08/04/2026
Прошло је неколико недеља од претходног јављања, пренети су ми сви коментари подршке и хвала Вам. Ипак мислим да нисам ја тај коме треба подршка, мислим да је Вама много потребнија. Ви још увек имате шта да изгубите (жену коју волите, посао, младост, слободу, друштвени положај…), ја могу да изгубим још само разум, ал то мало теже. Ипак ја нисам нека кикиндска веверица и нивим у затвору боље него већина на слободи (тренирам, читам, пишем…). У затвору имам већу слободу да се посветим себи него већина напољу.
Иако су командири у фазону да се питам као просек у Мотјевићу, ја знам да ту причу могу да продају гастарима у Чантавиру а не мени који сам реинкарнација Саве Кикиндског.
Иако сам на дну живота и треба да ту на дну проведем још 56 месеци, ја на то гледам као на прилику за психо-физичко самоусавршавање и знам да ћу 2030. изаћи у сваком смислу супериорнији у односу на себе када сам пао на ово дно. Можда више никада нећу бити млад и морао сам много снова да прецртам због овог свог путовања на дно, ја знам да „ниједно дрво не може да досегне небеса ако његово корење не допире до пакла“, како је то рекао увек застрашујући Карл Густав Јунг изузетни психоаналитичар.
Таква једна тврдња требало би да обезбеди предах свакоме ко стигне до дна.
Према дубоком уверењу тог великог психотерапеута нема више могућности за кретање на више без одговарајућег кретања на доле.
То је разлог зашто су успех и срећа тако ретки. Ко је спреман на тако нешто?
Не брините браћо и сестре из вас сам издржите !!!