Esko Junior van Rappardhoeve

10/04/2026

Als klein manneke kwam ik in de roedel van tante Bina en tante Happy. Tante Happy was anders, ze had een handicap. Niet dat ik daar als kotertje wat van begreep maar het was tante Bina die me leerde om haar te negeren en me afschermde als tante Happy een insult kreeg. Dan was het beter om uit de buurt te gaan. Ook kon je haar beter niet kwaad maken want dan stormde ze als kamikaze op je af en dan was je nog niet jarig. Ze was dan oersterk en dan plukte mijn vrouwtje haar van mijn bast. Niet normaal als die ontplofte. Tante Happy zou niet oud worden want met 3 epileptische insulten in de week en regelmatig een pipetje in haar poeperd en de nodige bezoekjes aan de dierenarts zag het er niet best uit. Maar daar kwam Martine van der Zwan, ons kruidenvrouwtje. Ze had veel gelezen over honden met epilepsie en de werking van kruiden en CBD-olie. Het werd een ware zoektocht maar ze kregen ons tante Happy tot leven. Een druppeltje hier en een druppeltje daar en gaan maar. Ze begon op ons een beetje normaler te reageren en het lukte zelfs om met haar te spelen mits we wel haar regels volgde en haar niet al te kwaad maakte want het bleef een opgewonden st***je. Zelfs tante Bina kreeg er schik in en liet me steeds vaker begaan en deed soms mee aan haar bijzonder spel. Mijn vrouwtje leerde haar gebarentaal omdat ze slechthorend was en had een netwerk aan mensen die met haar gingen wandelen want ze moest echt 1 op 1 uitgelaten worden en had wat extra aandacht nodig en kon niet met ons gezamenlijk mee want dat gaf teveel opwinding en stress en een insult. Tante Happy was geliefd omdat ze er zo anders en zo grappig uit zag. Ze had een unieke gelaatsuitdrukking en haar p**tjes stonden wat vreemd. Met het verlies van tante Bina kwam ik in een zwart g*t. Mijn leider was weg en tante Happy kon dat g*t niet opvullen. Zij leefde in haar eigen wereld en leefde haar eigen leven. Met de komst van Amber kwam er weer kleur en energie in mijn leven. Die kleine Amber wist niet wat haar overkwam toen Tante Happy bij haar voor het eerst een woedeaanval kreeg. Ik gooide mijn harige bast voor Amber zodat mijn vrouwtje haar van mij af kon halen en tot bedaren kon brengen. Tante Happy ging zelfs met die kleine spelen en ze sliepen gezamenlijk in de gang. De afgelopen dagen kwamen de epileptische aanvallen bij tante Happy weer terug. Amber dacht dat ze met haar wilde spelen en snapte er in het begin helemaal niets van. Ik herinnerde mij tante Bina en probeerde die kleine af te schermen maar dat stond ze niet toe. Ze bood tante Happy zo klein als dat ze was nabijheid en hield haar in de g*ten. In de nacht ging ik naar boven want tante Happy werd steeds onrustiger en ik kon er niet mee overweg. Ambertje hield de wacht en riep mijn vrouwtje in de nacht als het niet goed ging. Vanmiddag kregen we allemaal lekkers. Het was anders dan normaal want waarom moest mijn vrouwtje huilen bij de plakjes leverworst. Toen ze terug kwam zonder tante Happy begreep ik het. We mochten naar de auto en daar lag Tante Happy. 10 jaar was ze geworden. Wie had dat voor mogelijk gehouden. Ze bewoog niet meer en rook een beetje raar. Na een paar minuten hield ik het voor gezien want ik moest nodig mijn piepie ledigen. Amber ging naar haar toe en duwde tegen haar en gaf een blaf. Nog een keer ruiken en toen ging ze zitten en hield een paar minuten de wacht. En toen draaide ze zich om en stormde als een kamikaze op mij af, ik moest het weer even ontgelden, sommige zaken veranderen in een hondenleven nooit.....vrouwen....

31/12/2025

Happy New Year ✨
Met ruimte voor herinnering, dankbaarheid en liefde.

