02/06/2026
Soms zit pijn niet alleen in het verlies zelf…
Maar ook in hoe ermee wordt omgegaan.
Je bent zwanger.
Vol verwachting maak je een eerste afspraak bij de verloskundige. Misschien droom je al voorzichtig vooruit.
En dan gaat het mis.
Een miskraam.
Je belt de praktijk om het door te geven.
De assistente reageert vriendelijk en zegt:
“Dan haal ik de afspraak eruit.”
Praktisch bedoeld.
Maar voor veel vrouwen die ik spreek voelt dit veel meer dan een agendapuntje
Dit is soms een gevoelig puntje
Een paar rake woorden, 6 woorden die je niet wil horen.
Want juist op dat moment wil je misschien gezien worden.
Even gehoord worden.
Even mogen komen.
Niet omdat omdat het iets oplost, dat zeker niet, maar juist omdat er het nieuwe leven is gestopt, omdat je toekomst droom ineens weg is en vul maar in. verloren is gegaan.
Afgelopen week zag ik meerdere vrouwen en een van die verhalen bleef wat hangen.
Ze vertelde hoe alleen zij zich voelde in haar verdriet.
Die zes woordjes die ik hierboven beschreef bleven in haar hoofd rondzingen, waardoor ze tegen mij zei;
“Het lijkt wel alsof het draait erom dat het goed gaat,” zei ze.
“Maar als het niet goed gaat, krijg je een foldertje via de mail.”
Dit is haar ervaring, haar gevoel, het zijn haar woorden.
En dat moest er even uit.
Het raakte haar.
En eerlijk?
Het raakte mij ook.
Gelukkig zijn er veel verloskundigen en praktijken die dit met enorm veel warmte en zorg begeleiden.
Die stilstaan bij het verlies, hoe pril ook.
Maar soms zit pijn juist in de kleine momenten.
Een opmerking die onbedoeld binnenkomt.
Voor iemand die een miskraam doormaakt, kan dat ontzettend confronterend zijn.
Dit is absoluut geen oproep tot verandering vanuit kritiek of zo maar wel een soort een uitnodiging tot bewustzijn.
Welke woorden gebruik je.
Wat zeg je.
En hoe zeg je het.
Want verlies begint niet pas bij een zichtbaar kindje.
Verdriet begint niet pas na een bepaald aantal weken zwangerschap.
Lees verder onder dit bericht