11/04/2025
Mijn lichaam bevroor. Alleen door zijn aanraking.
Zijn hand is warm. Stevig. Zacht.
Mijn huid spant zich aan onder zijn vingers, alsof het schrikt van zachtheid.
Dit is niet alleen een aanraking.
Dit is een ontmoeting met alles wat ik wegstopte.
Mijn lijf verstart. Als bevroren tijd onder mijn huid.
Een eeuwigheid van niet-voelen, samengebald in dit moment.
Voel je het?
Hoe we soms zo ver van onszelf vandaan leven?
Mijn adem stokt in die kleine driehoek onder mijn ribben. Alles trekt samen, verweert zich tegen aanraking. Tegen nabijheid. Tegen alles wat naar veiligheid ruikt.
"Kijk eens naar mijn handen", fluistert hij. "Ze zijn veilig."
De tranen stromen zacht en warm. Zout. Onstuitbaar.
Dit is wat gebeurt als je lichaam eindelijk mag spreken.
Want hier... precies hier... zit wat ik zo lang heb weggestopt. Wat mijn lijf zich herinnert, ook al wil mijn hoofd het vergeten.
Dan, als eerste teken van ontlading: een diepe gaap. Mijn kaak die loslaat. Rillingen die als kleine golven door mijn lichaam trekken.
Dit is niet alleen loslaten.
Dit is thuiskomen.
In mezelf.
En eindelijk... stroming.
Een warme rivier die mijn benen vult, mijn armen wakker kust.
Mijn huid die weer ademt.
Mijn hart dat voorzichtig opent.
Want je kunt eindeloos praten over pijn, over trauma, over wat er is gebeurd. Echte heling... die begint waar woorden eindigen.
In het lichaam.
In het durven voelen.
In het zachte ja tegen wat er is.
Vandaag was ik zelf die vrouw op de massagetafel.
Die cliënt die haar lichaam weer leerde vertrouwen.
Die ziel die eindelijk haar weg naar huis vond.
En jij?
Waar fluistert jouw lichaam om aandacht – stil, maar vasthoudend?
Durf jij te luisteren naar wat het je in stilte vertelt?
Liefs, Fem
