01/09/2026
“Misschien kun je beter voelen dan je denkt”
Ik kan niet voelen. Ik vind het zo moeilijk om te voelen.
Als vanzelf zit je in je hoofd.
En zolang je alles op een rijtje zet in je hoofd, blijf je op afstand van wat er in je lichaam gebeurt.
Je begrijpt waarom je bang bent zonder de angst toe te laten bv.
Denken en begrijpen geeft controle.
Voelen vraagt om veiligheid.
Je zegt:
‘Ik voel eigenlijk niets.’
‘Ik kan niet bij mijn gevoel.’
Maar ondertussen voel je haarfijn aan hoe de ander erbij zit.
Je merkt een verandering in een stem.
Een blik.
Een stilte.
Een kleine verschuiving in sfeer.
Je voelt spanning bij de ander nog voordat er iets gezegd is.
Misschien heb je juist heel vroeg geleerd om te voelen.
Alleen niet naar binnen.
Je sensitiviteit raakte naar buiten gericht.
Naar wat er om je heen gebeurde.
Naar wat de ander nodig had.
Naar wat jij moest doen om de verbinding te bewaren.
Aanpassen.
Pleasen.
Vooruitdenken.
Scannen.
En wanneer je dan naar binnen probeert te gaan,
kan het stil worden.
Wat voel ík eigenlijk?
Wat gebeurt er in míj?
Wat heb ík nodig?
Waar ben ik?
Misschien is daar niet meteen een antwoord, maar dat betekent niet dat je niet kunt voelen…
Daar heb je alleen nog te leren
dat je aandacht niet voortdurend buiten jezelf hoeft te zijn.
Dat je langzaam mag zakken naar je lichaam.
Naar je adem.
Je buik.
Je borst.
Je keel.
Je voeten.
Niet om iets te moeten voelen, maar om voorzichtig te gaan ontdekken: Wat tref ik hier, in mij, eigenlijk aan?
En misschien begint voelen wel precies daar.
Niet bij een groot gevoel.
Maar bij het durven blijven
bij wat zich heel voorzichtig laat zien.
Wees zacht voor jou 🤍