24/12/2025

Vandaag toch de jaarlijkse kerstfoto.
Maar alles voelt anders sinds tante Bina er niet meer is. Ik rouw niet zoals mensen dat doen.
Ik mis routines, geur, aanwezigheid.
Het samen speuren, het stille verbond tijdens wandelingen in Meyendel en de duinen, dat is weg. Daardoor ben ik onrustiger. Ik huil vaker, zoek meer nabijheid. Niet omdat ik het “begrijp”,
maar omdat mijn wereld is veranderd.
Amber loopt nu met me mee. Ik neem haar op sleeptouw, leer haar hoe het hier gaat.
En soms snauw ik ook, niet uit boosheid, maar omdat ik opnieuw mijn plek moet vinden.
Met haar komst kwam er weer beweging, weer kleur maar het blijft anders. En misschien word ik ook niet helemaal meer wie ik was. Maar ik loop weer. En ergens, heel voorzichtig, leer ik opnieuw ruimte maken. Voor Amber. Voor mijn vrouwtje. Voor wat nog komt. Dat is hoe een hond verder gaat!

20/09/2025

Ja mijn leven is ingrijpend veranderd met die kleine Amber Aus Famke's Zauberwald. Met haar donzige koppie en kleine kraaloogjes wind ze mijn vrouwtje compleet om haar vinger. Met haar korte p**tjes en haar schuddend kontje de hele dag door achter me aan en overal haantje de voorste in. Bij de dierenarts kon ze het niet laten om even te laten zien hoe stoer ze wel niet was. Ja een prikkie daar draai ik ook mijn p**t niet voor om maar je zal maar oorpijn hebben en weten wat er komen gaat. En mevrouw helemaal beledigd toen ik haar voorbij liep toen ik als een speer naar buiten wilde omdat ik wel weer even genoeg dierenarts had gezien voor de komende weken. Ja en thuis wordt het er ook al niet beter op. Oh, esko speel jij is even met Ambertje. Jij kan ook wel is even wat doen. Oh wat lief dat Ambertje met je wil spelen. Nou Esko niet zo zeuren man zij mag net als jij ook een likje uit het schaaltje yoghurt van de baas. En daar zit ik dan met mijn goede gedrag. En dan pak ik maar weer mijn bal en dan hangt zij aan het touwtje er achteraan. Als dat nou alles zou zijn. Maar als mevrouw driftig is dan stormt ze echt als een stormram op mij af en hangt ze in mijn wang en moet mijn vrouwtje haar eraf halen. Altijd de mededeling ach Esko zo bedoelt Ambertje het niet, ze is nog klein en impulsief. Nou zo klein en impulsief dat ik nu met een blok ijs op mijn toedeledokie zit. Omdat ze per ongeluk in mijn edele delen heeft gebeten. Amber, het zou verboden moeten worden.....

