13/12/2025
တောင်းပန်ခြင်း
မြန်မာနိုင်ငံ Jiu-jitsu အဖွဲ့ချုပ်အနေနဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ အရှေ့တောင် အာရှ အားကစားပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ရလဒ်ဆိုးတွေနဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါတယ်၊
ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင်မှာ ဆုတံဆိပ်တခုတော့
သေချာရနိုင်တယ် ဆိုပြီး မျှော်လင့်ချက်ထါးရှိခဲ့တဲ့ ကစါးသမား တချို့လည်း ထင်သလို အစွမ်းပြနိုင်မှု မရှိခဲ့ကြပါဘူး၊
အကြောင်း အမျိုးမျိုးတွေ ပြပြီး ရှုံးနိမ့်မှုတွေကို ကာကွယ်မှုလည်း မပြုလုပ်လိုဘဲ လါရောက် ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ အသင်းမှာ အဓိကတာဝန်ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သူ ကျနော်ကဘဲ ရှုံးနိမ့်မှုတွေ အတွက် မြန်မာနိုင်ငံ အားကစားဝန်ကြီးဌာနက တာဝန်ရှိသူတွေရော၊ မြန်မာနိုင်ငံ Jiu-jitsu အဖွဲ့ချုပ်ကို အားပေးခဲ့ကြ အားပေးနေကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ အဖွဲ့အစည်းများကို အရင်ဆုံး တောင်းပန်ပါတယ်။
ရှုံးနိမ့်မှုတွေကို ပြန်လည်ကြည့်တဲ့အခါ အဓိကကျတဲ့ အချက်တွေကို သွားတွေ့တါမို့ တင်ပြခွင့် ပြုစေလိုပါတယ်၊ ဒါကလည်း ရှုံးနိမ့်မှုတွေအတွက် မိုးကြိုးပစ်တါကို ထန်းလက်နဲ့ ကာတါမျိုးမဟုတ်ဘဲ ပကတိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တါတွေ အသိပေး တင်ပြလိုခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်။
တင်ပြရရင်
၁) နိုင်ငံတကာပွဲ အတွေ့အကြုံလုံးဝမရှိခြင်း
၂) မိမိယှဉ်ပြိုင်ရတဲ့ ကိုယ် အလေးချိန် အတန်းလိုက် လေ့ကျင့်ဖေါ် နည်းပါးခြင်း
၃) တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် လေ့ကျင့်မှု အားနည်းခြင်း
၄)စိတ်ဓါတ်ပိုင်း အားနည်းခြင်း
စသည့် အချက်တွေက အဓိကကျမယ် ထင်ပါတယ်၊
အရှေ့တောင်အာရှ ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ခါးစည်း အဆင့်အတန်းလိုက်ခွဲခြားထါးခြင်း မပြုဘဲ
ခါးစည်းအနက် စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ပြိုင်ပွဲကို ကျင်းပခဲ့ပါတယ်၊ အခြားနိုင်ငံက ကစားသမားအများစုက ခါးစည်းအညိုနဲ့အထက်အဆင့်တွေကများတါ တွေ့ရပြီး မြန်မာကစားသမားတွေမှာ အမြင့်ဆုံးက purple ခါးစည်း အဆင့်က အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပါတယ်၊။
မြန်မာနိုင်ငံထက် အခြားသော အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများက Jiu-jitsu မှာ နှာတဖျားကျော်ရုံမက တကိုယ်လုံး ရှေ့ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ မြန်မာကစားသမားအများစုက ပြိုင်ပွဲ မစခင်မှာဘဲ ပြိုင်ဖော်ပြိုင်ဖက် ကစါးသမားတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဓာတ်ပိုင်းအားငယ်လါတါ အရင်ဆုံး သတိပြုမိပါတယ်၊
