24/07/2023
,,Ben je aan het toveren?” vroeg een man aan mij, terwijl hij samen met zijn hond langsliep.
Ik schoot ervan in de lach, ik zag ineens mezelf de zwaaiende bewegingen maken met mijn armen op heuphoogte. ,,Hahaha, ja, dat lijkt er wel op, hè! Ik ben za**jes aan het rondstrooien in de hoop dat er volgend jaar mooie bloemen komen!“ riep ik terug.
En weet je, hij heeft nog gelijk ook, het is net toveren, want ik heb geen idee welke bloemetjes gaan opkomen, óf het gaat lukken! Het is een verrassing, waarvan ik weet dat ik ervan ga genieten als het begint te groeien. Zonder alles van te voren te meten en te weten, za**jes rondstrooien in vertrouwen dat er iets gaat bloeien.
En waar het zo makkelijk is om te “toveren” voor bloemen, zo moeilijk kan het in andere zaken gaan om een begin te maken, een za**je te planten. Komt het doordat we altijd denken aan het eindresultaat, waardoor de berg in ons denken hoger is, dan het eigenlijk is? Komt het doordat we de weg ergens naartoe zo precies van tevoren willen uitstippelen en beheersen, dat we die berg steeds hoger maken? Al die plannetjes, spontane ideeën, verlangens die telkens maar weer worden opgeborgen en bewaard voor later.
Misschien helpt het om het wat meer te zien als “toveren”, zonder te meten en van tevoren te weten. Het leven is geen eindresultaat, het is een beweging. Hoe je beweegt mag je zelf kiezen.
Laten we wat meer genieten van de magie onderweg en blij worden van ieder stapje, hoe klein ook!
Susan Koenraadt
De Morgenstond
📸 de bloemen van 2 jaar geleden... wie weet volgend jaar weer!