Pink & CCC, Kerkstraat 12, Enschot (2026)

29/04/2026

Wat ik de laatste tijd vaak hoor:
“Wat ben jij sterk.”
“Echt een powervrouw.”

En eerlijk?
Ik word daar een beetje verlegen en ongemakkelijk van.

Want zo voelt het helemaal niet.

Voor mijn gevoel ben ik gewoon mezelf.
Ik doe wat nodig is.
Niet te veel nadenken, maar gewoon doen.

Sommige dingen moet je ook niet kapot analyseren.
Als het goed voelt, dan doe ik het.
Voelt het niet goed of onprettig, dan doe ik het niet.

Ik denk liever in oplossingen dan in problemen.
Dat helpt me om door te gaan.

Maar dat betekent niet dat het altijd makkelijk is.

Ik heb ook momenten dat het me even te veel wordt.
Dat het zwaar voelt.
Dat ik moe ben.

Alleen… uiteindelijk ga ik toch altijd wel weer door.

Wel op mijn manier.

Ik luister goed naar mijn lijf.
Moe is moe.
Dan pak ik rust.

Soms gewoon even niets.
Netflix aan.
Omdat het kan.

Ik zorg graag voor anderen.
En ja, ik weet ook dat ik mezelf daarin soms vergeet.

Dat ik mezelf wegcijfer.

Maar ergens denk ik dan:
ik kom wel weer aan de b***t als de rest beter gaat.

En zolang het voor mij een beetje in balans blijft,
is het voor nu oké.

Het enige wat ik echt mis, is sporten.
Even mijn hoofd leegmaken.
Mijn energie kwijt kunnen.

Maar op dit moment weet ik eerlijk gezegd niet waar ik daar de tijd vandaan moet halen.

En dat is oké.
Voor nu.

Ik weet dat dat moment weer komt.
Als ons Serge straks weer thuis is en in revalidatie,
ga ik dat stukje ook weer oppakken.

21/03/2026

Hij blijft mijn Serge

In een ziekenhuis verandert er veel.

Iemand van wie je houdt ligt ineens in een bed.
Omringd door apparatuur, infusen en monitors.
Artsen en verpleegkundigen die komen en gaan.

Het is makkelijk om iemand dan alleen nog als patiënt te zien.

Maar voor mij blijft hij in de eerste plaats gewoon ons Serge.

Mijn maatje.
Mijn partner.
Degene met wie ik al 34 jaar mijn leven deel.

De man die altijd grapjes maakt.
Die sfeer brengt in een ruimte.
Die mensen laat lachen.

En soms zie ik hem daar weer even doorheen komen.
Een blik.
Een opmerking.
Een grapje tussendoor.

En dan weet ik:
daar is hij nog steeds.

Niet alleen een patiënt in een ziekenhuisbed,
maar gewoon ons Serge.

Misschien is dat wel wat liefde doet in moeilijke tijden.
Dat je iemand blijft zien zoals hij is,
ook wanneer het leven hem even stil zet.

18/03/2026

Als je partner ineens patiënt wordt

Wanneer iemand ziek wordt, verandert er in korte tijd veel.

Maar wat me misschien nog wel het meest raakt, is hoe iemand die altijd zo sterk en zelfstandig was ineens patiënt wordt.

Ons Serge is altijd iemand geweest die alles zelf regelde.
Sterk, praktisch, altijd in beweging.

En nu ligt hij in een ziekenhuisbed.
Afhankelijk van artsen, verpleegkundigen en apparaten.

Het is een vreemd gevoel om je partner zo te zien.

Iemand met wie je al 34 jaar lief en leed deelt.
Met wie je samen een leven hebt opgebouwd.
Met wie je alles samen draagt.

En ineens zit je aan de andere kant van het bed.

Niet meer samen alles oplossen.
Maar kijken, wachten en hopen.

En ondertussen merk je dat jouw rol ook verandert.

Van vrouw naar mantelzorger.
Soms bijna naar verpleegster.

Je helpt met dingen waarvan je vroeger dacht:
dat ga ik nooit doen.

Maar stap voor stap verschuiven die grenzen.
Omdat je iemand helpt van wie je houdt.

Wat eerst ondenkbaar leek, wordt ineens normaal.
Niet omdat je dat ooit zo bedacht had,
maar omdat liefde je verder laat gaan dan je ooit dacht.