နောက်တခုက ပြိုင်ပွဲမှာ အသုံးပြုတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေဖြစ်ပါတယ်၊ အရှေ့တောင်အာရှအားကစါး ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ခါးစည်းအဆင့်လိုက်ခွဲခြား ယှဉ်ပြိုင်တါ မဟုတ်ဘဲ ခါးစည်းအနက် စည်းမျဉ်းတွေဖြစ်တါမို့ ခါးစည်း purple အဆင့်အထက် မှာမှ သုံးခွင့်ပြုတဲ့
ခြေထောက်၊ ခြေကျင်းဝတ်ကို ချိုးတဲ့ နည်းစံနစ်တွေမှာ မိမိတို့ ကစားသမားတွေအလွန်တရာအားနည်းခဲ့ကြတါတွေ့ရပြီး ကစားသမားအများစုက ဒီခြေထောက်
အချိုးခဲရမှုတွေနဲ့အတူ အောင်မြင်မှုနဲ့ ဝေးခဲ့ကြရပါတယ်၊
Jiu-jitsu old schools တွေနဲ့ ကြီးပြင်း
လါတဲ့ ကျနော့်အဖို့ ဒီ leg locks တွေကို သေချာဂနပို့ချမှု မပြုခဲ့ဘဲ အခြားသော အဓိကကျ နည်းစနစ်တွေကိုသာ အားစိုက်ခဲ့တဲ့
ကျနော့်မှာလည်း ဒီတခါ ရှုံးနိမ့်မှုတွေမှာ အဓိကတာဝန်ရှိပါတယ်။
ဒီပြိုင်ပွဲကြီးကို ကြည့်တဲ့ အခါ အခြားအခြားသော Jiu-jitsu နည်းစနစ်တွေထက် ခြေထောက် သို့မဟုတ် ခြေကျင်းဝတ်တွေ ချိုး
ဖို့ဘဲပြိုင်ပွဲဝင် နိုင်ငံအများစုက ကစားသမားတွေက အာရုံစိုက်ပြီး ဒီနည်းစံနစ်တခုထဲကို ပုံသေလိုထါး အလေးပေးကစါးခဲ့ကြတါတွေ့ရပါတယ်။
တနေ့က ဒီပြိုင်ပွဲအတွင်းမျိုးစုံဖေးမ ကူညီခဲ့တဲ့ တိုင်းနိုင်ငံနေ နည်းပြဆရာနဲ့ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြတဲ့အခါ သင်တန်းတွေမှာ သင်ကြားပေးနေတဲ့ Jiu-jitsu နည်းစနစ်တွေနဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ အဓိက ထါးကြတဲ့ နည်းစနစ်တွေက နေ့ခင်းနဲ့ ညအချိန်လို ကွဲပြားကြောင်းပြောပြသွားပါတယ်၊
သင်ကြားပေးနေတါတွေက Jiu-jitsu အခြေခံ
လိုအပ်ချက်မှန်သမျှ နည်းစနစ်တွေအားလုံး သိရှိ နားလည်မှုရှိ လက်တွေ့ တွေမှာအားလုံးကို
အသုံးပြုနိုင်အောင်ပို့ချပေးတါ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတခါ ပြိုင်ပွဲတွေမှာတော့ နည်းစနစ်စုံအောင် သုံးကြတါမတွေဘံ အနိုင်ရရုံ leg lock တွေဖြစ်တဲ့ straight ankle lock, Toe Hold, knee bar တွေကိုသာ အဓိက သုံးသွားကြပါတယ်၊ ဒီ နည်းစနစ်တွေက ခက်သလါးဆိုတော့ ခက်ခဲတယ်လို့မပြောနိုင်ပေမဲ့ အခြားအခြားသော နည်းစနစ်တွေကို လေ့လါဖို့ သိရှိ ကျွမ်းဝင်ဖို့ မလုပ်လိုကြတော့ဘဲ နိုင်ဖို့ သာ အသုံးပြုကြတာမို့ လေ့ကျင့်ကြတဲ့အခါမှာတောါ့ အားလုံးသော နည်းစနစ်တွေ သိရှိ နားလည် ကျွမ်းဝင်မှုရှိဖို့ကလည်း လိုအပ်ပါသေးတယ်၊
နောက်တချက်က နိုင်ငံတကာပွဲ အတွေ့အကြုံလုံးဝမရှိကြတါ ဖြစ်ပါတယ်၊ မိမိတို့ ကစားသမားတွေထဲကနေ အောင်ပွဲ ရခဲ့ပြီး
ပြိုင်ဖော်ပြိုင်ဖက် ကစားသမားနဲ့ အကြိတ်အနယ်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကစါးသမား
(၂)ဦးလုံးက နိုင်ငံပြင်ပမှာ နေထိုင် ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်နေကြတါမို့ အနိုင်ရခဲ့သလို ရှုံးနိမ့်မှုတွေမှာလည်း အမှတ် မပြတ်ဘဲ ရှိတါကို တွေ့ရပါတယ်၊
