01/09/2026
Soms voelt voor jezelf kiezen niet als vrijheid, maar als schuldgevoel.
Je zegt nee en begint daarna te twijfelen.
Je kiest voor rust, maar voelt de behoefte om jezelf uit te leggen.
Je stelt een grens en vraagt je vervolgens af of de ander nu gekwetst, teleurgesteld of boos is.
En voor je het weet ben je niet meer bezig met wat jij nodig hebt, maar met hoe jouw keuze voor de ander voelt.
Dat ontstaat niet altijd doordat iemand je ooit letterlijk heeft verteld dat je jezelf op de tweede plaats moest zetten.
Sommige kinderen voelen van nature ontzettend veel aan.
Ze merken een verandering in iemands stem.
Voelen spanning in een ruimte.
Zien aan een gezicht dat er iets speelt, nog voordat er iets wordt gezegd.
Ze voelen wat een ander nodig heeft en leren zich daar bijna vanzelf op af te stemmen.
Wanneer je als kind veel naar buiten gericht bent, kan aanpassen iets worden wat je onbewust doet.
Niet omdat je bewust besluit jezelf weg te cijferen, maar omdat rekening houden met de ander vertrouwd wordt. Omdat harmonie prettig voelt. Omdat je verbinding wilt bewaren.
En ergens onderweg kan de vraag “Wat heeft de ander nodig?” veel vanzelfsprekender worden dan:
“Wat heb ík eigenlijk nodig?”
Dat kind verdwijnt niet wanneer je volwassen wordt.
Je neemt haar gevoeligheid mee. Haar vermogen om mensen te lezen. Haar opmerkzaamheid. Haar empathie.
Prachtige eigenschappen.
Maar soms neem je ook het oude patroon mee waarin je automatisch eerst naar buiten kijkt.
Dan voel je haarfijn aan dat iemand teleurgesteld is en wil je jouw grens alweer verzachten.
Dan voel je spanning en wil je die oplossen.
Dan kies je eindelijk voor jezelf, maar voelt dat vanbinnen alsof je iets verkeerd doet.
Daarom gaat innerlijk kindwerk voor mij niet over je jeugd de schuld geven van wie je nu bent.
Het gaat over nieuwsgierig worden.
Waar heb ik geleerd om zo goed op de ander te letten?
Wat hielp mij dat vroeger?
Wat voelde ik toen?
En waar ben ik mezelf onderweg misschien een beetje kwijtgeraakt?
Je hoeft je gevoeligheid niet kwijt te raken om beter voor jezelf te zorgen.
Misschien zit de verandering juist in iets anders:
De ander nog steeds kunnen voelen,
zonder jezelf daarin te verlaten.
Rekening kunnen houden met een ander,
zonder jezelf automatisch op de tweede plaats te zetten.
En leren dat voor jezelf kiezen niet hetzelfde is als iemand anders afwijzen.
Soms is het juist een manier om langzaam weer thuis te komen bij degene naar wie je vroeger zo weinig vroeg:
jijzelf. 🤎
Essenza Leya
Thuiskomen in jezelf