24/08/2025

24/08/2025

Nou de diva is in the house hoor. Kijk Esko Junior dit is Amber aus famke's zauberwald. Met een zelf verzekerde houding stapte ze een week geleden mijn wereld in. Ik besloot haar eerst te negeren maar daar was deze dame niet van gediend. Waar ik was daar ging zij ook. Haar scherpe tandjes in mijn bast en al mijn speelgoed was ineens van haar terwijl haar bench vol lag met het nieuwste van het nieuwste maar nee ze moest en zou mijn favoriete bal. Twee woorden die ik de hele week hoor zijn Nee Amber en Esko zachtjes doen. Watttt, ze terroriseert me. Hoezo Esko niet doen. Ik zou dat pluizige pruikje van haar wat graag door de war husselen. Ze haalt het bloed onder mijn teennagels vandaan. En dan de nachten. Ja esko Ambertje moet zindelijk worden. Maar ik toch niet? Afgelopen donderdag kwam mijn vrouwtje met de mededeling dat Amber mee ging naar Heerlen voor werk. Ja maat jij kunt deze keer niet mee want en Amber en jij bij van der Valk dat lijkt me geen goed idee. De koffer gepakt en in plaats van mijn bak, speeltjes en snoepjes werd er plaats gemaakt voor haar meuk. Nou lekker dan. Daar gaat mijn positie. Die kleine heeft het al goed voor mekaar. Triomfantelijk liep ze het huis uit en daar zat ik op de bank voor het raam en zag hoe de auto met mijn vrouwtje en Amber uit het zicht verdwenen. Ik besloot maar is een goede middagnop te doen want ik had er al de nodige gebroken nachten op zitten. Na een paar uur begon de onrust in mij toe te nemen. Niet vanwege mijn vrouwtje maar vanwege dat pruikebuikje dat toch weer de deur was uit gestapt. Ik miste haar en besloot in haar bench te gaan zitten en haar spulletjes in de g*ten te houden. 'S avonds werd het er al niet beter op. Ik had minder trek en was erg down. De grote baas belde mijn vrouwtje op. Esko is erg down, ik denk dat hij jou mist. Amber zal hij niet missen hoor want die is pas een paar dagen bij ons. Mijn vrouwtje besloot de andere dag laat in de avond terug te komen in plaats van de zaterdagochtend. Om 00.00 uur stapte ze binnen. Och jongen heb je me zo gemist? Jou niet, maar die kleine. Ik kon mijn geluk niet op toen ik haar zag en trots liet ik haar zien dat ik alles had bewaakt in haar bench. Ik haalde haar favoriete knuffel tevoorschijn en besloot met haar te ravotten. Ze had me ook gemist want wat me vrouwtje ook zei ze bleef achter me aan rennen tot ze zo moe was dat ze neerplofte en ging slapen. Vanaf die nacht ben ik haar mattie. Waar zij gaat of staat ben ik. Ik haal haar speelgoed, haal mijn vrouwtje als ze heeft geplast, want dat levert snoepjes op, ik zit bij haar als ze moet eten, want dan scoor ik nog wat brokjes en roep mijn vrouwtje als ze dorst heeft. Ik zit bij haar als haar oogjes schoon gemaakt worden, haal haar uit de schuur want dat is verboden gebied en roep mijn vrouwtje als ze weer is een sok uit de wasmand heeft gepakt. Hoe ik me voel. De koning te rijk. Mijn verdriet in mijn hart heeft plaats gemaakt voor blijdschap. Ze is pittig voor een pup van 9 weken maar ze hoort bij mij. Esko Junior van Rappardhoeve heeft er weer een maatje bij. Zo snel kan dat gaan. Van intens gemis en rouw om tante Bina naar een gelukzalig gevoel. De roedel is anders maar wel weer compleet. En ik....., ik heb het echt druk....tot later!

