14/06/2026
✨ En toch blijf Jij ✨
Een poëtisch verhaal vanuit een ziel die gekend wordt
Ik dacht dat ik moest strijden,
dat ik het zelf moest weten,
dat dwalen falen was
en vallen een gebrek.
Maar Jij,
onzichtbaar Nabije,
gleed tussen mijn gedachten,
en zuchtte liefde
in wat ik afwees in mijzelf.
Ik voelde de mist in mijn hoofd,
de zwaarte van een vraag
die ik al honderd keer had gesteld.
En toch —
daar was Jij weer.
Geen antwoord.
Geen uitleg.
Maar een aanwezigheid.
Een licht dat niet dwingt,
niet trekt,
niet eist.
Een licht dat blijft.
Je trekt niet aan mijn hand.
Je commandeert niet.
Je duwt mij niet terug naar een pad
dat ik kwijtgeraakt ben.
Je buigt slechts licht naar mij toe
en ademt richting
in mijn stilstand.
Als ik struikel,
fluister Jij niet:
“Waarom?”
Maar:
“Ik zie je.”
Als ik mij verstop,
roep Jij niet:
“Kom tevoorschijn.”
Maar:
“Ik ben al hier.”
En wanneer ik denk
dat niemand mij werkelijk kent,
wanneer de nacht zich sluit
rond mijn eigen gedachten,
glimlacht jouw ogenveld
door mijn huid heen
en weet ik weer:
ik ben gezien,
nog vóór ik mezelf kon noemen.
Je hebt mij geweven
uit adem en verlangen,
uit zand en ziel,
uit tijd en tederheid.
Mijn voeten zijn Jou vertrouwd
nog vóór zij wegen kozen.
Mijn hart klopt
in een ritme dat Jij al danste
toen ik nog dacht
dat ik alleen was.
En misschien is dat wat liefde is.
Niet gevonden worden
wanneer je verdwaald bent.
Maar ontdekken
dat je nooit werkelijk verlaten was.
⸻
Dit is mijn gebed.
Mijn dans.
Mijn weten.
Dat ik gekend word
in wat ik nog niet begrijp.
Dat ik geliefd word
zonder bewijs.
Dat ik gedragen word
ook wanneer ik twijfel.
En dat Jij blijft,
zoals de zee blijft ademen,
zoals de aarde blijft dragen,
zoals het licht blijft terugkeren,
ook wanneer ik even verdwijn.