10/09/2026
Hoi. Er komt een lang verhaal, waarschijnlijk ook lang gebracht. Want dat ben ik. Veel voelen, weinig woorden hebben, en toch veel praten. Best een kwaliteit haha!
Waar ik heen wil met dit verhaal is waar ik ook met veel omwegen ben gekomen. De kern, mezelf. Maar Jezus, echt met heul veel zijwegen, verkeerde afslagen, rotondes, snelwegen alles! Het is vandaag en dat zette me aan het denken. “Daar wil ik wel wat over schrijven. Maar ja wat? En zullen ze niet denken: daar komt ze weer?”
Idee geparkeerd.
Ik had iets nodig uit de rommelkast boven (ik bedoel niet mijn brein 🤣) , toen mijn oog viel op een schriftje van vroeger. Ik begon te bladeren, en te bladeren. Wat ik vond?
Rauwe, pijnlijke, kwetsbare schrijfsels uit mijn 20er jaren. De tijd van mijn (verborgen) eetstoornis, de het-valt-wel-mee-hoor-depressies, postnatale depressies, angststoornissen. Ik probeerde ook toen al in woorden te gieten wat ik voelde.
Ik heb altijd lieve mensen om me heen gehad gelukkig, maar het voelde zo verdomd eenzaam. Ik vond ook een kaartje van mijn allerliefste Miekie, ze was zo blij dat ik zwanger was (2009) en ze wilde dolgraag oppassen. Helaas was dat van veel te korte duur, en denk ik op deze dag nog extra aan haar ✨✨✨✨
Dit is geen post voor medelijden, wel een post om medeleven aan te moedigen. Mentale problemen zijn heel vaak onzichtbaar en echt heel anders dan het beeld wat de meesten hebben. (Je ziet het niet aan je! 🙄 Oh, dank je. )
Hoe het nu met me gaat? Verdomde GOED! Het lijkt zo te zijn dat ik de juiste dosering medicatie heb, én blijf ik zelf in ontwikkeling, afstemmen, zelfzorg enz.
Dus ja, tóch maar de post geschreven. Ik geloof namelijk niet dat ik die schrijfsels toevallig tegenkwam.
Deze post is absoluut niet een “wat ik kan, kan jij ook!” Deze verre van traumabewuste zin zul je niet snel uit mijn mond horen komen. Ook niet een “alles komt goed!”
Ook geen before en after-foto.
Wat dan wel?
Beweeg stap voor stap, dag voor dag, uur voor uur.
Ook al voelt het eenzaam, je bent niet alleen.
15-3-2005