10/08/2025

In de afgelopen weken ben ik van 0 naar 100 gegaan en weer terug. Door het wegvallen van mijn roedelleidster tante Bina was ik ontheemd, lusteloos en zat ik boordevol stress. Mijn baasjes en ik begrepen elkaar niet meer en ieder worstelde we met ons eigen verdriet. Ik kreeg de meest gekke dingen, donkere urine, afwijkende bloedwaarden, kluifde aan mijn nagels en poten tot bloedens aan toe en was heel erg somber. De conclusie van de artsen was dat ik in de rouw was en dat was ik. Structuur en afleiding dat waren het advies maar deze jongen die zo verwend als wat is met een heeeeeeelll eigenzinnig karakter maakte het zijn baasjes niet makkelijk. Dus bij detectie, wat echt mijn ding is, gaf ik ze het nakijken, met frustratie en tranen bij mijn vrouwtje tot gevolg. Ik had er zo geen zin meer in en dan zaten we samen daarna in de auto sip te wezen. In Meijendel bleef ik maar kijken of ik nog ergens een glimp van tante Bina kon vangen dus die wandelingen werden vermeden en in ieder hoekje en naadje van de mand en zelfs daaronder bleef ik snuiven om haar geurtje nog maar te pakken. Alle speeltjes van Bina sleepte ik mee en werden door mij bewaakt. Als er iets maar miste dan zette ik de tent op zijn kop en kon mijn vrouwtje onder en achter de bank om het er vandaan te halen want met mijn 45 kilo en stevige bouw was zelf pakken echt geen optie. Ik zakte letterlijk door mijn voegen van ellende en werd door verwezen naar de fysio in Noordwijk. Eva....ja, die kwam toch wel in de buurt van mijn tante Bina. Straight, lief en doortastend. Ze begon me te masseren en ik ging zelfs in een bad met water en werd beloond voor al mijn gespetter en gepoedel. Nou, dat was toch niet helemaal verkeerd. Eva maakte me stukje bij beetje toch blijer. Ik bezocht de school van Mees Kees, waar ik als kleine binky mijn puppycursussen had gevolgd en ontmoette daar Catherine van der Zee. Nou die liet er geen gras over groeien en ik ging niet in een hal speuren maar buiten tussen de caravans en de aanhangers. Ik natuurlijk gewoon wat aanklooien om er maar snel vanaf te zijn maar daar ging ze niet in mee. Uiteindelijk ging de knop bij mij toch weer om en wilde ik toch laten zien dat ik een van Rappardhoeve ben en begon mijn best te doen. Ik verwijzen en mijn vrouwtje een st***je omdat ze niet goed genoeg oplette. Ja, ik kan natuurlijk wel wat als het erop aan komt. Triomfantelijk liep ik naar de auto en mijn vrouwtje weer de pest in dus die ging thuis extra met me oefenen. Lastig hoor op een achterplaatsje met verschillende luchtstromen. Ze besloot het me nog moeilijker te maken door het in het donker te doen. Maar ik vond alle tinnen doosjes en begon er weer plezier in te krijgen. Ik ging weer vragen om een braampje, wilde weer mijn kong en die van tante Bina want twee gevulde is natuurlijk beter dan 1 en ging mijn ballen weer naar binnen brengen en het spelen met mijn vrouwtje afdwingen. Want als ik iets wil dat wil ik het nu. Mijn vrouwtje mopperend maar wel blij want deze jongen is weer back zoals zij dat zegt. Af en toe kwam mijn vrouwtje met haar roze trui. Ik snuffelen en ruiken maar kan de geur niet ontdekken. Hij is anders dan die van mijn tante Bina maar maakt me ook nieuwsgierig. Ik krijg foto's en filmpjes te zien maar het zegt me niet zoveel. Ik herken geluiden en contouren. Esko, dit is Amber Aus Famke's Zauberwald zij komt over een weekje bij ons wonen. Geen idee wat dit voor mij gaat betekenen maar dat pruikebuikje maakt me ook wel nieuwsgierig. Ja deze jongen is weer terug en hoe!

29/06/2025

Jaja vrienden het overlijden van tante Bina is me niet in de koude kleren gaan zitten. Heb al een paar dierenartsbezoeken erop zitten en de diagnose is dat ik in de rouw ben en er maar niet overheen lijk te komen. De eerste dagen heb ik als een wezenloze gezocht maar nergens kwam ik haar tegen. Vervolgens heb ik dagen mijn vrouwtje indringend aangekeken, die daardoor steeds moest huilen. In de hoop dat zij haar terug zou brengen maar zonder resultaat. Vanaf de dag dat tante Bina is vertrokken smaakt het eten me minder goed, ben ik afgevallen en heb ik weinig zin om buiten de deur te gaan. De dierenarts had me vrouwtje het advies gegegeven om vooral maar leuke dingen met me te doen maar ik sjok er als een bejaarde achteraan. Uit frustratie zit ik mijn poten en nagels kapot te bijten en in ieder hoekje en kiertje van de mand van tante Bina stop ik mijn blokneus om haar geur nog op te kunnen snuiven. Wat mijn vrouwtje ook probeert het kan me weinig interesseren. Vandaag kwam mijn vrouwtje met haar i-pad. Ja, deze jongen kijkt van jongs af aan al tv en kan, ondanks dat ik net als mijn soortgenoten kleurenblind ben, ook beelden op een I-pad waarnemen. Een paard, een hond en zelfs dat irritante eekhoorntje van de ASN reclame herken ik uit duizenden. Aan de stem van mijn vrouwtje hoorde ik dat ik iets bijzonders op de I-pad zou waarnemen. Ik zag de contouren van een Duitse Herder waarvan mijn vrouwtje zei, dat is Zaga. Ok, een knappe dame maar niet mijn tante Bina. Daarvoor lagen drie donkere friemeltjes die geluid maakten. Hé dat geluid herkende ik ergens van. Ik hield mijn kop een paar scheef om het geluid te lokaliseren. Daar Esko ligt Amber, zij gaat met 8 weekjes ons en jou verblijden. Het is geen tante Bina en daar mogen we haar ook niet mee vergelijken maar het is een nieuw gezinslid die jouw en mijn wereld weer een stuk mooier zal gaan maken. Niet dat we tante Bina gaan vergeten hoor want die is onvervangbaar en zit bij jou en mij in mijn hart. Een aantal keren heb ik met mijn vrouwtje de beelden van Amber aus famkes Zauberwald bekeken en beluisterd. Daarop pakte ik mijn speeltje en ging kwispelend naar mijn vrouwtje toe. Vriend, ben je blij dat Amber komt? Is je verdriet over. Ik kreeg een dikke pakkerd op mijn bol. Geen idee vrouwtje, maar jouw verdriet begint af te nemen en dat voel ik als jouw mattie haarfijn aan en daar reageer ik in positieve zin weer op. Niet omdat het verdriet weg is, maar omdat jij, mijn vrouwtje, weer een beetje terug is.......

