Praktijk Eigen Spoor

27/08/2026

Als schooluitval dreigt. Ouderavond

Voor ouders van kinderen die vastlopen in het onderwijs.

Misschien voel je het al een tijdje. De spanning in huis neemt toe. Je kind zit niet lekker in zijn vel. School kost steeds meer energie. De weerstand groeit. Of misschien is je kind al thuis komen te zitten.

En jij… jij probeert alles bij elkaar te houden. Als ouder van een kind dat vastloopt in het onderwijs kun je je ontzettend alleen voelen. Onbegrepen. Moe. Onzeker. En soms ook machteloos.

Ik weet hoe dat voelt. Binnen ons eigen gezin hebben wij ervaren wat het betekent als je kind uitvalt binnen het onderwijs. De zorgen. De vragen. Het zoeken naar de juiste hulp. En vooral: het gemis aan verbinding met andere ouders die écht begrijpen waar je doorheen gaat.

Daarom organiseert Praktijk Eigen Spoor deze ouderavond. Een laagdrempelige bijeenkomst voor ouders die zich herkennen in dit verhaal. Een plek waar je niets hoeft uit te leggen, maar tegelijkertijd alles mag zeggen. Waar ruimte is voor jouw verhaal. Voor herkenning. Voor verbinding. Geen ingewikkelde theorie. Geen kant-en-klare oplossingen. Wel ontmoeting, erkenning en een handreiking. Omdat je er niet alleen voor hoeft te staan!

Praktische informatie ouderavond

📍 Locatie: Onze Lieve Vrouwestraat 25 in Hengelo

📅 Datum: woensdag 21 oktober 2026

🕒 Tijd: 19:30 uur tot 21:30 uur

👥 Kleine groep (max. 6 ouders)

Aanmelden kan via: [email protected]

Misschien voel je het al een tijdje. De spanning in huis neemt toe. Je kind zit niet lekker in zijn vel. School kost steeds meer energie. De weerstand groeit. Of misschien is je kind al thuis komen te zitten.

05/08/2026

🔭Een kijkje in de coachruimte

Onderstaande sessie is fictief, maar gebaseerd op situaties die in mijn praktijk zouden kunnen voorkomen. Uiteraard staat de privacy van kinderen altijd voorop.

👱Milan is 10 jaar. Hij is slim, gevoelig en raakt snel overprikkeld. Op school houdt hij zich groot, maar thuis ontploft hij regelmatig. Zijn ouders maken zich zorgen. Ze voelen zich op school niet gehoord, omdat daar het probleem niet wordt gezien. "Ligt het nou aan ons? Wat doen wij niet goed?"

We beginnen rustig
Milan komt binnen en kiest direct een zitzak om lekker in te zitten. Terwijl hij wat drinkt, praten we niet meteen over het probleem. We hebben het eerst over zijn hobby’s, alles waar hij blij van wordt en energie van krijgt. Over zijn talenten en schatten in het leven. Want een kind hoeft zich niet eerst bloot te geven om geholpen te worden. Eerst is het contact belangrijk, dan pas de inhoud. Bovendien is het van belang dat we beginnen bij de basis: wie is het kind los van zijn hulpvraag.

We gaan bewegen
Ik merk dat Milan veel spanning in zijn lijf heeft. Hij wiebelt veel, wil graag alles aanraken (dat mag) en zijn ademhaling lijkt hoog te zitten.
We doen een korte oefening waarbij hij ontdekt hoe spanning eigenlijk voelt in zijn lichaam.
"Waar voel je dat als je boos wordt?"
Hij legt zijn hand op zijn buik.
"Alsof daar een steen zit" zegt Milan.

We onderzoeken samen
We maken zijn 'stress-emmer' met stenen die Milan in mijn tuin vindt. "Heb je grote stenen (stress) of kleine stenen (spanning) nodig? Wat vult jouw emmer? Wat helpt juist om spanning/stress (stenen) kwijt te raken?

Samen ontdekken we dat harde geluiden, drukke schooldagen en onverwachte veranderingen veel energie kosten.
Maar ook dat voetballen, buiten zijn en even alleen op zijn kamer hem helpen herstellen.