ပြိုင်ပွဲကြီး မစခင် တိုင်းနိုင်ငံကို (၅)ရက် ကြိုတင်ရောက်ပြီး အချိန်တို လေ့ကျင့်မှုတွေ စခဲ့ပေမဲ့ မိမိတို့ အတန်းလိုက် လေ့ကျင့်ဖက် ရှားပါးခဲ့မှုကလည်း အချက်တခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုတါ သတိထါးမိပါတယ်၊ ဒါကိုလည်း
မိမိတို့ ဝိတ်တန်းအလိုက် ကစားသမားရှားတါမို့ အတော်ရှာပြီး ပြုပြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်၊
နောက်တခုက ပြိုင်ပွဲမှာ ထါးရှိရမဲ့ fighting spirit ဖြစ်ပါမယ်၊ အချိုးခံရလို့ နောက်ဆုံးအခြေအနေထိ တောင့်ခံထါးပြီး အရှုံးပေးခဲ့ကြသူတွေရှိသလို လွယ်ကူစွာ အရှုံးပေးခဲ့ကြတါလည်းတွေ့တါမို့ တဦးခြင်းစီရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြုပြင်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ မိမိတို့စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေ မပြင်နိုင်ရင်တော့ နောက်လါမည့် ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဝင်ပြိုင်ဖို ခက်ပါလိမ့်မယ်။
ဒီပြိုင်ပွဲမှာ Jiu-jitsu Asia Union (JJAU)
က နည်းစနစ်မှုူချုပ်က ဒီတခါ ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ မိမိတို့ အားနည်းချက်တွေ လိုအပ်ချက်တွေ သိရှိပြီမို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်စါတွေ ကြေအောင်လုပ်ခဲါဖို့ ပြန်ပြုပြင်ဖို့ အများကြီးပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
မိမိတို့ အနေနဲ့ ပေးလိုက်တဲ့ အိမ်စါတွေ၊ ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်မှုတွေမှာ တတ်နိုင်သမှ ခိုနေကြအုံးမယ် ဆိုရင်တော့ နိုင်ငံတကာ ပြိုင်ပွဲတွေမှာ အနိုင်ရဖို့ ဝေးနေအုံးမှာ ဖြစ်ကြောင်း
အတိုချုပ်တင်ပြပါရစေ။
ဒီတခါ ရှုံးနိမ့်မှုတွေမှာ အသင်း အုပ်ချုပ်သူ အနေနဲ့သါ တာဝန်အရှိဆုံးဖြစ်ကြောင်း၊
အားပေးကူညီခဲ့ကြတံ့ အဖွဲအစည်း လူ ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးကိုလည်း အနူးအညွတ်တောင်းပန်ကြောင်း ဒီနေရာကနေ တင်ပြပါတယ် ခင်ဗျား။
Apology
As the Myanmar Jiu-Jitsu Federation, we participated for the first time in the Southeast Asian Games, but unfortunately we suffered defeats with disappointing results.
Before the competition, some athletes had high expectations and believed that at least one medal was certain. However, they were unable to perform as expected.
Without making excuses or trying to justify the defeats, I, as the person with primary responsibility for the team that went to compete, would like first of all to sincerely apologize to the responsible officials of the Myanmar Ministry of Sports, as well as to all individuals and organizations who have supported and continue to support the Myanmar Jiu-Jitsu Federation.
