07/06/2026
Soms zijn er periodes in je leven die je niet zelf kiest. Een verlies, een scheiding, een val of een operatie. Gebeurtenissen die je uit balans brengen en die tijd nodig hebben om een plek te krijgen.
Ook ik heb onlangs afscheid moeten nemen van een dierbare.
Na een emotionele gebeurtenis kan het moeilijk zijn om weer op gang te komen. Je voelt je leeg, moe en soms lijkt zelfs een kleine stap te veel gevraagd. Daarom ben ik het wandelen langzaam weer gaan oppakken.
Vanmorgen ging ik met de loopgroep op pad. Het hardlopen voelde zwaar en moeizaam. Uiteindelijk besloot ik alleen verder te wandelen. Juist in die stilte kwam er ruimte voor mijn emoties. Stap voor stap, zonder afleiding. Voor mij werkt dat helend.
Dat is ook precies wat ik zo waardeer aan wandelcoaching. Ervaren én doorgeven hoe beweging in de natuur kan helpen bij herstel. Hoe je, zelfs als je denkt dat je geen stap meer kunt zetten, vaak meer kunt dan je zelf vermoedt. Niet door te forceren, maar door rustig op te bouwen.
Toen ik thuiskwam, zat de jonge postduif weer bij mijn voordeur. Sinds vorige week komt hij elke dag even langs. Een klein bezoekje dat herinneringen oproept aan het duivenmelkersgezin waarin ik ben opgegroeid.
Soms zit troost in de kleinste dingen.