Een klein inzicht
Ik leg Milan uit hoe het brein omgaat met stress en spanning en hoe dat voor iedereen anders kan zijn. Ook hebben we het over prikkels en hoe deze zich in het lijf kunnen vastzetten.
Aan het einde van de sessie zegt Milan: "Dus ik ben niet raar... mijn emmer zit gewoon sneller vol dan bij andere kinderen uit mijn klas."
Dat ene zinnetje is misschien wel belangrijker dan tien adviezen.

En de ouders?
Aan het einde sluit zijn moeder nog even aan. We bespreken wat Milan heeft ontdekt en welke kleine verandering thuis kan helpen.
Geen lange lijst met opdrachten, maar één haalbare stap:
"Laten we deze week eens eerder herkennen wanneer de emmer volloopt, in plaats van pas als hij overloopt."

🌿 Geen standaardprogramma
Zo ziet niet iedere sessie eruit. Soms praten we veel. Soms spelen we. Soms bewegen we. Soms is een ouder aanwezig en soms juist niet.
Ik werk niet volgens een vast stappenplan, maar stem af op wat het kind op dat moment nodig heeft. Want ieder kind bewandelt zijn of haar eigen spoor.

Rebecca de Jong
Praktijk Eigen Spoor
Hengelo

28/06/2026

Wanneer zijn ouders een entertainmentbureau geworden? 🤔😅

"Ik verveel me."😒

Een zin die veel ouders direct in actie laat komen. We bedenken een spel, organiseren een activiteit of plannen een uitje. Maar wanneer zijn we eigenlijk gaan geloven dat het onze taak is om onze kinderen voortdurend te vermaken?

Historisch gezien is dat namelijk vrij nieuw.
Tot ver in de negentiende eeuw groeiden kinderen op in de wereld van volwassenen. Ouders werkten, kinderen speelden vooral met andere kinderen en leerden zichzelf bezig te houden. Niet omdat ouders ongeïnteresseerd waren, maar omdat niemand verwachtte dat zij continu beschikbaar waren voor vermaak.

Na de industrialisatie veranderde dat. Kinderen gingen naar school, kinderarbeid verdween en er kwam meer aandacht voor hun ontwikkeling. Na de Tweede Wereldoorlog werden gezinnen kleiner, de welvaart groter en kregen kinderen een steeds centralere plek binnen het gezin.

Vanaf de jaren tachtig ontstond wat sociologen intensief ouderschap noemen: het idee dat goede ouders voortdurend betrokken, stimulerend en actief aanwezig moeten zijn in het leven van hun kinderen.
Maar hier zit een opvallende paradox.
Juist ontwikkelingspsychologen benadrukken dat kinderen zelfstandigheid, creativiteit en probleemoplossend vermogen ontwikkelen wanneer ze ruimte krijgen om zelf iets te bedenken.

Verveling is niet altijd een probleem; vaak is het het begin van fantasie en initiatief.
Misschien is de vraag daarom niet of wij genoeg doen voor onze kinderen.
Misschien is de vraag of wij hen nog genoeg kansen geven om zelf iets te doen.
Want onze taak als ouders is niet om elk leeg moment op te vullen. Onze taak is om kinderen groot te brengen die uiteindelijk zonder ons kunnen.

En soms begint dat met een antwoord dat tegenwoordig bijna revolutionair klinkt:
"Ik geloof best dat je je verveelt."
"Ik ben benieuwd wat je zelf gaat bedenken." 🥰

Rebecca de Jong
Praktijk Eigen Spoor

27/05/2026

Ik wil dood!"

Wanneer een kind zo'n uitspraak doet, worden al onze zenuwuiteinden geraakt. De alarmbellen gaan af en we schieten direct in de actiestand.

En begrijp me niet verkeerd: een uitspraak als deze moet altijd serieus genomen worden. Het is een signaal. Een boodschap.
Maar serieus nemen betekent niet automatisch dat we in paniek hoeven raken.

In de jaren dat ik als kindercoach werk, heb ik regelmatig ouders gesproken die zich grote zorgen maken wanneer hun kind zegt: "Ik wil dood", "Ik wou dat ik er niet meer was" of "Ik ben nog liever dood." Zulke uitspraken worden al snel gekoppeld aan suïcidaliteit. Maar is dat altijd terecht?

Bij kinderen rond de 9 jaar zie je vaak een belangrijke ontwikkeling plaatsvinden. De fantasiewereld maakt steeds meer plaats voor logisch denken. Kinderen worden zich bewuster van zichzelf, van anderen en van de wereld om hen heen. Tegelijkertijd ervaren ze emoties vaak intenser en dieper dan voorheen.

