03/06/2026
Het einde van De Vrienden per 13 juni
Per 13 juni komt er officieel een einde aan “De Vrienden”. Een initiatief dat jarenlang draaide om één duidelijke visie: het waterpolo in Noord-Nederland naar een hoger niveau brengen. Een missie waarin enorm veel energie, passie en tijd is gestoken door vele betrokkenen, vrijwilligers, trainers, spelers en liefhebbers van de sport. Zowel op clubniveau als in de breedte van het noordelijke waterpolo is geprobeerd beweging te creëren, talent te ontwikkelen en samenwerking te stimuleren.
Als we terugkijken op al die jaren, mogen we concluderen dat die missie deels is geslaagd, maar ook deels is mislukt. We hadden er meer van verwacht — zeker gezien de hoeveelheid talentvolle jeugd die er al jaren in het noorden rondloopt. Er lagen kansen genoeg. Toch hebben wantrouwen, verschillende belangen en verkeerde keuzes soms in de weg gestaan van echte groei. Besturen die vooral naar hun eigen vereniging keken, maakten het lastig om gezamenlijk stappen vooruit te zetten.
Tegelijkertijd hebben we altijd gemerkt dat er ook veel mensen zijn met een écht waterpolohart. Mensen die bereid waren verder te kijken dan hun eigen clubkleuren. Jaren waarin fouten zijn gemaakt om van te leren, maar ook jaren waarin prachtige resultaten zijn geboekt.
Vanaf de oprichting van de WONN hebben we laten zien dat er in het noorden meer dan genoeg talent aanwezig is. Maar talent alleen is niet voldoende. Wie echt iets wil bereiken, zal samen de schouders eronder moeten zetten. Dat zien we nu opnieuw terug bij initiatieven zoals de waterpoloschool en het Plus-programma. Daarnaast blijft financiële slagkracht een belangrijke factor. Alleen beleid maken is niet genoeg. Natuurlijk heb je sterke verenigingen nodig, met goed jeugdbeleid en structuur, maar uiteindelijk zijn extra faciliteiten, samenwerking en vooral veel eigen jeugd essentieel om écht door te groeien.
Het afgelopen jaar heeft het Plus-programma opnieuw bewezen hoeveel potentie er in het noorden aanwezig is. Met spelers uit verschillende plaatsen werden uitstekende resultaten geboekt tegen de nationale top in de categorie onder 16. Juist daarom is het jammer dat dit traject niet is doorgezet richting de eerste divisie. Begrijpelijke redenen, visie en beleid voor de langere termijn en dit dan vasthouden lagen daaraan ten grondslag, maar het gevolg is wel dat deze talentvolle spelers jammer genoeg nu niet het gezamenlijke podium hebben gekregen dat zij verdienden. Wat vandaag niet gelukt is, kan morgen alsnog werkelijkheid worden — maar dan moet iemand samen met de verenigingen wel de handschoen durven oppakken.
Tegelijkertijd is het prachtig om te zien dat er inmiddels een NNL Onder 18-team is ontstaan vanuit dezelfde gedachte: samenwerking, ambitie en ontwikkeling. Een initiatief dat in korte tijd is opgebouwd door fanatieke mensen met dezelfde visie, gedragen door meerdere verenigingen dus het kan wel alleen zou dit wel vanuit visie geborgd moeten worden voor jaren zodat het niet een 1 daags vlieg blijkt te zijn.
Mijn ideaal blijft een doorlopende ontwikkellijn waarin gebruik wordt gemaakt van verenigingen RTC’s, waterpoloscholen en regionale samenwerking. Waterpolo zou moeten verbinden — dat is altijd ons credo geweest. Clubs in het noorden zouden elkaar daarin kunnen vinden, mits de ambitie aanwezig is. Want dat blijft uiteindelijk de grote vraag: durven verenigingen écht samen te werken om structureel hogerop te komen?
Zoals ooit treffend werd geschreven door Arjen Vos: een heren- en/of damesteam uit het noorden zou moeten kunnen doorgroeien naar de top van de eerste klasse en misschien nog verder. Met talenten zoals de sterke keepster uit Groningen, Jetske “de Bulldog” uit ’t Fean, Rozalyn uit Meppel met haar vernietigende rechterarm als geheim wapen, Minke uit Drachten — “het Anker” — en samen met Piertje “het Monster” uit Sneek. Speelsters die gezamenlijk de noordelijke kleuren zouden moeten én kunnen verdedigen. Een team gebouwd vanuit visie, opleiding en samenwerking. Iets waar het noorden trots op mag zijn.
Want de realiteit is ook dat individuele verenigingen het in al die jaren niet structureel hebben gered om door te stoten naar een hoger niveau.
Blijft het een droom? Of durven we eindelijk écht in het diepe te springen?
Dat is de vraag.
Dat neemt niet weg dat er absoluut niets mis is met het niveau waarop het noordelijke waterpolo momenteel acteert. Maar de angst blijft dat we over tien jaar nog steeds hetzelfde beeld zien: veel talent, veel potentie, maar onvoldoende samenwerking om écht door te breken.
Misschien is dit niet alleen een afscheid, maar ook een spiegel. En hopelijk een nieuw begin. Hendrik Jan Nijdam