16/03/2026

Leven tussen hoop en onzekerheid

Wat ik de afgelopen weken misschien wel het moeilijkst vind, is de onzekerheid.

Als iemand ziek is en er een duidelijke diagnose is, weet je tenminste waar je tegen vecht.
Maar als artsen nog niet precies weten wat er aan de hand is, leef je in een soort tussenwereld.

Je hoopt op goed nieuws.
Je probeert positief te blijven.
Maar ergens zit ook altijd de angst.

Sinds ons Serge in het ziekenhuis ligt, voelt het alsof mijn wereld zich op twee plekken tegelijk afspeelt.

Aan de ene kant is er het ziekenhuis.
Gesprekken met artsen.
Onderzoeken.
Wachten op uitslagen.
Steeds weer hopen dat er iets duidelijk wordt.

Aan de andere kant is er het leven daarbuiten.
Het gewone leven dat doorgaat, terwijl je hoofd eigenlijk maar met één ding bezig is.

We gaan er vanuit dat hij weer beter wordt.
Daar houden we ons aan vast.

Maar dat maakt het niet makkelijker.

Want je ziet iemand van wie je houdt in korte tijd veranderen.
Je ziet hoe zijn lichaam hem in de steek laat.
Hoe iemand die altijd sterk was ineens afhankelijk wordt.

Soms voelt het alsof je ons Serge langzaam ziet veranderen in iets wat hij zelf altijd zijn grootste nachtmerrie noemde:
een kasplantje worden.

Dat zijn gedachten waar je eigenlijk niet bij stil wilt staan,
maar die toch af en toe door je hoofd schieten.

Dus leef je klein.
Van dag tot dag.
Soms van moment tot moment.

En ergens, tussen alle angst en zorgen door, blijft er ook iets anders bestaan.

Hoop.

Hoop dat hij weer opstaat.
Hoop dat we hier samen doorheen komen.

En misschien herken jij dat ook wel:
dat je in moeilijke tijden leert hoe sterk hoop eigenlijk kan zijn.

12/03/2026

Als je ziet hoeveel iemand voor anderen betekent

Er is zo’n gezegde: gedeelde smart is halve smart.
Eerlijk gezegd vond ik dat altijd een beetje een cliché.

Maar de afgelopen tijd merk ik dat er toch iets van waarheid in zit.

Want het gaat niet alleen over mijn verdriet.
Ik mis mijn man en mijn maatje in het dagelijks leven.
De persoon met wie ik alles deel, met wie ik praat, lach en beslissingen neem.

Als iemand 34 jaar je partner is, valt er echt iets weg.
Je deelt lief en leed.
Je bouwt samen een leven op.
Je bent gewend dat je alles samen doet en samen draagt.

Mijn kinderen missen hun vader.

Maar ik zie ook dat hij voor veel meer mensen belangrijk is.

Vrienden missen hun maatje.
De grappenmaker die altijd voor sfeer zorgde.
Collega’s missen hem op de werkvloer.

Het maakt pijnlijk duidelijk hoeveel mensen hij raakt.
Hoeveel hij betekent voor de mensen om hem heen.

En ergens geeft dat ook iets troostends.
Omdat je ziet dat hij niet alleen van ons is, maar van zoveel mensen.

Dat zoveel mensen hem waarderen en hem missen, laat ook zien wat voor mens hij is.

En dat mooie mens…
dat is al heel lang de mijne.

09/03/2026

Hoe belangrijk een netwerk kan zijn

In zo’n periode ontdek je opnieuw hoe belangrijk mensen om je heen zijn.

Wanneer iemand van wie je houdt ineens in het ziekenhuis ligt, verandert er veel.
Je wereld wordt kleiner.
Je hoofd zit vol.
En tegelijk moet het leven gewoon doorgaan.

Juist dan merk je hoe waardevol een netwerk is.

Mensen die een berichtje sturen.
Die vragen hoe het gaat.
Die aanbieden om iets te regelen, even mee te denken of gewoon te luisteren.

Maar ook vrienden die opstaan en gewoon dóen.

Vrienden die al maanden voor ons koken, zodat ik daar niet ook nog over na hoef te denken.
In het begin vond ik dat eigenlijk maar onzin.
Ik dacht: dat kan ik toch gewoon zelf wel.

Maar inmiddels merk ik hoe ontzettend fijn het is.
En hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Juist die praktische dingen maken soms het grootste verschil.
Dat iemand even een stukje last van je schouders haalt, zodat jij je energie kunt richten op wat er op dat moment echt toe doet.