Voor een kind dat nog volop leert omgaan met die grote gevoelens, kan verdriet, boosheid, schaamte of teleurstelling soms zó overweldigend zijn dat er woorden uitkomen die ons als volwassenen laten schrikken.

En juist daar wordt de boodschap achter de boodschap interessant.
Want vaak zegt een kind niet letterlijk: "Ik wil niet meer leven."
Vaak zegt een kind eigenlijk:
👉 "Ik weet niet hoe ik met dit gevoel moet omgaan."
👉 "Het doet zo'n pijn vanbinnen."
👉 "Ik voel me niet begrepen."
👉 "Ik wil dat dit stopt."
👉 "Ik weet niet meer wat ik moet doen."

Het kind wil niet per se dood. Het wil af van wat het op dat moment voelt.
Wanneer wij als volwassenen direct schrikken, gaan overtuigen of oplossingen aandragen, missen we soms de kans om echt te luisteren naar wat er onder de uitspraak ligt.

In plaats van direct te reageren met: "Dat moet je niet zeggen!" of "Dat meen je toch niet?", kunnen we nieuwsgierig worden.
"Wat maakt dat je dat nu zegt?"
"Vertel eens, hoe voelt het voor jou?"
"Wat is er gebeurd?"

Niet om de uitspraak kleiner te maken, maar juist om ruimte te geven aan wat eronder zit.
Dat betekent overigens niet dat je zulke uitspraken moet bagatelliseren. Blijf alert. Blijf luisteren. En wanneer je je zorgen maakt over de veiligheid van je kind, trek dan altijd aan de bel bij een professional.

Maar laten we niet vergeten dat kinderen ons vaak iets proberen te vertellen in de enige woorden die ze op dat moment tot hun beschikking hebben.

Achter de uitspraak "Ik wil dood" schuilt vaak geen verlangen om te sterven, maar een verlangen om gehoord, begrepen en geholpen te worden.
En precies daar begint de echte verbinding.

Herken je dit bij jouw kind? Of vraag je je af wat er achter bepaald gedrag of uitspraken schuilgaat? Stuur me gerust een bericht. Soms begint verandering met één goed gesprek. 💛

11/05/2026

https://vimeo.com/1074190960/1477b1ac6b

Hele mooie video over co-regulatie.

Deze video is onderdeel van onze reeks Psycho-educatie animaties voor ouders. Ze zijn bedoeld om door professionals in te zetten tijdens gesprekken met ouders. Wil je meer weten? Of andere animaties uit deze reeks bekijken? Ga naar: https://www.augeo.nl/nl-nl/psycho-educatie/psycho-educatie-voor-oud...

10/04/2026

🌱 Soms begint ontwikkeling gewoon… aan de keukentafel

Vanmorgen kreeg ik dit bericht.

Mijn dochter was verdiept in een stripverhaal over schimmels, antibiotica en symbiose.
“Dit wil ik in de klas gaan voorlezen,” zei ze.
“Ik wist dit allemaal nog niet. Wist jij dat?”

En eerlijk?
Dan ben ik dus super trots.

Want dit is precies wat ik zo belangrijk vind:
Leerhonger. Nieuwsgierigheid. Zelf willen ontdekken.

Ze kwam daardoor wat later op school.
En ergens wringt dat misschien een beetje, want we leven in een wereld van tijd, schema’s en ‘op tijd moeten zijn’.

Maar het zette mij weer even aan het denken.

Waar gaat school eigenlijk over?

School is niet alleen een plek waar kinderen naartoe gaan zodat wij kunnen werken.
Het is een plek voor ontwikkeling.

Maar… wat als die ontwikkeling allang begonnen is voordat een kind het schoolplein op loopt?

In de ochtend leert een kind al zóveel:
– zelfstandigheid
– verantwoordelijkheid
– plannen en organiseren
– vooruitdenken
– en ja, zelfs dingen als hygiëne en zelfzorg

Hoe vaak nemen wij dat eigenlijk over… omdat het sneller moet?

Vanmorgen had ik een keuze:
Ik had haar kunnen afkappen.
“Nu niet, we moeten gaan.”

Of…

Ik kon aansluiten bij wat er al gaande was.
Bij haar interesse. Haar nieuwsgierigheid. Haar ontwikkeling.

