Lééf Natuurcoaching

Lééf Natuurcoaching Natuurcoach | Burnoutcoach | Qigongdocent
👉 Zelf in een storm van verlies en rouw terechtgekomen. Ik deel over deze reis van overleven naar léven ❤️

JULI... wat een maand.✨ 2 juliVoor het eerst jarig zonder mijn moeder. Zonder mijn ouders. Een dag met dubbele gevoelens...
03/08/2026

JULI... wat een maand.

✨ 2 juli
Voor het eerst jarig zonder mijn moeder. Zonder mijn ouders. Een dag met dubbele gevoelens, die er allemaal mochten zijn. ❤️💔

✨ 21 juli
Na elf maanden zonder enig inkomen werd mijn claim bij de arbeidsongeschiktheidsverzekering alsnog goedgekeurd. 🥳 Een opluchting. Het betekent een aangevuld inkomen totdat ik volledig hersteld ben. Het geeft mij (financiële) rust.

✨ 22 juli
Mijn eerste tattoo laten zetten, die ik nog samen heb uitgekozen met mijn moeder. Go live. (Lees als: lééf!) Naast dat het veel persoonlijke betekenissen heeft voor mij is het een levende herinnering aan mijn moeders moed om voluit te leven en het leven onvoorwaardelijk lief te hebben, wat er ook gebeurd!! ❤️❤️❤️ Zij is hierin een ongekend groot voorbeeld voor mij.

✨ 23 juli
Een avond op de boerderij van mijn ouders, die wordt overgenomen door mijn broertje. Een kalfje de fles geven, spelen met de kitten en de avond afsluiten met marshmallows boven het kampvuur. Ik ben opgegroeid op de boerderij. Elke keer als ik hier ben, voelt het alsof mijn ouders dichtbij zijn.

✨ Tussendoor...
Mooie wandelingen gemaakt in de natuur. Wandelingen die me niet alleen rust brachten (eerste foto), maar ook waardevolle inzichten over hoe ik o.a. mijn bedrijf, straks wanneer ik weer voldoende draagkracht heb, stap voor stap vorm ga geven. Nog meer in lijn met mijn missie en passie. En met wie ik ben geworden na deze impactvolle tijd. 🦋

✨ 27 juli
De camperbus van mijn moeder overgenomen. (Laatste foto). De bus waar ze zo gek op was, een droom die destijds voor haar uitkwam. Ik liet een traan toen ik mijn eerste rondje reed. Een traan van verdriet én van joy. Nu mag ik haar droom verder leven. Het busje heb ik "Viva Linda" genoemd. (Vernoemd naar haar 😊)

✨ 30 juli
Elf maanden geleden overleed mijn moeder. De herinneringen aan haar laatste levensmaand zijn momenteel heel dichtbij en vers. Augustus wordt geen makkelijke maand. Er ligt nog zoveel dat gezien en gevoeld wil worden. Ik mis haar zo.

En toch... verschijnen er weer lichtjes aan de horizon en voel ik zoveel liefde!! ❤️ Ook dankbaar voor de mensen om mij heen, jullie steun is goud! 🥰🙏

Vandaag was zo'n dag. Een dag waarop de stilte net iets harder binnenkomt.Vriendlief was aan het werk vandaag op zondag....
19/07/2026

Vandaag was zo'n dag. Een dag waarop de stilte net iets harder binnenkomt.

Vriendlief was aan het werk vandaag op zondag. Normaal gesproken belde ik dan mijn moeder. "Heb je zin om eropuit te gaan?" Het antwoord was altijd hetzelfde: "Ja!"

Nu kan ik haar, en mijn vader, niet meer bellen. Op zulke dagen overvalt me soms een diepe eenzaamheid. Alsof ik opnieuw moet leren hoe een zondag (en het leven) eruit ziet zonder hen.

Vandaag besloot ik de pijn met liefde tegemoet te gaan. Ik pakte de fiets van mam en ik trok haar wandel- en fietsjas aan, stopte een thermosbeker koffie in mijn tas en ging op pad.