Ik had nooit gedacht dat ik zó zou voelen hoeveel kracht er zit in mensen om je heen.
In verbinding.
In vrienden die opstaan wanneer het nodig is.

Het laat opnieuw zien dat je het leven niet alleen hoeft te dragen.

05/03/2026

Als alles tegelijk doorgaat

Sinds 6 december ligt ons serge in het ziekenhuis.
En eerlijk gezegd voelt het alsof mijn leven sindsdien op twee snelheden tegelijk loopt.

Aan de ene kant staat alles stil.
Je hoofd zit vol vragen waar nog geen antwoorden op zijn.
Wat is er aan de hand?
Hoe gaat dit verder?
Hoe lang gaat dit duren?

Je leeft van telefoontje naar telefoontje, van gesprek naar gesprek.
Hoop en onzekerheid wisselen elkaar voortdurend af.

En ondertussen leef je eigenlijk van dag tot dag.
Niet verder dan vandaag.
Soms niet eens verder dan het volgende telefoontje of het volgende gesprek.

Vooruitkijken voelt bijna te groot.
Niet alleen omdat je niet weet wat er komt,
maar ook omdat je soms bang bent voor wat het kan zijn.
De gedachte dat het misschien niet goed komt.
Dat er misschien geen herstel is en dat dit de werkelijkheid wordt.

Dat zijn gedachten waar je liever niet te lang bij stilstaat,
maar ze zijn er wel.

En toch gaat het leven ondertussen gewoon door.

Kinderen die er zijn.
Een crisisbaby die volledig afhankelijk is.
Een huishouden dat niet stil kan staan.
Werk dat ook gewoon blijft bestaan.

En dan merk je ineens hoeveel ballen je eigenlijk altijd al in de lucht hield.

Soms voelt het alsof je gewoon blijft lopen omdat stoppen geen optie is.
Je staat op.
Je regelt wat nodig is.
Je zorgt voor anderen.
En ergens tussendoor probeer je ook zelf overeind te blijven.

Het leven staat stil, en tegelijkertijd dendert het gewoon door.

26/02/2026

Update over Serge

Vanwege alle belangstelling en het meeleven toch weer een update.

Na zijn behandeling in het Radboud is Serge op 10 februari teruggegaan naar Tilburg. Daar zagen we langzaam weer kleine verbeteringen. Met carnaval ging hij echt stapjes vooruit. Op carnavalsdinsdag was hij zelfs op zijn best: hij at zelf yoghurt, bediende zijn telefoon en pakte zelf drinken. Die avond dachten we allebei: ja… het gaat weer goedkomen.

Maar de volgende dag sloeg het opnieuw om. Hij kon zijn bidon niet meer optillen en voelde zelf al dat het mis was. Artsen kwamen direct in actie en er bleek weer achteruitgang. Er is meteen contact opgenomen met het Erasmus MC in Rotterdam, het expertisecentrum voor deze ziekte. Op 21 februari is hij daarheen overgebracht.

In de dagen ervoor zagen we hem per dag achteruitgaan. Inmiddels is Serge volledig verlamd en functioneert alleen zijn gezicht nog. In Rotterdam verslechterde zijn ademhaling opnieuw en is hij op de IC aan de beademing gelegd.

Afgelopen maandag zijn ze gestart met een nieuwe reeks plasmaferese. De komende weken krijgt hij om de 2 à 3 dagen een behandeling, met als laatste gepland op 9 maart. We hopen zó dat dit nu eindelijk aanslaat en we onze Serge weer stap voor stap terugkrijgen.

Ze weten nog steeds niet waarom hij telkens zulke terugvallen krijgt. Alles verloopt atypisch en daarom blijft hij voorlopig in Rotterdam, waar de meeste kennis en expertise zit.

Het blijft een achtbaan.
Dank voor alle kaartjes, berichten en steun. Het is hartverwarmend om te voelen hoeveel mensen met ons meeleven. Dat geeft kracht.

10/01/2026

Update over ons Serge ,

Allereerst willen we iedereen uit het diepst van ons hart bedanken.
Voor alle hulp, steun, lieve berichten, kaartjes, ballonnen, bloemen en de gulle giften voor Spieren voor Spieren die we hebben mogen ontvangen. Het doet ons als gezin zó goed om te voelen hoeveel mensen met ons meeleven. Die warmte en betrokkenheid geven ons kracht.

