Pia - Moeders leeft bewust

27/03/2026

Vertragen.
Ik heb dat echt moeten leren. En ook nu, nu ik uit een stressvolle periode kom, merk ik dat ik me weer helemaal mee heb laten slepen door de snelheid van het leven hier.

Ook vertragen vraagt bij mij om bewust kiezen. Bewust kiezen voor meer ‘ja’ naar de kinderen in plaats van ‘nee, pas op!, dit gaat niet, niet nu’. Allemaal omdat ik te gehaast ben, veel stress heb en dus niet kalm genoeg ben om de tijd te nemen om ze bijvoorbeeld iets te leren. Om ze fouten te laten maken, te laten knoeien of wat dan ook. Die stress zorgt voor angst en dat zie ik dan terug bij mijn kinderen.

En ik weet ook; we ontkomen er niet aan dat er periodes zijn met meer stress.

Maar ik weet ook uit ervaring dat wanneer ik iedere dag bewust vertraag, heel ons gezin een HEEL stuk relaxter is.
En dat wil ik! Want als de een in de flow zit, volgt al snel de ander. En dat geeft een fijne, ontspannen sfeer thuis.

Vertragen zit hem bij mij ook heel erg in de controle loslaten en vooral bewust bezig zijn met het ‘nu’.

Zinnetjes die mij hierbij helpen zijn:

‘Ik stem mij volledig af op wat mijn kind nu nodig heeft’

‘Ik maak dit eerst af, voordat ik aan het andere begin’.

‘Vandaag zeg ik vaker ‘ja’ tegen mijn kind. Voordat ik nee wil zeggen vraag ik mezelf af: is het levensgevaarlijk? En kan het een ander schaden? Als het antwoord 2x ‘nee’ is, zeg ik ‘ja’ tegen mijn kind.

‘Als ik praat tegen een ander maak ik oogcontact’

Door te vertragen komt er weer verbinding en dat zorgt ervoor dat je kunt gaan voelen wat je voelt en uiteindelijk helder kunt luisteren naar je innerlijke stem.

In het programma Voelen & Voeden beginnen we eerst met vertragen.
En dat gaat niet in een paar dagen tijd. Het is een proces, een lange adem, geen quick fix.

Als je daar klaar voor bent, past dit programma zeker te weten bij jou. 🫶

Binnenkort meer hierover!!

24/03/2026

Ik hoor wel eens van andere moeders dat ze het vervelend vinden als het in gesprekken continu alleen maar gaat over de kinderen en het ouderschap.

‘Ik ben meer dan alleen moeder’ of ‘Ik vind het ook leuk om het niet over de kinderen te hebben’.

Ik voel me ook meer dan alleen moeder en ik hou er ook van om het over andere dingen te hebben. Ik hou er vooral van om het over het leven te hebben. Wat me bezighoud. Waar ik blij van word.

En toevallig ben ik het meeste van mijn tijd bezig met mijn gezin en word ik daar heel blij van.

Ik weet nog dat ik daar in het begin van het moederschap echt last van had. Stemmetjes in mijn hoofd die vonden dat ik te veel over mijn kind sprak. Over de slaapjes, hapjes, haar ontwikkeling.
Alsof het niet mocht. Het te veel was.
Daardoor zat ik mezelf soms hartstikke in de weg.
Ik wilde die vrouw zijn die ik was voordat ik een kind had. Maar dan nu met kind.
Al vrij snel kwam ik erachter dat dat me uitputte.

Ik koos er toen heel bewust voor om alles in mij als moeder te gaan omarmen. Te accepteren dat het was zoals het was. Al de liefde te voelen die ik kreeg van mijn kleine baby en al mijn liefde aan haar te geven.

En toen ik dat deed. Toen ik eigenlijk volmondig ja zei tegen het moederschap. Tegen de zachtheid en de intense mentale kracht van mezelf als moeder. Toen kon ik echt genieten van mijn nieuwe leven als moeder én had ik er plezier in.

Het moederschap voelde zo veel lichter omdat alles er mocht zijn ❤️

Herkenbaar?

03/03/2026

Ik kwam deze foto van mezelf tegen en het bracht me weer even helemaal terug naar een paar maanden geleden. Toen ik zo lekker in flow zat. In de rust, de vertraging en vooral heel dicht bij mezelf ❤️

Afgelopen weken trapte ik er zelf weer in. In de ratrace.
Doorgaan. Regelen. Zorgen.

Totdat we ziek werden, ik werd gedwongen uit te rusten en ik voelde: ‘ik raak mezelf weer kwijt als ik zo door blijf gaan’.

In september voelde ik wat onder andere vertraging met me deed.
Daaruit ontstond de Moedercirkel waar we met een groepje vrouwen samenkwamen om te rusten. Weer even terugkomen bij onszelf.

Niet omdat ik daar “iets bijzonders” deed.
Maar omdat ik even niets hoefde en ALLES er mocht zijn. Het licht en donkerte van het leven, van het moederschap. De twijfels, angsten en het onbekende van alle nieuwe situaties die zich voordoen als je moeder wordt.