Voor het eerst in mijn leven volgde ik een fietsroute met knooppunten 🙈 jullie kennen mij, ik ken ontelbaar veel wandelroutes maar fietsroutes? Haha.

Maar goed, soms moet je eens wat anders proberen. En de spirit van mijn moeder beleven. Die bedacht namelijk ook altijd weer wat nieuws 😅

Nog geen kilometer onderweg vloog er een roodborstje een stukje voor me uit. Even later zag ik witte duiven. En daarna verscheen er een groot hart in de wolken.

Zou het...? Ik weet het niet.

Maar heel even voelde het alsof ik niet helemaal alleen was.

De route bracht me langs de Regge, door Marle en over de Archemerberg. Ik stopte bij een leuk Rustpunt voor een ijsje. Wat zijn Twente en Salland toch mooi!

Ik genoot en het voelde alsof ik even door mijn moeders ogen en met haar gouden hart de wereld in keek.

En tegelijk deed het pijn. Niet alleen omdat ik deze belevenis niet meer met mam kan delen, maar misschien nog wel het meest omdat zij dit zelf niet meer kan beleven. Ze was nog zo vol levenslust.

Misschien is dat ook waarom ik vandaag haar fiets pakte. Alsof ik een klein stukje van haar levenslust met me mee kon nemen.

Onderweg besefte ik mij weer dat rouw liefde én verdriet is. Dankbaarheid en verlangen. Pijn en schoonheid.

Ze bestaan allemaal naast elkaar.

Deze affirmatie kwam ik tegen vandaag:

"I can hold space for both beautiful memories and painful longing at the same time."

Dat is precies wat ik aan het leren ben. Niet het gemis kleiner maken, maar leren leven met de liefde, de pijn en de dankbaarheid. Allemaal tegelijkertijd. ❤️💔

Ik was jarig! 🫶"Maar je gaat op je verjaardag... naar de begraafplaats?" Je verjaardag hoor je toch te vieren? En ik zat...
06/07/2026

Ik was jarig! 🫶

"Maar je gaat op je verjaardag... naar de begraafplaats?"

Je verjaardag hoor je toch te vieren? En ik zat op mijn picknickkleed met een coffee to go en een stuk taart bij het graf van mijn ouders. (Foto 2)

En nee, dat was niet omdat ik mijn verjaardag niet wilde vieren. Het was het tegenovergestelde.

Ik wilde juist mijn leven vieren. En hen eren dankzij wie mijn leven 39 jaar geleden begon.

Daar, in de stilte, kwam er een traan en een lach.. De eerste verjaardag nu ook zonder mijn allerliefste moeder, haar warme levendige aanwezigheid ontbreekt 💔. Er was gemis, alsook fijne herinneringen en dankbaarheid.

Ik ervaar dagelijks dat geluk niet in de afwezigheid van verdriet ligt. Juist wanneer we ook datgene durven ontmoeten wat pijn doet, ontstaat er ruimte.

Ruimte voor liefde.

Ruimte voor verbinding.

Ruimte voor het leven zelf.

❤️

Het niet wegstoppen van mijn gevoelens helpt, het aangaan in plaats van een masker opzetten en doen alsof ik blij ben terwijl ik eigenlijk wel kan huilen...

Dichtbij mij blijven! Dát maakt mij gelukkig.

Later thuis las ik toevallig over een traditie in Madagaskar (en ik weet in vele culturen meer) waarin ze geloven dat de relatie met je overleden dierbaren niet stopt bij de dood. Ze blijven onderdeel van je leven. Ze worden niet alleen herdacht, maar ook blijvend geëerd en betrokken bij belangrijke momenten.

Dat deed ik dus ook dacht ik toen ik dat las. Niet volgens eenzelfde ritueel maar wel met de intentie om mijn ouders bij mijn leven te betrekken en een belangrijk moment delen.

Want liefde eindigt niet waar een leven eindigt.

Dus proostte ik..

Op mijn leven.

Op dat van hen.

