30/08/2021
Reünie met een grote lach en toch ook een traan…
Eindelijk weer samen en al die maanden geen enkel woord met Rose erover delen. Zelf deelde ze het wel, dat het zo leuk zou zijn om weer is samen te voetballen. Afgelopen zaterdag, 28 augustus, was het zover. Na de eerste helft van de oefenwedstrijd met G.S.V.V. The Knickerbockers in Groningen werd Rose meegenomen naar Franeker. Van niets wetend aankomend bij het sportpark met de voetbalschoenen nog aan. Ze werd naar kleedkamer 1 gestuurd, waar het hele team in de do**he haar stond op te wachten. Nadat ze de lege kleedkamer instapte werd ze overvallen door alle speelsters als haar SURPRISE voor haar 21e verjaardag.
Zo begon het en zo was er meteen een sfeer, die goed voelde en vol blijheid was. Eindelijk dat weerzien en de surprise voor Rose Boogaard volledig geslaagd. Ook sc Bolsward was al gearriveerd, onze tegenstander met de reüniewedstrijd. Hoogste tijd nog voor een warming-up en uiteraard een mooie teamfoto. Inmiddels stroomde de tribune vol en kroop de klok richting half zes. Onze scheidsrechter, Mark Ypma, meldde zich op het veld en de twee teams verzamelde zich bij hem voor een officiële optocht het veld op.
Nadat beide teams elkaar succes hadden gewenst, was er nog de tos en als laatste voor het fluitsignaal werd het oude ritueel bij de penaltystip gedaan…toen waren ze er echt helemaal klaar voor. Vanaf minuut één ging het spel op en neer en was er van een eenvoudige reüniewedstrijd niet echt sprake. Zoals het altijd was, werd dit ook een echte wedstrijd. Gaandeweg de eerste helft kreeg SC Franeker kans op kans, alleen de bal ging er niet in. De bekende wet van als je zelf niet scoort, dan valt hij zomaar aan jouw kant gebeurde.
Tegen einde eerste helft was het Bolsward die de leiding nam na een fraaie treffer. Als altijd rechtte Franeker zijn rug en zocht meteen weer de goal van Bolsward op. En toen kwam de traan…een scrimmage op het midden van het veld bracht Jesler Menger naar de grond. Daar bleef ze met heel veel pijn liggen. Het was snel duidelijk dat er iets mis was met haar sleutelbeen. Tien minuten later was er een ambulance. Ze kreeg pijnstilling en ging mee de ambulance in naar het ziekenhuis. Gisteren, zondag, is ze daar geopereerd en zit het bot weer netjes op elkaar en vast. Een forse domper en een heftig moment voor iedereen en Jelser in het bijzonder.
In overleg met alle betrokkenen werd toch besloten een tweede helft te spelen, wel ietsje korter. Ondanks het ingrijpende incident startte beide ploegen met volle overgave de tweede helft. Er hingen meer goals in de lucht en zo ging het spel op en neer. Waar het leek dat Zoë de Jong haar kruid al had verschoten in de eerste helft, bleek het tegendeel waar. Op ouderwetse wijze omspeelde ze haar tegenstander en rook ze de goal. Ziedend hard schoot ze de bal tegen het net en de keepster stond als aan de grond genageld.
Daarmee was de stand gelijk en moest Bolsward weer aftrappen. Beide ploegen roken een overwinning, ook al heette het een ‘reünie’. Nooit was er in een wedstrijd tussen beide iets cadeau gegeven. Altijd was er gestreden tot het laatste moment. Als altijd stuwde Letisha Luimes haar verdediging naar voren, om niet op de rand van de 16 meter te blijven hangen. Nu deed ze een stap extra en stapt ze uit om druk te zetten. Dat was net te veel van het goede. Bolsward glipte erdoor en had vrij baan. Na meerdere prachtige reddingen van Denise Zandberg had ze hier geen weerstand tegen en was het 1-2 voor Bolsward. Dit risico was er alle jaren, dat we een team waren wat hoog druk wil zetten en initiatief wil nemen. Geen speelster die haar kop liet hangen. Zoals alle jaren krijgen we ook altijd weer kansen door de wijze van spelen.
Het was Iris Heimans, die op de bank zei: ‘Zet me er maar weer in en dan voorin. Ik heb eerder ook wel goals gemaakt’. Zo kwam Iris met vol vertrouwen op de linksbuiten. Meerdere keren kwam ze aan de bal en creëerde ze meteen gevaar. Richting einde wedstrijd draaide ze van buiten naar binnen om de bal aan haar goede rechtervoet te krijgen. Een afstandsschot was in de maak. En daar zweefde de bal door de lucht. Net te hoog voor de keepster, niet te hoog voor de lat en vlak daaronder plofte de bal in het net en was de stand weer gelijk.
Het einde van de wedstrijd was ook in zicht en daarmee kreeg de wedstrijd een prachtige reünie uitslag van 2 tegen 2. Wederom zat alles weer in één wedstrijd tussen Sc Franeker en Sc Bolsward. Er was gestreden voor elke meter, er was spektakel voor de goals, er waren doelpunten, er was blijheid en een traan en er was publiek wat had genoten.
Dankbaarheid was wat restte…dankbaarheid dat het allemaal gelukt was en dat iedereen elkaar weer had gezien en ontmoet. Van de speelsters van Franeker en Bolsward tot de begeleiding en supporters en alle andere betrokkenen.
Dit alles werd uiteindelijk afgesloten met nog een heel erg gezellig samenzijn bij Johan Bootsma in de sportkantine van Optisport De Trije. Daar werd iedereen verwend met wat eten en een gezellig glaasje. Er werd teruggeblikt op de wedstrijd, het verleden en de blijdschap van het weerzien bleef.
Wat niet genoemd werd langs het veld en wel met de wedstrijd en de hele avond werd gevoeld…was dat het VUUR nog altijd brand. De verbinding, saamhorigheid en het grote plezier met elkaar was er weer, zonder enige moeite. Zoals een supportster van het eerste uur ook al deelde: ‘Het VUUR was en is er nog steeds’.
Rose vond het geweldig en krijgt de lach niet van haar gezicht. Iedere speelster van het team heeft weer met hart en ziel gestreden vanuit haar kwaliteit, weinig of veel conditie, net moeder of niet getraind, fit of een pijntje…we zijn een team en we doen het met elkaar op de beste manier. Wat een feest en wat een groots plezier was het weer SAMEN!