En voor mij is dát waar het om draait.

Niet alleen volgen wat er ‘moet’,
maar ook zien wat er al gebeurt.

🌱 Want ontwikkeling laat zich niet altijd plannen.
Soms dient het zich gewoon aan… op een “ongelukkig” moment.

En misschien zijn dat juist de momenten die er het meest toe doen.

08/04/2026

Alleen hebben ze de datum niet juist😅🫣😬.
20 mei zal de training starten.

25/03/2026

Weet je wat het gekke is aan kinderen?
Het zijn net mensen. 😬🤭
En nog frappanter: ze hebben behoeftes die verdacht veel lijken op die van ons als volwassenen.

Alleen…ze kunnen ze vaak nog niet goed verwoorden.
En daar komen wij om de hoek kijken.
Als ouder ben je soms een beetje een tolk, een speurneus en een puzzelaar tegelijk.
En eerlijk? Ik vind dat misschien wel één van de meest waardevolle (en stiekem ook leuke) kanten van opvoeden.
Want achter gedrag zit altijd een boodschap.

Een jong kind kan vaak niet zeggen:
“Ik voel me overprikkeld”
“Ik ben jaloers”
“Ik voel me afgewezen”
Sterker nog, zelfs basisemoties als boos, bang of verdrietig zijn al ingewikkeld om te herkennen en onder woorden te brengen.
Laat staan gevoelens als frustratie, walging, irritatie, onrust of spanning.

En laten we eerlijk zijn…hoe makkelijk vinden wij als volwassenen dat eigenlijk zelf?
Gevoelens uitspreken vraagt kwetsbaarheid.
Dus hoe logisch is het dat kinderen daar nog in mogen groeien.

Juist daarom is het zó waardevol om kinderen te helpen bij het herkennen en benoemen van gevoelens.
Woorden geven aan wat er vanbinnen speelt, kan al voor zoveel opluchting zorgen…
dat gedrag soms vanzelf afneemt.
“Maak van je hart geen moordkuil” is niet voor niets een bekende uitspraak.

Wanneer je als ouder leert kijken naar wat er onder het gedrag zit, ga je vaak ook de behoefte zien.
En daar gebeurt iets moois.
🔍 Een paar voorbeelden:
– Een kind dat boos uitvalt → kan behoefte hebben aan rust, duidelijkheid of gehoord worden
– Een kind dat zich terugtrekt → kan zich overweldigd of onzeker voelen
– Een kind dat druk is → kan spanning kwijt moeten of behoefte hebben aan beweging
– Een kind dat “lastig” doet na school → is vaak gewoon overprikkeld

Het vraagt soms echt wat denkwerk.
Maar als je een beetje van puzzelen houdt… dan kun je hier je hart ophalen 😉
En het mooie is: hoe beter je de behoeftes van je kind leert zien,
hoe beter je kunt aansluiten.
En dát is waar kinderen zich gezien en begrepen gaan voelen.
🌱 En daar begint zoveel ontwikkeling.

23/03/2026

😅 Waarom pubers stinken (en waarom dat misschien maar goed is ook)

Er komt een moment dat je bij jouw kind de kamer binnenloopt en je denkt: Zo… wat ruik ik hier? 😳

Pubers en geur. Het is een ding.

Waar ze vroeger nog naar babyshampoo en zon roken, hangt er nu ineens een mix van zweet, deo (te veel of juist niet), sportkleding en… tja… puberleven.

Maar wat als dit eigenlijk ergens heel functioneel is?

Want laten we eerlijk zijn als je puber nog steeds heerlijk zou ruiken zoals vroeger zou loslaten misschien een stuk moeilijker worden 😉.

Die geur (hoe onaangenaam soms ook) helpt ons misschien wel een klein beetje om afstand te nemen, minder te “knuffelen” en onze rol langzaam te laten verschuiven.

Van zorgen en dichtbij naar begeleiden en loslaten.

En ondertussen zijn zij druk bezig met hun eigen lijf ontdekken, hun eigen identiteit vormen en loskomen van ons als ouder.

Misschien hoort die geur daar gewoon een beetje bij 😄

Dus de volgende keer dat je denkt:
Ga alsjeblieft douchen!…mag je ook heel even denken: Ah ja, dit is ontwikkeling in actie. 🤣🤭

(En daarna kun je nog steeds zeggen dat ze moeten douchen natuurlijk 😉)