Gewoon zijn.
Delen.
Horen dat ik niet de enige was.

En dát is de kracht van een Moedercirkel.

Aanstaande vrijdag 6 maart is er weer één in Klein Zundert

Voel je welkom 💛

17/02/2026

Veel vrouwen noemen zichzelf niet spiritueel.

Maar wat ze wél ervaren is:
• Altijd “aan” staan
• Spanning in hun schouders
• Een hoge ademhaling
• Moe zijn maar niet kunnen slapen
• Geen idee hebben wat ze voelen

Spiritualiteit is voor mij niets anders dan:
contact maken met je lichaam.

Je lichaam praat de hele dag tegen je.
Via spanning. Via vermoeidheid. Via onrust.

De vraag is alleen:
Neem jij de tijd om te luisteren?

In mijn coaching beginnen we hier.
Niet bij mindset.
Niet bij doelen.

Maar bij:

Wat voel ik in mijn lijf? (En dat kan ook het gevoel zijn geen idee te hebben wat je voelt)

Als je durft te voelen kun je je lichaam gaan voeden met wat voor JOU werkt. Wat jij nodig hebt. En alleen dan ga je jouw innerlijke stem horen en kun je hiernaar gaan leven. ✨

07/02/2026

Wij worden allemaal zo blij van buiten zijn!! 🌱☀️

De afgelopen 2 maanden stond de tv hier weer vaker aan dan we eigenlijk willen. Dit kwam vooral door de donkere dagen en overprikkelende kinderen door drukte, waardoor ze het liefst apathisch voor de tv zaten.

Vorig jaar was dit ook zo in december en januari en kon ik me er heel druk over maken (slechte moeder voelen).

Nu deed ik zelf lekker mee. Krulde me ook op op de bank met mijn theetje. Deed tegelijkertijd een meditatie of zat op mijn telefoon. Zonder schuldgevoel of het gevoel een slechte moeder te zijn. Ik genoot er ook van en kon het lekker loslaten.

Omdat ik weet dat de dagen zoals vandaag, buiten in het zonnetje, gewoon weer komen. En omdat ik weet dat we dan toch wel naar buiten gaan. De kinderen daar ook het allerblijst van worden 💛

Het is gewoon goed zoals het is.

28/01/2026

✨Adem in, adem uit✨

Vandaag was zo’n dag waarop de tijd veeeel te langzaam leek te gaan. Ik vooral aan het wachten was tot het moment waarop we de kinderen op bed konden leggen.
Niks was goed.
Veel gehuil, gejammer, geroep en mental breakdowns bij de kinders.
Het middagslaapje niet lukte.
Ikzelf was moe en overprikkeld van mijn eigen werkdagen.

Gedachten die dan eigenlijk wel de hele dag (op en af) door mijn hoofd gaan:

“Ik wil slapen”

“Is het al bedtijd?”

“Nog …. uur voordat het 17:00u is” (en Tim me kan helpen)

“Hou je mond en niet zeuren”

(Dit zeggen wij dus echt nooit! Maar vandaag aan het eind van de middag was ik echt op en was het: “op de bank gaan zitten, niet zeuren en je mond houden anders breng ik je nu naar bed”)

Verder wilden ze de hele dag eten en tv kijken.
Spelen gaat met veel gedoe, soms komen ze niet eens tot spel. Naar buiten zorgt alleen maar voor meer gehuil, geduw en getrek aan elkaar. Te koud, te nat, geen zin om van de glijbaan te gaan etc.

Een totaaaaal overprikkeld zenuwstelseltje.

🧘‍♀️Wat wij vandaag hebben gedaan om ontprikkelen:

- minimaal tv tijd
- ipv de tv, een luisterboek
- kleien
- knutselen
- gepuzzeld
- in bad geweest (om 14:00 uur ‘s middags)
- onder een kleedje op de bank gelegen met warme melk
- ze even lekker laten huilen en geknuffeld
- ze (met vlagen) hun gang laten gaan -> eindstand was dan wel dat er oooooveral spullen lagen. Maar het gaf mij een half uur om te koken.

En nu maar hopen op een rustige nacht met morgenochtend twee uitgeruste kindjes.

25/12/2025

Het zijn de kleine dingen die het doen ❤️

In 2025 zijn wij echt extreem rustig aan gaan doen. We planden vrijwel niks vooruit (alleen het hoognodige) en hielden onze bubbel heeeel klein (vaak alleen wij 4).

En vandaag zei ik tegen Tim dat ik het soms zo saai vind om iedere dag weer in hetzelfde ritme te zitten. En dat het nu in de vakantie ook soms saai is omdat de kinderen niks anders kunnen dan in de structuur thuis zijn (zodat ze kunnen rusten). Maar ik zelf behoefte heb in andere prikkels. Even een boodschap doen of wandeling maken buiten. Want ja, zelfs een wandeling buiten of even naar de speeltuin lukt niet als ze hier thuis overprikkeld zijn.

