04/06/2026
Nee, die pijn was er niet ineens.
Eerst waren er gewoon wat klachten, af en toe.
Pijntjes waar je niet over wilde zeuren, het zou wel over gaan.
Vermoeidheid waar je niet aan toegaf, je moest gewoon door.
Spanning waarvan je dacht dat het vanzelf wel weer minder zou worden.
Stress die je als normaal ging beschouwen, er kwam ook weer veel bij elkaar
En dus ging je door, desnoods op je tandvlees.
Gewoon
Sterk zijn.
Niet zeuren.
Nog even volhouden.
En nu?
Wordt de pijn ondraaglijk?
Kun je niet meer met je kleinkinderen ravotten?
Heb je nog plezier in het leven?
Val je elke avond in slaap?
Kun je nog een boek lezen?
Ben je wie je wil zijn?
En dus vraag je jezelf af:
Komt dit ooit nog goed?
Blijft mijn lichaam me altijd in de steek laten?
Moet ik hiermee leren leven?
Is dit nu wie ik ben geworden?
Als jij je hierin herkent, volg ons dan. Er komt iets aan dat helemaal bij jouw past!