05/12/2025
Lieve lieverds,
Ik ga een tijdje offline.
Noem het de winter, noem het de staart van het jaar van de Slang, noem het wat je wil, er heeft iets zijn bestemming bereikt.
En ik doe er iets in en ik houd er iets mee in stand, met social media. Met wat ik ermee kan weghouden, met wat ik er niet door hoef te voelen. Beslissingen die ik niet hoef te maken door te blijven scrollen.
Mijn dagen zijn gevuld met nabijheid voor mijn gezin en liefste dieren. Mijn dagen zijn gevuld met wasmiddel, p**p scheppen, andere moeders spreken wiens kind ook naar de middelbare school gaat, boodschappen doen, het gezellig maken thuis, Dat is er , en daar wil ik aanwezig zijn. Hier. Waar ik ben. In mijn leven en in mijn hart.
De paardenschuur is stoffig, mijn huis loopt vol, de afvoer stagneert , mn joy raakt kwijt, mn ogen worden dof als ik in de spiegel kijk. En dat terwijl ik aan alles voel: Dit is mijn mooiste leven, alles is er.
De overtuiging die het meest hardnekkig is, heb ik aan te kijken zonder afleiding, en dat vermijd ik al heel, heel lang.
Ik mag me omgeven met stilte, zoals laatst toen ik met Illja op een stoel ging zitten in de bak en luisterde, weer echt luisterde en all the noise na een tijdje , duurde wel even, verstomde.
Maar lieverds, ik vind dit ook het allermoeilijkste , want de verhalen en steun van anderen , het is echt een liefdevolle online community , ook voedsel voor de ziel om in te leunen, te delen, te herkennen.
Maar ik heb het te doen, met dit lijf en dit leven , precies waar ik ben. Niet verder, niet meer, niet minder.
Love you lost, skatties! Tot snel!