23/05/2025

Esko jongen! Vandaag maakt tante Bina een bijzondere reis en wordt ze een sterretje aan de hemel. Ok, na een turbulente nacht waarbij tante Bina door de slaapkamer strompelde, zich amper staande kon houden en ze zich tegen mijn bast had genesteld was er van slapen niet veel meer gekomen. Mijn baasjes met tante Bina naar de dierenarts maar op een nuchtere maag een dergelijk bericht ontvangen waarvan je als hond de impact niet kunt begrijpen dat kan ik niemand aanraden. Na een stevige maaltijd en verdrietige baasjes besloot ik samen met tante Happy buiten polshoogte te nemen. Daar in een plastic bak gewikkeld in een deken lag in het zonnetje iets wat me bekend voorkwam. Ik snuffelde voorzichtig wat en yep dat kon er maar 1 zijn mijn mattie, mijn alfa, mijn leermeesteres. Ik blafte voorzichtig en probeerde haar te paaien met mijn rode bal maar er kwam geen reactie. Nog een keer snuffelen, ja ze was het toch echt. Geduldig bleef ik buiten in het zonnetje naast haar zitten maar na een half uur nog geen beweging. Tante Happy hield het al snel voor gezien en ging een tukkie in haar mand doen. Ik liep van buiten naar binnen en terug. Ja jongen haar leven is na ruim 12 jaar hier op aarde voltooid. Ik kon er met mijn verstand niet bij. Wat bedoelde mijn vrouwtje nou en waarom reageerde tante Bina niet. Ik kon gewoon de rust niet vinden en wist niet waar ik het zoeken moest. Mijn vrouwtje haalde tante Bina naar binnen. Ook daar besloot ik rustig bij haar te gaan zitten en dan weer te liggen. Af en toe weer naar mijn baasjes op de bank die me een bemoedigend klopje gaven en dan weer terug. Om 4 uur vertrokken ze met tante Bina. Ok dat was vast het betere werk want echt goed leek het niet met haar te gaan. Geduldig bleef ik wachten en toen mijn baasjes binnen kwamen was ik één en al blijdschap want tante Bina zou haar rentree maken maar ze kwam maar niet. Van de voordeur keek ik naar het trapg*t en weer terug. Nou, het moest niet gekker worden. Ze was gewoon verdwenen. De hele avond bleef ik onrustig en maar kijken maar waar ik ook keek geen tante Bina. Ik besloot het zoeken om 1 uur 's nachts op te geven en nestelde me afgepeigerd in haar mand. Naast me mijn rode bal. Mocht ze terugkomen van haar reis dan ligt die alvast voor haar klaar........