When reviewing these defeats, I have identified several key factors, which I respectfully request permission to present. This is not an attempt to deflect blame or deny responsibility, but simply to honestly explain what actually happened.
In summary, the main factors are:
1. A complete lack of international competition experience
2. A shortage of training partners in the same weight categories
3. Insufficient intensity and consistency in training
4. Weakness in mental strength
These, I believe, were the major issues.
At the Southeast Asian Games, competitions were not divided by belt levels; instead, the rules followed black-belt regulations. Most athletes from other countries were brown belt or higher, whereas the highest level among Myanmar athletes was purple belt.
Compared to Myanmar, other Southeast Asian countries are not just slightly ahead in Jiu-Jitsu, but far more advanced overall. At this competition, I first noticed that many Myanmar athletes became mentally discouraged even before the matches began, simply by observing their opponents.
Another important factor was the competition rules. Since the Southeast Asian Games used black-belt rules rather than belt divisions, techniques such as leg locks and ankle locks—normally permitted only from purple belt level and above—were allowed. Our athletes were extremely weak in these techniques, and as a result, many of them were defeated through leg lock submissions and failed to achieve success.
Having grown up in the old-school Jiu-Jitsu tradition, I myself did not place enough emphasis on systematically teaching leg locks, instead focusing more on other core techniques. Therefore, I also bear significant responsibility for these defeats.
When observing this competition, it became clear that many participating countries focused almost exclusively on leg and ankle attacks. Their athletes treated these techniques as their primary strategy, placing heavy emphasis on them above most other Jiu-Jitsu techniques.
One day during the competition, while reviewing the matches together with an experienced foreign coach who provided extensive assistance, he pointed out that the techniques taught in regular training and those emphasized in competition were as different as day and night.
In training, we teach all fundamental Jiu-Jitsu techniques so athletes can understand, practice, and apply them comprehensively. However, in this competition, most athletes did not use a wide range of techniques. Instead, they focused almost entirely on winning through leg locks such as the straight ankle lock, toe hold, and knee bar. These techniques are not necessarily difficult, but because athletes focus only on winning, they tend to neglect learning and mastering other techniques. Nevertheless, in training, it is still essential to understand and become proficient in all techniques.
Another major issue was the complete lack of international competition experience. Among our athletes, the two who achieved victories and were able to fight evenly with their opponents were both athletes who live abroad and regularly participate in international competitions. As a result, even in defeat, they were able to keep the score close and remain competitive.
Although we arrived in the host country five days before the competition and conducted short training sessions, the lack of suitable training partners in the same weight categories was also a significant issue. Since athletes in certain weight divisions are scarce, this is something that will require serious effort and adjustment in the future.
Another critical factor is fighting spirit. Some athletes fought until the very end before submitting, while others gave up too easily. This shows that each athlete’s mental strength must be improved. If we cannot correct our psychological weaknesses, it will be difficult to compete in future tournaments.
During this competition, the Technical Director of the Jiu-Jitsu Asia Union (JJAU) stated that through this event, we have now clearly identified our weaknesses and shortcomings. He emphasized that once we return home, we have been given a great deal of “homework” to correct and improve ourselves.
In short, if we continue to avoid this “homework” and do not commit fully to repeated and intensive training, we will remain far from achieving success in international competitions.
I would like to conclude by stating clearly that, as the team administrator, I bear the greatest responsibility for these defeats. From here, I sincerely and humbly apologize once again to all organizations and individuals who supported and assisted us.