En toen keek ik net tussen mijn foto’s en voelde ik zoooo veel dankbaarheid, liefde en geluk. Het zijn echt die kleine dingen die het doen! En ik kan het soms saai vinden, maar als ik dan die snoetjes zie.
Hoe relaxed, ontspannen, blij en gelukkig ze zijn hier thuis. Dan ben ik zo trots op keuzes die wij dit afgelopen jaar hebben gemaakt ❤️

Benieuwd wat 2026 ons mag brengen! ✨

Fijne dagen allemaal!!

#2025 saai #2026

17/12/2025

Deze weken zijn zo overweldigend dat ik weer heel snel in st***je overleven schiet.

Het afronden van een jaar brengt bij mij altijd veel verschillende gevoelens met zich mee (misschien herken je dit wel?)
Een soort rouw gevoel dat dit jaar voorbij is. En een licht en ruimtelijk gevoel dat we weer lekker van voor af aan gaan beginnen ;) Nieuwe ronde nieuwe kansen!

En tegelijkertijd gaat het leven gewoon door, zitten wij gewoon in onze dagelijkse sleur, en blijft het iedere dag weer afstemmen op mezelf en mijn omgeving.

Maar ik besefte deze week wel weer hoe nodig het is om als moeder even dat moment voor jezelf te hebben. Met jezelf en ook met andere moeders. Om even op een dieper level met elkaar te verbinden. Want poeh hey! Het is niet niks om al die ballen hoog te blijven houden. En dat blijft, het houdt niet op. Ook al ben jij met je partner (of zonder) heel bewust bezig met de taakverdeling en rollen binnen je gezin. Ik denk dat die mental load bij ons als moeder, er altijd blijft zijn. Niet alleen door het hebben van je gezin. Maar vooral door de combinatie van het hebben van een gezin plus alle honderdduizend andere dingen die er van ons worden verwacht.

Ik vond het zelf daarom zo fijn om me vaker te verbinden met andere moeders tijdens de Moedercirkel. Maar ook vooral die veiligheid, je gedragen en gehoord voelen en dat moment voor jezelf zonder je kind(eren) of partner.

Wil je het eens proberen? Voel je Welkom!
Heb je vragen? Stuur gerust een berichtje 💛

Rustig aan 😘

04/12/2025

15/11/2025

Vandaag bekeken Tim en ik foto’s van ons uit 2020/2021 en werden weer helemaal terug gehaald naar toen. De tijd voor dat ik zwanger raakte van Suus en we nog volop op stap gingen. De tijd dat de wereld stil kwam te liggen. We erachter kwamen dat die rust, die stilstand, het vertragen, helemaal niet zo verkeerd was ;).

We zeiden eerlijk tegen elkaar dat we die tijd ook missen. De tijd voordat de kinderen kwamen. Je hebt gewoon geen idee hoe je leven gaat veranderen zodra je ouders wordt. Dus je weet (of beter gezegd voelt!) niet hoe bijzonder die tijd eigenlijk is. Omdat je op dat moment zo bezig bent met wat je allemaal nog zou willen hebben (groot huis, auto, bepaald salaris, kinderen)
Of zou willen doen (opleiding, reizen, eigen zaak beginnen).

En je neemt de tijd samen voor lief.
Soms dacht ik wel eens jeeeetje we lijken wel een anwb stel. Al 10 jaar getrouwd.

En nu voelt het soms als zo’n opgave om samen een moment te regelen dat we iets leuks kunnen doen.
Er zitten ook weken bij dat we elkaar nauwelijks spreken. Echt een gesprek voeren bedoel ik dan. Even de tijd nemen voor elkaar. Emotioneel verbinden.
Ik denk dat ik dat misschien nog wel het meest ingewikkeld vind aan het ouderschap.

Herkenbaar? Ben heel benieuwd!!

11/11/2025

Rusten, luisteren (naar wat ikzelf en mijn gezin nodig heeft) & acceptatie.

Mijn sociale leven staat hier even op een laag pitje. Vandaag liep ik door de stad omdat ik wat spulletjes wilde kopen en toen besefte ik hoe heftig ik momenteel reageer op prikkels.
Ik heb echt behoefte aan rust en een continue afstemming op mezelf en mijn gezin. Al het andere kan ik er simpelweg even niet bij hebben.
En eigenlijk is dat ook precies waar deze seizoenen voor zijn. Rusten, verwerken, opladen.
Maar in die rust zit ook zo veel oncomfortabelheid (is dit trouwens een woord haha).

Ik heb in het verleden zelfs paniekaanvallen gehad omdat ik rust ervaarde in mijn lijf en ik dit zo raar vond. Het was fijner om een gestresst zenuwstelsel te hebben. Dat voelde vertrouwd en veilig.

Maar toch leer ik ook nu weer dat die rust niet eng is. Het mag. Ik mag rusten. Ik mag onder die steen gaan liggen ;) ik mag niet sociaal zijn, op tijd naar bed gaan en mezelf even heel k*t voelen.

Juist die acceptatie en het proces om er doorheen te gaan. Het loslaten van wat comfortabel is. Zorgt ervoor dat ik diepe innerlijke rust voel. En dus ook weer zorgt voor zuivere, liefdevolle en krachtige levensenergie.

, acceptatie