02/07/2026
ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ សម្រាប់អ្នកស្រលាញ់បាល់ទាត់គ្រប់រូបប្រាថ្នា
នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៩០ ប្រេស៊ីលបានបញ្ជូនកំពូលវីរបុរសបាល់ទាត់ម្នាក់របស់ខ្លួន — Zico — ទៅកាន់ប្រទេសជប៉ុន។ មិនមែនដើម្បីលេងបាល់ទាត់ទេ ប៉ុន្តែដើម្បីបង្រៀន។ ដើម្បីដាំគ្រាប់ពូជមួយនៅក្នុងប្រទេសដែលមិនធ្លាប់បានទៅលេងព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់ពិភពលោក (World Cup)។
ជប៉ុនបានស្តាប់។ ជប៉ុនបានរៀន។ ហើយជប៉ុនបានខិតខំអស់រយៈពេលជាង ២០ ឆ្នាំ។
ថ្ងៃនេះ ជប៉ុននឹងដើរចូលទីលានប្រកួតជាមួយប្រេស៊ីល ក្នុងវគ្គ ៣២ ក្រុមចុងក្រោយ នៃ FIFA World Cup 2026។ សិស្ស កំពុងជួបគ្រូរបស់ខ្លួន នៅលើឆាកដ៏ធំបំផុតនៃពិភពបាល់ទាត់។
ខ្ញុំបានហោះហើរពេញមួយយប់ពីទីក្រុង Los Angeles មកកីឡដ្ឋានដោយផ្ទាល់ ដើម្បីធ្វើជាសាក្សីនៃពេលវេលាប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ។ មិនមែនព្រោះខ្ញុំគាំទ្រជប៉ុន ឬប្រេស៊ីលនោះទេ ប៉ុន្តែព្រោះការប្រកួតនេះ គឺជាភស្តុតាងថា អ្វីដែលខ្ញុំជឿជាក់។
វាបង្ហាញថា ទស្សនវិជ្ជាបាល់ទាត់ វិន័យ និងការអត់ធ្មត់រយៈពេល ២០ ឆ្នាំ អាចបង្រួមគម្លាតរវាងប្រទេសណាមួយ និងក្រុមខ្លាំងបំផុតលើពិភពលោកបាន។
កម្ពុជាសព្វថ្ងៃ គឺដូចជាជប៉ុនកាលពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៩០។ មិនទាន់បានទៅ World Cup។ មិនទាន់មានការទទួលស្គាល់លើឆាកពិភពលោក។ ប៉ុន្តែជាប្រទេសដែលស្រឡាញ់បាល់ទាត់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ហើយកំពុងស្វែងរកផ្លូវរបស់ខ្លួនឆ្ពោះទៅកាន់ឆាកដ៏ធំបំផុតនោះ។
ប៉ុន្តែយើងកំពុងរៀន។ យើងមាន គ្រូបង្វឹកជប៉ុន កីឡាករជប៉ុន រួមទាំងគ្រូបង្វឹក និងកីឡាករបរទេសជាច្រើនទៀត មកលេងនៅលីគរបស់យើង។ យើងកំពុងស្រូបយក បម្លែង និងកសាងអ្វីមួយ តាមរយៈប្រាជ្ញាខ្មែរ ដើម្បីឱ្យថ្ងៃណាមួយ វាក្លាយជាអត្តសញ្ញាណរបស់យើងផ្ទាល់។
នៅឆ្នាំ ២០៤៦ ខ្ញុំចង់ឱ្យមាននរណាម្នាក់ ចង្អុលទៅកម្ពុជា ដូចដែលខ្ញុំកំពុងចង្អុលទៅកាន់ប្រទេសជប៉ុននៅយប់នេះ។
គ្រាប់ពូជត្រូវបានដាំរួចហើយ។ ការងារក៏បានចាប់ផ្តើមដែរ។
🇰🇭2046
មួយជំហានម្ដងៗ
In the 1990s, Brazil sent one of their greatest — Zico — to Japan. Not to play. To teach. To plant a seed in a nation that had never qualified for a World Cup.
Japan listened. Japan learned. Japan worked for 20 years.
Tonight, that same Japan walks out against Brazil in the Round of 32 at the 2026 World Cup. The student faces the master. On the biggest stage in football.
I flew overnight from LA to Houston to witness this moment. Not because I support Japan or Brazil. But because this match is a proof of concept for everything I believe in.
It proves that football philosophy, discipline, and 20 years of patience can close the gap between any nation and the world’s best.
Cambodia is where Japan was in the 1990s. No World Cup. No global recognition. A nation that loves football but hasn’t yet found its way onto the biggest stage.
But we are learning. We have Japanese and many other foreign players and coach in our league. We are absorbing, transforming, and building — through our own Khmer intelligence — something that one day will be ours.
In 2046, I want someone to point at Cambodia the way I am pointing at Japan tonight.
The seed is planted. The work has started.
🇰🇭2046
step-by-step