31/12/2024

Esko gap...waar heb jij gezeten. Een prachtige labradoodle met nog mooiere ogen keek me aan. Ik miste je al, waar was je nou? ik zat nog niet op 1 bil of daar hoorde ik....Esko Junior niet met je g*t in het gras. Dadelijk heb je weer een aar in je p**i en dan kunnen we weer naar de dierenarts. De labradoodle keek verschrikt. Ik zuchte, ja dat is er eentje van mij, nog steeds. De labradoodle keek van mij naar mijn vrouwtje en trok aan haar stutten. Ik liep weer terug. Nee lieve lezers mijn vrouwtje is nog niets veranderd hoor.

Kom gast hoorde ik haar zeggen, we gaan gauw terug naar huis. Je tante Bina heeft het met al dat geknal niet echt best en dat komt haar gezondheid niet ten goede. Ach, tante Bina, daar begint het verhaal en mijn maanden lange afwezigheid van FaceBook pas echt....

Ja, tante Bina kreeg in maart kanker en werd succesvol geopereerd en herstelde thuis snel maar in mei ging het helemaal mis met haar. Een maagkanteling, opgemerkt door de zoon des huizes. In allerijl werden we de auto in gedirigeerd en reden we naar Amsterdam. Tante Bina was er slecht aan toe en als 11 jarige dame waren haren kansen niet best, maar mijn vrouwtje en de zoon des huizes besloten haar niet op te geven en er voor te gaan. Na heel wat spannende uren in de nacht kwam het verlossende bericht dat ze het had gered. Geen idee wat dit voor mij zou betekenen want uit het oog was toch wel een beetje uit mijn hart en haar mand lag toch net wat lekkerder dan de mijne. Mijn verbazing was dan ook des te groter toen ze na een paar dagen met een drain en een zebrapakje aan weer terug naar huis kwam. Een lang revalidatietraject volgde waar ik samen met tante Happy plaats moest maken voor tante Bina. Zalfjes, spuitjes, pilletjes en kleine wandelingetjes om haar er weer bovenop te helpen en het lukte. Tuurlijk heeft ze wel een jasje uit gedaan en is er een zenuw in haar achterp**tjes geraakt waardoor ze wat moeilijker loopt maar toen ik mijn kans schoon zag en ik een brokje van haar wilde afpakken zat haar tand in mijn oor. Zo, dat deed echt zeer zeg en was weer als vanouds. Yep, de iron lady is echt back....

08/04/2024

Vandaag is mijn grote vriend Jaap van Hondenuitlaatservice de Bollenstreek jarig! Geen slingers en taart voor ons viervoeters maar wel weer een heerlijke wandeling gehad. Mijn vrouwtje krijgt vaak de vraag waarom ik met Jaap mee ga. Ze heeft vast geen tijd om hem uit te laten hoort ze dan. Dat is een misvatting. Ik kom dagelijks overal en aan wandelen geen gebrek. Mijn favoriete plek is Meijendel Wassenaar. Lekker geurtjes op doen en dieren spotten. Nee, ik ga twee keer per week met Jaap mee om te ravotten en even verlost van mijn vrouwtje te zijn. Want als ik met haar ben dan ben ik minder gezellig met andere honden. Ik bescherm haar en claim haar maar ook andersom. We kunnen niet met en we kunnen niet zonder elkaar. Twee keer per week is er een hoop kabaal aan het Duinrustplein van Katwijk. Dan word ik gehaald door Jaap en mijn matties. Gillen dat ik dan doe, alsof ik nooit wordt uitgelaten of ergens kom. Als ik dan na een uur terug kom dan weet iedereen weer dat ik arriveer. Dan roep ik alvast naar mijn vrouwtje zodat de deur al open staat en mijn waterbak goed gevuld is. Vandaag kondigde ik ook mijn komst aan. Daar ging de deur open maar ging de aandacht niet naar mij maar naar Jaap omdat die jarig is. Voor Jaap maakte ik vandaag graag een uitzondering. Jaap namens deze harige, luidruchtige viervoeter van harte gefeliciteerd en dat we nog maar lang mooie wandelingen met elkaar mogen maken want daar doe je mij een heel groot plezier mee.