Op de pijn die er mag zijn.

En op de liefde en verbinding die altijd blijft!

Met een kalm gevoel ging ik naar huis.

Daar waar het tijd was voor (nog meer) taart, lekker eten samen met familie en een dag later een potluck met een paar vriendinnen in de natuur 😃 Er werd voor me gezongen, ik mocht kaarsjes uitblazen en ik heb de liefste en leukste cadeautjes gekregen. Waaronder een prachtige kaart (foto 4) die mijn gevoel in één afbeelding weergeeft zonder dat er woorden voor nodig zijn. 💘

Liefs,
Suus

Negen maanden geleden, precies een week na de uitvaart van mijn moeder, stapte ik voor het eerst aan boord voor een toch...
18/06/2026

Negen maanden geleden, precies een week na de uitvaart van mijn moeder, stapte ik voor het eerst aan boord voor een tocht over de Waddenzee met de Ikigai en .

Misschien herinneren sommigen van jullie die post nog.

Afgelopen maandag vaarde ik weer mee.

Ik wist dat we weer zouden droogvallen. Dat betekent dat je tijdens eb urenlang stil komt te liggen op de bodem van de Waddenzee.

De afgelopen maanden heb ik geprobeerd sneller te herstellen dan ik eigenlijk kon. Alsof ik steeds weer wilde opstaan voordat mijn lichaam daar klaar voor was.

Juist daar wilde ik op bezinnen.

Want diep vanbinnen wist ik allang waarvoor ik eigenlijk aan het weglopen was.

De bodem.

De plek waar het verdriet woont. Waar het gemis van mijn ouders voelbaar is. Waar de herinneringen aan de afgelopen jaren liggen opgeslagen.

Ik was bang dat als ik daar echt zou landen, het verdriet me zou overspoelen en ik nog verder van huis zou zijn qua herstel. Een diepe angst om opnieuw in te storten.

Maar de Waddenzee had een andere boodschap voor me.

Terwijl ik over de bodem liep, vond ik twee schelpen die samen een hart vormden (zie foto 5).

Mijn eerste gedachte was direct: pap en mam. ❤️

Toen ik het beter bekeek zag ik ook nog iets anders. Mijn eigen schaduw... Ze lag om het hart heen. Het was alsof ik naar mijzelf keek. Met de liefde van mijn ouders gereflecteerd en verweven in mijn hart.

Ineens, door te ontmoeten wat daar lag, begreep ik het niet alleen maar voelde ik het ook in heel mijn lijf.

De bodem waar ik bang voor was... De plek die ik uit de weg ging, bleek helemaal geen plek van ondergang te zijn.

Op de bodem werd ik niet overspoeld. Ik vond er geen leegte. Ik verloor mezelf niet.

Ik vond er LIEFDE.

Ik vond er mezelf.

Een gouden inzicht die de Waddenzee mij gaf. Er kwam een rust over mij heen.

Na een prachtige podcast, mooie gesprekken met anderen die ook verlies ervaren, een stiltewandeling en uren van bezinning kwam het water langzaam terug en keerden we terug naar de haven.

De ontdekking dat er op de bodem van mijn leven onvoorwaardelijke liefde ligt, zelfs wanneer het stormt en niets gaat zoals gehoopt, dat neem ik mee naar huis.

Daar mag ik in ankeren. ⚓️

Om verder te komen mag je stilstaan. Opnieuw. En opnieuw.Inmiddels werk ik een paar uur per week. Meer lukt simpelweg ni...
02/06/2026

Om verder te komen mag je stilstaan. Opnieuw. En opnieuw.

Inmiddels werk ik een paar uur per week. Meer lukt simpelweg niet. Dat frustreert me. Ik wil verder. Door. Weer kunnen doen waar mijn passie ligt, betekenis geven, energie hebben voor tien.

Maar mijn lichaam leeft nog niet in die toekomst.

Mijn lichaam leeft hier. In het nu.

