18/05/2026
Misschien is dat wel wat ik hier het meest zie.
Dat mensen zo lang hebben geprobeerd om door te gaan,
dat ze zichzelf onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.
Ze zijn moe, maar weten niet goed waarvan.
Ze voelen veel of juist bijna niets meer.
En vaak zijn ze streng voor zichzelf.
Ze moeten het toch beter kunnen…
Terwijl ik denk:
wat als je al zo lang aan het dragen bent?
Hier hoeft niet alles meteen opgelost te worden.
Soms begint het juist bij vertragen.
Bij leren aanwezig te zijn bij wat er is,
zonder er meteen van weg te hoeven bewegen.
Niet alles kan direct lichter gemaakt te worden.
Soms gaat het eerst over leren dragen
wat gevoeld wil worden.
Samen kijken.
Samen stilstaan.
Zonder oordeel.
En eerlijk…
ik denk niet dat er heling komt
doordat iemand je vertelt hoe het moet,
maar doordat er ruimte ontstaat om jezelf weer te voelen,
te vinden…
Zachter.
Veiliger.
Meer verbonden met wie je bent.
Je hoeft jezelf niet steeds te verbeteren.
Er wil vooral iets in jou gezien worden.🤍