De Steven training & coaching

25/04/2026

De Steven Podcast · Episode

20/04/2026

Ben je vaak overprikkeld?
Je leert toch niet voor cactus?

Cactus, zei Hans, hoezo?
Ik leer voor spons. Ik zuig alles op.

Misschien herken je dat.

Je pikt veel op.
Sfeer. Spanning. Gesprekken.
En voor je het weet zit je hoofd vol en ben je moe.

Overprikkeling ontstaat niet in één keer.
Het is een optelsom.

En die rekening krijg je altijd.

In deze webinar kijken we naar wat er echt gebeurt.
Niet zweverig. Wel concreet.

18/04/2026

Hier kan je ook luisteren: https://app.springcast.fm/21135/027-al-jong-je-ouders-verliezen

De Steven Podcast · Episode

26/03/2026

Je kunt tussen mensen zijn en je toch alleen voelen.

Niet omdat er niemand is, maar omdat wat er in jou leeft geen plek krijgt. Je denkt veel, voelt veel en toch houd je een deel van jezelf binnen. Je past je aan, sluit je aan en ergens blijf je op afstand.

In deze podcast gaan we in gesprek over eenzaamheid. Niet alleen over alleen zijn, maar juist over het gevoel dat je niet echt wordt gezien of begrepen. Over wat daaronder ligt en waarom dit zo diep kan raken.

Een gesprek dat je misschien meer raakt dan je vooraf denkt.

De Steven Podcast · Episode

19/02/2026

De schijnvrijheid van vrijblijvendheid

Tegenwoordig kom ik steeds vaker tegen dat vrijheid een verkooppraatje van het management is. Een cadeaupapiertje erom met woorden als vertrouwen, eigenaarschap en zelfsturing. Maar wanneer je goed kijkt, is het geen vrijheid maar vrijblijvendheid. En vrijblijvendheid is geen vrijheid maar schijnvrijheid.

Vrijheid zonder kaders is anarchie met een abonnement op 'open eindjes', 'in het midden laten' en 'keuzeloosheid'.

En dan gebeurt er iets merkwaardigs.

Je krijgt verantwoordelijkheid die onbegrensd is. Er wordt eigenaarschap verwacht, maar niemand weet waar dat eigenaarschap begint of eindigt.

Vrijheid vraagt duidelijkheid en kaders. Zonder die duidelijkheid ontstaat geen volwassen eigenaarschap. Het geeft ook geen voldoening en het draagt niet bij aan vertrouwen en al helemaal niet aan het zelfvertrouwen van de medewerker.

Ik had vroeger een slogan: 'wanneer er niets van je verwacht wordt, kun je het nooit fout doen'. Deze slogan vul ik nu aan met: 'wanneer er niets of te weinig van je verwacht wordt, weet je ook nooit of je het goed doet'.

Een ander punt: vrijheid is niet een privilege of recht. Het is ook een verantwoordelijkheid of om een impopulair woord te gebruiken: het is ook een plicht.

Waarom impopulair? Ach, ik word ouder en de tendens die ik zie is dat veel mensen wel rechten hebben gestudeerd, maar vergeten zijn dat ze ook nog plichten of verantwoordelijkheden hebben.

Tot slot: van vrijblijvendheid krijg je conflicten, verzuim en disfunctioneren.

10/02/2026

De 8–8–8-regel. Het vergeten fundament van timemanagement.

Iedereen die bij ons aanklopt voor timemanagement wil hetzelfde:
meer grip, efficiënter werken, meer rust.
Dat hoor ik al jaren.
En bijna altijd begint het gesprek op de verkeerde plek.

Timemanagement kent twee ongemakkelijke waarheden:
🔹 De werkvoorraad wordt niet kleiner.
🔹 De dag krijgt er geen uren bij.
Wat je wel hebt, is 24 uur.

Daarom begin ik niet bij agenda’s of to-do-lijsten, maar bij het fundament:
de 8–8–8-regel.
8 uur slaap.
8 uur leven.
8 uur werk.
Timemanagement begint niet bij werken, maar bij slapen. Zoals Joop Zoetemelk ooit zei: de Tour de France win je in bed en niet op de fiets.
Dat geldt niet alleen voor topsporters. Dat geldt ook voor jou en mij.

Slaap is geen luxe.
Het is onderhoud.

Daarna komt het leven: relaties, gezin, sport, nietsdoen.

En pas daarna werk.
Die volgorde is niet toevallig.

Wie start bij werk, eindigt vaak met veronachtzaming van zichzelf.
In de praktijk zie ik het dagelijks gebeuren:
werk kruipt de avond in,
herstel wordt uitgesteld,
privé past zich aan wat overblijft.

En dan hoor ik mensen zeggen: “Ik heb geen grip meer.”
Terwijl het fundament al maanden onder druk staat.
De 8–8–8-regel is geen perfect schema.
Het is een richtingwijzer.
Rust ontstaat niet door harder werken.
Maar door het fundament serieus te nemen.

12/10/2025

Wij zijn maar gewone mensen.

Judith zei vorige week: wij zijn maar gewone mensen. Met een sterke klemtoon op: ‘maar’. En die hoor ik met grote regelmaat. Dus ik vroeg aan Judith: zou jij eens een tekening willen maken van een ongewoon mens? Hoe zien die ongewone mensen eruit denk je? Daar wist ze geen raad mee. Ik zei: hoe zien gewone mensen er dan uit? Dat duurde even maar ik heb nu de kenmerken. Het zijn mensen:

Zonder opsmuk en protserigheid.

Ze hebben geen gezwollen ego.

Ze zijn geen lid van het orkest ‘blaaskaak’.

Ze hebben de kop graag onder het maaiveld zodat ze niet opvallen.

Ze stellen zich altijd een beetje verdekt op.

Ze denken niet te groots van zichzelf.

Ze weten dat de appel niet ver van de boom valt.

Ze lopen niet naast hun schoenen.

Ik dacht: zou er één kamperfoelie zijn die denkt ‘ik doe me maar voor als een bodembedekker want anders val ik te veel op?’ Zou er één zeearend zijn die denkt: ik maak me zo klein dat ik een mus lijk want anders vinden ze me een opschepper? Nee, die kamperfoelie en die zeearend: die doen gewoon. Gewoon zoals ze zijn.

Ik dacht na over: hoe zien die ongewone mensen er dan uit? Komen die van een andere planeet? Komen ze uit een sprookje? Ik zag laatst iemand in de supermarkt met een glitterbroek, een hoed vol bloemen en een glimlach van oor tot oor. Ik dacht meteen: als dat niet ongewoon is, weet ik het ook niet meer.