In een seizoen dat voelt als de overgang van winter naar lente. Een lange, donkere winter ligt achter me. De eerste groene sprietjes zijn zichtbaar maar de grond is nog koud. Er is beweging, maar nog geen bloei.

Het is wat ik anderen altijd meegeef in mijn qigonglessen en coaching, en precies wat ik zelf steeds opnieuw mag omarmen: de natuur haast zich niet.

Een za**je trekt niet aan zichzelf om sneller uit de grond te komen.

Een boom forceert geen bloesem midden in de winter.

Toch verwacht ik dat van mezelf. Dat ik sneller herstel. Sneller rouw. Sneller loslaat. Sneller weer 'de oude' word.

Maar herstel kent zijn eigen ritme.
Rouw kent zijn eigen ritme.
Het leven kent zijn eigen seizoenen.

En mijn oude zelf? Die zal ik nooit meer worden.

Binnen de Traditionele Chinese Geneeskunde werk ik met de vijf seizoenen. Wat ik daar zo mooi aan vind, is dat tussen elk seizoen het element aarde actief is. Een periode van vertragen, verteren en reflecteren.

Wat heeft voeding gekregen? Wat vraagt nog aandacht? Wat mag mee? Wat mag worden losgelaten?

Pas vanuit die gronding ontstaat ruimte voor een volgende stap.

Dat is precies waar ik nu ben. Niet meer in de winter, maar ook nog niet in de lente. Op die vruchtbare plek ertussenin.

En gevoelsmatig sta ik daar al heel lang. Tot aan frustratie toe dus.

Maar het vertelt me iets.

Dat er nog ervaringen zijn die verteerd mogen worden. Verlies. Rouw. Veranderingen die hun plek zoeken in mijn systeem.

Het grappige is ook dat mijn verteringsstelsel van slag is. En het element aarde in verbinding staat met de maag en milt. Niet toevallig. Alles is met elkaar verbonden.

Ik geloof dat stilstaan geen tegenhanger is van vooruitgaan. Het is een essentieel onderdeel ervan. Het is de manier waarop wortels diep genoeg kunnen groeien om straks weer te bloeien.

Wat herken jij? 💚

Sommige seizoenen in het leven zijn bedoeld om te bloeien. Om zichtbaar te groeien, dromen te vervullen en voluit in bew...
18/05/2026

Sommige seizoenen in het leven zijn bedoeld om te bloeien. Om zichtbaar te groeien, dromen te vervullen en voluit in beweging te zijn. Maar er bestaan ook seizoenen waarin alles zich juist terugtrekt naar binnen. Waarin de groei niet zichtbaar is voor de buitenwereld, maar diep vanbinnen plaatsvindt.

Rouw is zo'n seizoen.

Aan de buitenkant lijkt het soms alsof ik alweer verder ben. Je ziet mij weer wat vaker verschijnen, een kop koffie drinken, werken, vaker deelnemen aan het leven. Maar wat je niet ziet, is dat mijn systeem vanbinnen nog in een ondergronds seizoen zit. Een seizoen van herstellen, wortelen en leren leven met wat er verloren ging.

Een seizoen waar een enkele afspraak er al voor kan zorgen dat ik daarna uren op de bank lig bij te komen. Niemand die dat ziet. En ik die dat wel ziet maar liever niet ziet.

En daar ontstond recent een innerlijke strijd. Omdat een deel van mij vooruit wil, naar opbouwen, dromen vervullen en voluit leven.. terwijl een ander deel nog vraagt om rust, zachtheid en vertraging.

Mijn hoofd vindt daar van alles van. Die vindt dat het nu wel tijd is om weer te bloeien.

Maar wat als vertraging geen achteruitgang is en onderdeel van bloei? Wat als dit juist het seizoen is waarin niet de bloemen groeien, maar de wortels? Waarin je niet zichtbaar bloeit, maar innerlijk sterker wordt. Dieper gegrond. Eerlijker wordt over wat werkelijk voeding geeft.