お詫び
ミャンマー柔術連盟として、今回初めて東南アジア競技大会に参加いたしましたが、残念ながら厳しい結果となり、敗北を喫することとなりました。
大会前には、少なくとも1つのメダルは獲得できるだろうと期待していた選手もおりましたが、結果としては期待通りの力を発揮することができませんでした。
敗北の理由について言い訳をしたり、正当化したりするつもりは一切ありません。本大会に参加したチームの責任者である私自身が、ミャンマー体育・スポーツ省の関係者の皆様、そしてこれまでミャンマー柔術連盟を支援し、応援してくださった個人・団体の皆様に対し、まず心よりお詫び申し上げます。
今回の敗北を振り返る中で、いくつかの重要な要因が明らかになりましたので、ここにご報告させていただきます。これは責任逃れではなく、実際に起こった事実を率直にお伝えするためのものです。
主な要因は以下の通りです。
1）国際大会の経験が全く不足していたこと
2）同じ体重階級での練習相手が少なかったこと
3）高強度かつ継続的な練習が不十分であったこと
4）精神面の弱さ
これらが、今回の結果における主な要因であると考えています。
東南アジア競技大会では、帯のレベル別に試合が分けられておらず、黒帯ルールで大会が実施されました。他国の多くの選手は茶帯以上であったのに対し、ミャンマー選手の最高位は紫帯でした。
ミャンマーと比べ、他の東南アジア諸国は柔術において、わずかに先行しているどころか、大きく先を進んでいる状況です。今回の大会では、試合が始まる前から相手選手を見ただけで精神的に萎縮してしまうミャンマー選手が多いことに、最初に気づきました。
もう一つの重要な点は大会ルールです。帯別ではなく黒帯ルールが適用されたため、紫帯以上で使用が許されるレッグロックやアンクルロックなどの技術が全面的に使用されました。しかし、これらの技術において、私たちの選手は非常に弱く、多くの選手が脚関節技によって敗北し、結果を残すことができませんでした。
私はオールドスクール柔術の中で育ってきたため、レッグロックを体系的に十分指導せず、他の基本技術に重点を置いてきました。その点において、今回の敗北に対する大きな責任が私自身にもあると感じています。
今大会を通して、他国の多くの選手が、他の技術よりも脚や足首への攻撃に強く集中し、まるで一つの戦略に固定するかのように、これらの技術を中心に試合を行っていることが明確に見て取れました。
大会期間中、さまざまな面でサポートしてくださった外国人コーチと試合を振り返った際、彼は「普段の指導で教えている柔術の技術と、大会で実際に重視されている技術は、昼と夜ほどに違う」と指摘しました。
日常の指導では、柔術に必要なすべての基本技術を理解し、実戦で使えるように教えています。しかし、今回の大会では、幅広い技術が使われることは少なく、勝利のためにストレートアンクルロック、トーホールド、ニーバーといったレッグロック系の技術に集中しているケースがほとんどでした。これらの技術自体は決して難しすぎるものではありませんが、勝つことだけを目的にすると、他の技術を学び、習得する姿勢が不足してしまいます。それでも、練習においては、すべての技術を理解し、習熟することが不可欠です。
さらに、国際大会の経験不足も大きな問題でした。私たちの選手の中で勝利を収め、相手と互角に戦えた2名の選手は、いずれも海外在住で、日頃から国際大会に出場している選手でした。そのため、勝った試合だけでなく、負けた試合においても大差のない内容で戦うことができていました。
大会前に開催国へ5日間早く入り、短期間の練習は行いましたが、同じ体重階級の練習相手が不足していたことも課題でした。体重別の選手層が薄いため、今後はこの点についても真剣に改善していく必要があります。
もう一つ重要なのは、試合に臨むファイティングスピリットです。最後まで耐えてからタップした選手もいれば、比較的簡単に諦めてしまった選手もいました。これは個々の精神面を強化する必要があることを示しています。精神面を改善できなければ、今後の大会への出場は困難になるでしょう。
本大会において、Jiu-Jitsu Asia Union（JJAU）のテクニカルディレクターから、「今回の大会を通じて、自分たちの弱点や課題が明確になった。帰国後は、多くの“宿題”を持ち帰り、それを徹底的に修正・改善しなければならない」との言葉をいただきました。
要するに、与えられた課題を避け、繰り返しの厳しい練習に真剣に取り組まなければ、国際大会で勝利を収めることは依然として遠い目標のままであるということです。
最後に、今回の敗北において、チーム運営責任者である私が最も大きな責任を負っていることを明確に申し上げます。そして、これまで支援・協力してくださったすべての団体および個人の皆様に、改めて心より深くお詫び申し上げます。
