15/05/2023
BURNOUT
Vol spanning loop ik binnen in het kantoor waar mensen worden geholpen met een burnout. Een vriendelijke man bij de receptie staat mij te woord en vraagt om mijn paspoort. Hij kijkt naar zijn beeldscherm om mijn gegevens in het systeem op te zoeken. Dan kijkt hij lang naar mijn paspoort en lacht, luid spreekt hij mijn 3 namen uit en zegt ''Wat een prachtige namen!''. Zijn glinster oogjes kijken mij aan en verlangen naar mijn bevestiging voor zijn ontdekte waarneming van mijn identiteit. Alle spanning leek voor een minuut even verdwenen en dat was nodig want de stress van de afgelopen tijd is hoog opgelopen. In de wachtkamer dwalen mijn gedachten af naar alle berichten op sociale media. Idealen over sterke vrouwen die alles voor elkaar kunnen krijgen. Een quote van S. Covey: we zijn geen product van de omstandigheden maar een product van keuzes. Of optimisten: 'alles wat je droomt, kun je doen'. Sociale media staat er vol mee: sterkte krachtige powervrouwen en mannen die beweren dat geluk een keuze is. Je bent een sterk mens! En met jouw kracht kom je er wel! Je hebt alle power in je om de moeilijkheden van het leven te dragen! Klinkt fijn hé? Maar wat als dat nu juist de illusie van het leven is? Hoe onwaarschijnlijk is het ideaal van een perfect mens. Een perfect mens die zijn leven in alle opzichten kan maken tot het goede leven. In die illusie is er geen plek voor de dood, geen plek voor trauma, geen plek voor falen of voor mijn burn-out. Misschien draait het niet om de zogenaamde maakbaarheid van geluk, maar om het leven van de volmaaktheid. We zijn immers niet altijd sterk. Nee, sterker nog.. (ha-ha) Ik wil even niet sterk zijn! Want sterk zijn, lijkt te betekenen dat ik moet geloven in de illusie van onze tijd; geluk dat voortdurend maakbaar is. En daarom bleef ik veel te lang, over grenzen gaan want tja, deze powervrouw kon alles!
Tot ik tegenover die vriendelijke man achter de balie stond. Hij wenste mij geen succes, geen taak te voldoen, ik moest immers gewoon zijn wie ik nu ben. Hij zei niet dat het wel goed zou komen toen ik huilend de deur uit liep, ik mocht gewoon even mijn verdrietige-ik zijn. Ik, jij, wij, we hoeven niet altijd sterk te zijn. We zijn namelijk nog zoveel meer!