Laat dat de echte vooruitgang zijn: dat je stopt met vechten tegen je eigen tempo. Dat je leert vertrouwen dat ook het onzichtbare seizoen waardevol is. Dat onder de oppervlakte wortels groeien die later nieuw leven kunnen dragen.

Want sommige seizoenen zijn bedoeld om te bloeien. En andere om diep vanbinnen sterker te worden aan de wortel. 🌿




Wist jij dat de moderne moederdag is ontstaan vanuit het verlies van een moeder? De Amerikaanse Anna Jarvis verloor haar...
10/05/2026

Wist jij dat de moderne moederdag is ontstaan vanuit het verlies van een moeder? De Amerikaanse Anna Jarvis verloor haar moeder in 1905 en besloot vanuit liefde een dag te creëren waarop moeders geëerd werden. Anna koos voor de tweede zondag van mei, rond de sterfdag van haar moeder. Ze schreef honderden brieven aan kerken en politici om van moederdag een officiële dag te maken. Met succes: in 1914 werd moederdag officieel uitgeroepen tot nationale feestdag in Amerika. Daarna verspreidde het zich verder over de wereld.

Vanuit rouw ontstond iets dat wereldwijd miljoenen mensen verbindt. Ik vind dat een troostrijke gedachte. Dat vanuit verlies iets zo liefdevols is ontstaan. ✨️

En misschien is dit ook wel troostrijk voor jou mocht jij om welke reden dan ook een gemis voelen rondom het thema moeder. Je bent niet alleen!

Voor mij voelt moederdag vandaag als tussen twee werelden in staan. Mijn moeder niet meer fysiek hier hebben, en zelf ook geen moeder zijn en wel die wens hebben.

Toch voel ik mij niet leeg vandaag. Ik voel vooral hoe ontzettend veel liefde er is geweest en hoeveel er nog steeds is, en dat voelt vooral vol. Dankbaar ook hoe de diepe band met mijn moeder zo voelbaar blijft. Moeders blijven voor altijd moeders, ook na de dood 💫

En ook dat is weer niet vanzelfsprekend, om onvoorwaardelijke moederliefde gekend te hebben. Ik ben daar heel dankbaar voor.

Vandaag vier ik met een traan en een lach dus vooral wat er aanwezig is. De liefde. De verbondenheid. De herinneringen en mijn moeders energie die blijven doorleven in mij.

Ik vier ook dat ik nog steeds durf te dromen over een toekomst als moeder, terwijl ik tegelijkertijd vrede voel met het leven zoals het zich ontvouwt.

Ik ben een gelukkig mens zoveel liefde te kennen... ❤️

Heel veel liefde en waardering vandaag voor alle moeders, hier beneden én boven 💫 en extra liefs voor degene die het vandaag (en elke andere dag) gebruiken kan. Nogmaals, weet dat moederdag is ontstaan vanuit rouw, verlies en liefde!

De natuur spreekt! 🌿 Ik heb er lang weinig over gedeeld, terwijl ik zo'n natuurgekkie ben. Maar mijn rouw was zo intens ...
22/04/2026

De natuur spreekt! 🌿 Ik heb er lang weinig over gedeeld, terwijl ik zo'n natuurgekkie ben. Maar mijn rouw was zo intens dat ik in het begin nauwelijks vooruitkwam en een wandeling too much was. De trap oplopen voelde al als een berg beklimmen. Simpele dingen lukten niet meer. Ik was ingestort.

Na een tijd ging ik toch weer wandelen. Maar dat was allesbehalve even een frisse neus halen. Elke plek droeg een herinnering aan mijn moeder. Hier zaten we samen. Daar zeiden we nog dit tegen elkaar. Hier heb ik die en die foto gemaakt van haar. En ja… daar hebben we nog in de bosjes geplast van de thee die we onderweg dronken😉

Ik maak er een grapje over maar eerlijk. Het deed pijn. Elke stap. Elke herinnering. Het was loodzwaar.

Toch bleef ik gaan. Omdat ik wist hier mag ik doorheen. En langzaam werd het minder scherp. Tot ik weer een beetje kon genieten van de natuur.