Dankzij jullie hebben we uiteindelijk maar liefst €7.975,- opgehaald.
Dat is overweldigend. En iets waar we enorm dankbaar en trots op zijn.

Sinds 6 december ligt Serge in het ziekenhuis met het Guillain-Barré syndroom (GBS).
Een zeldzame auto-immuunziekte waarbij het lichaam zichzelf aanvalt en verlammingen kunnen optreden. Het verloop is zwaar en onvoorspelbaar: vaak wordt iemand eerst nog zieker voordat herstel mogelijk is. Wat bij Serge vooral ontzettend heftig was, is de pijn. Die onder controle krijgen bleek enorm moeilijk en het is verschrikkelijk om je man zo te zien lijden.

Net voor kerst is Serge gestart met zijn tweede kuur immuunglobulines, omdat het echt slecht met hem ging. Hij is daar erg ziek van geweest, maar op maandag 29 december zagen we voor het eerst een klein positief teken: de medicatie leek aan te slaan. Vanaf dat moment zijn er elke dag kleine stapjes vooruit gemaakt.

Afgelopen woensdag is Serge verhuisd naar een revalidatiecentrum om daar verder te herstellen, met als doel uiteindelijk weer naar huis te kunnen. Op dit moment kan hij zijn armen weer bewegen. Zijn benen en voeten nog minimaal, maar ook dat hoort bij deze fase. Hij kan zijn telefoon weer vasthouden en bellen; appen is nog lastig. Sinds een paar dagen is ook de sonde eruit en probeert hij weer zelf te eten. Alles kost veel energie, maar elke stap telt.

Er ligt nog een lange weg voor ons, maar Serge is een vechter en we gaan hier samen vol voor.

Wat betreft bezoek: Serge kan nog heel weinig prikkels hebben en slechts beperkt bezoek ontvangen. Daarom loopt al het bezoek via ons. Hij heeft al zijn energie keihard nodig voor zijn herstel. We hopen dat iedereen daar begrip voor heeft.

Nogmaals: dank jullie wel voor het meeleven, steunen en delen.
Het betekent meer dan we in woorden kunnen zeggen.

20/12/2025

Vandaag ben ik jarig: 53 en waar ik nu sta

Vandaag word ik 53.
En deze verjaardag voelt anders dan anders.
Niet omdat ik ouder word, maar omdat het leven de afgelopen tijd alles tegelijk lijkt te hebben aangeraakt — als vrouw, als moeder, als partner en als mens.

Het was een intens jaar.
Met mooie momenten, maar ook met zorgen, nieuwe rollen en onverwachte wendingen.
Onze crisisbaby die fulltime bij ons woont en ons dagelijks leven compleet heeft veranderd.
De pleegmeisjes die we om de week zien en die ons laten voelen hoe waardevol het is om er voor iemand te zijn, ook al is het maar voor even.
Een dochter die uit huis ging om begeleid te gaan wonen.
Dagen waarop het veel was, en dagen waarop ik zó dankbaar was dat mijn hart overliep.

En nu, op dit moment, ligt mijn man in het ziekenhuis.
Dat is verschrikkelijk.
Hij is al meer dan 33 jaar mijn steun en toeverlaat, mijn maatje, mijn veilige plek.
Dat hij er nu even niet gewoon naast me is, maakt deze verjaardag rauw en kwetsbaar.

53 voelt voor mij niet als een getal, maar als een moment waarop alles samenkomt.
Pijn, verdriet, trots en liefde.
Het leven zoals het is, zonder opsmuk.

Het doet pijn dat mijn man er nu niet is.
Dat raakt me diep.
En tegelijk voel ik enorme trots en dankbaarheid voor de mensen om ons heen.
Vrienden die er zijn.
Die helpen zonder vragen.
Die meeleven, praktisch zijn, stil naast je staan of gewoon even appen.
Dat vangnet draagt me meer dan ik had verwacht.

Dit nieuwe levensjaar begint rauw, maar niet leeg.
Het begint met echte verbinding.
Met mensen die blijven, ook als het moeilijk is.
En dat neem ik mee.

Pink & CCC

29/04/2026

21/03/2026

18/03/2026

16/03/2026

12/03/2026

09/03/2026

05/03/2026

26/02/2026

10/01/2026

20/12/2025

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type