Op dat punt besloot ik om mijn rouw verder aan te kijken, op een manier die ik zelf ook begeleid: via de natuur.

De eerste vraag volgens de methode die ik begeleid is: waar sta je nu? Ik keek om me heen… Mijn blik viel op een geknakte boom, die ook nog een andere geknakte boom droeg.

Ik wist meteen: dit ben ik!
Gebroken. Teveel gedragen. Verlies op verlies.

Ik voelde letterlijk de pijn in mijn schouders en een dichtgeknepen keel, ik begon bijna te hyperventileren. Maar in plaats van het weg te duwen bleef ik staan.

Het liefst wilde ik weg. Mijn rug ernaartoe keren en hard wegrennen. Maar ja, waar ren ik dan naartoe? Vroeg ik aan mijzelf. Het is ook nog eens mistig zag ik, ik had geen idee, en waar ik ook heen ging deze pijn zou mij achtervolgen dat wist ik wel.

Dus ik ging naar de pijn toe, zo goed als kon, met mijn adem gaf ik het ruimte. En ik voelde een uitnodiging ontstaan om JA te zeggen.

Ja tegen de pijn.
Ja tegen de weerstand.
Ja tegen het willen wegrennen.
Ja tegen dat wat is en dat wat niet is en nooit zal zijn.

En toen brak ik opnieuw. Niet van het dragen, maar van het loslaten.

Er viel iets van mijn schouders af, simpelweg omdat ik het erkende. Omdat ik stopte met vechten tegen wat er was.

Vanuit dat punt durfde ik ook dichterbij de geknakte boom te komen. "Eigenlijk is het een prachtig kunstwerk" kwam er in me op. En in plaats van eerder nog willen wegrennen liep ik nu naar de bomen toe.

Ik streek met mijn handen over de boom, voelde de structuren. Alsof ik met mildheid mijn verleden eventjes aanraakte.

Mijn energie was daarna op maar ik ging naar huis met een rustiger hoofd, een lichter lijf en een dieper respect voor mijzelf...

👉 Omdat ik zag hoeveel ik had gedragen!!

Achteraf was dit een keerpunt. Hier begon ik mijn eigen tempo te bepalen in mijn herstel. Te vertragen. Mijn ruimte in te nemen. Echt te luisteren naar mijzelf. Omdat ik voelde: als ik hier aan voorbij ga, komt het later alsnog terug en dan is de klap misschien nog wel harder.

Een tijd later was ik weer op dezelfde plek (zie eerste foto). Er was meer ruimte. De mist was weg, er was helderheid. Meer ontspanning in mijn leven ook.

Deze eerste sessie was simpel maar zó krachtig! Omdat voelen via iets wat je ziet, direct in je lijf landt en daardoor kan integreren.

Praten alleen had me hier nooit zo snel gebracht.

Dit was het begin van een helende reis in de natuur. En hier en daar neem ik je daar graag in mee de komende tijd. De volgende sessie die ik deed stond in het teken van 'wat is mijn verlangen'? Waarin (normaal gesproken) het doel van een traject wordt bepaald en het dieper gelegen verlangen helder.

Wordt vervolgd! 🌱💚

We kunnen om veel dingen rouwen. Rouw is liefde. Het is wat overblijft wanneer je iets verliest waar je hart aan verbond...
16/04/2026

We kunnen om veel dingen rouwen. Rouw is liefde. Het is wat overblijft wanneer je iets verliest waar je hart aan verbonden was.

En verlies… dat past niet zomaar even in je leven. Het wringt, schuurt en zoekt zijn plek.

We hoeven het dan ook niet op te lossen. Rouw mogen we gewoon laten bestaan. Het aankijken. Het dragen. Het de ruimte geven.

Want in die ruimte is ook waar de liefde voort leeft. Juist daar, in het aankijken van de rouw ❤️

Adres

Hellendoorn

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Lééf Natuurcoaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Lééf Natuurcoaching:

Snelkoppelingen

Delen

Type