20/06/2020
တစ္ေက်ာ့ျပန္၀င္းနီုင္ထြန္း
သန္လ်င္မွာ ကိုယ္နဲ႔ဦးေလးက်ား တည္ထာင္ထားတဲ့ Hero လက္ေဝွ႕အသင္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ပ်က္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ္ရယ္၊ ဦးေလးက်ားရယ္၊ မင္း ဦး(စည္ပင္နည္းျပ)ရယ္ သုံး ေယာက္စကားေျပာျဖစ္တိုင္း ရိုးရာလက္ေဝွ႕မွာ ပထမတန္း လက္ေဝွ႕သမားေတြ ရွားလာ တဲ့အေၾကာင္း အျမဲေျပာျဖစ္ ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က ေစာ ငမန္းကေတာ့ ပထမ တန္းေရာက္ လာၿပီဆိုေပမယ့္ တ ကယ့္ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းေတြယွဥ္ၿပိဳင္ဖို့က နည္းနည္းငယ္ေနေသးတယ္။ ရိုးရာလက္ ေဝွ႕ ပထမတန္းမွာ မာမာတင္းတင္းတစ္ ေယာက္ျဖစ္ဖို့ဆိုတာ လြယ္တာမွမဟုတ္ တာ။ မ်ိဳးဆက္သစ္ေမြးဖို့ဆိုတာကလည္း အေတာ္ေလးအခ်ိန္ေပးရပါတယ္။
သစ္ပင္စိုက္တာက ဆယ္ပင္စိုက္ပ်ိဳး ရင္ ငါးပင္ရွင္မယ္။ သုံးပင္ရွင္မယ္ေျပာလို့ ရတယ္ေလ။ လက္ေဝွ႕သမားေကာင္းတစ္ ေယာက္ သတ္လုံးသက္ေပါက္စုံစုံနဲ႔ မာမာ တင္းတင္းပထမတန္းေရာက္လာဖို့ဆိုတာက နတ္ေရကန္ထဲပစ္ခ်လို့ရတယ္ဆိုတာေတာင္ ငယ္တဲ့ကေလး ခ်က္ခ်င္းႀကီးေကာင္း ႀကီး လာနိုင္တယ္။ လက္ေဝွ႕သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို့ဆိုတာ ေသခ်ာတာမွမဟုတ္တာ။ အဲဒီ ေတာ့ ဘာေျပာျဖစ္ၾကလဲဆိုေတာ့ ျဖစ္ နိုင္မယ့္လူကိုလိုက္စဥ္းစားၾကတယ္။ ကိုယ္ ေတြက ေနရာစုံၾကည့္ဖူးတဲ့သူဆိုေတာ့ ၀င္း နိုင္ထြန္း(ေရတာရွည္)က ဗ်ိဳင္းႏွစ္ေကာင္ ၀င္းစိန္ေတာရ(မုဒုံ)ပြဲမွာ ေဇာ္ပ်ံကိုနားရြက္ ျပတ္ေအာင္ထိုးတဲ့ပြဲအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾက တယ္။ လက္သီးစူးတယ္ေပါ့။
မြန္ျပည္နယ္က ေဇာ္ပ်ံ(သိန္းေဇာ္မင္း) က လက္သီးအထိုးေကာင္းတယ္။ မြန္ျပည္ နယ္မွာေတာ့ ထြန္းထြန္းေဇာ္(ထြန္းထြန္းမင္း အေဖ)၊ မန္းေအာင္၊ ေဇာ္၀င္းထြန္း(သထုံ)တို့ နဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ေပါ့။ ေဇာ္ပ်ံကအေနာက္တိုင္း လက္ေဝွ႕မွာလည္း ျပည္နယ္အဆင့္ေလာက္ ထိုးဖူးတဲ့သူဆိုေတာ့ ရိုးရာလက္ေဝွ႕မွာ လည္း အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔နယ္တစ္ဝိုက္မွာ အေတာ္ကေလးနာမည္ရေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္တုန္းဆိုေတာ့ ေနတာထိုင္တာ ေျပာတာဆိုတာ သိပ္ေထာင့္မက်ိဳးဘူး။
အဓိကက နယ္ေျမခံပြဲစီစဥ္သူေတြ၊ ဘု ရားလူႀကီးေတြနဲ႔က စကားေျပာရင္အေပါက္ အလမ္းမတည့္ဘူး။ ၀င္းနိုင္ထြန္းနဲ႔ ထိုးျဖစ္ တာကလည္း ၀င္းစိန္ဆရာေတာ္ႀကီးက ေဇာ္ပ်ံနဲ႔ ထိုးမယ့္ လက္ေဝွ႕သမားေကာင္း ေကာင္းတစ္ေယာက္ ဆရာဦးဗိုလ္စိန္(ပီ ကင္းျပန္)ကိုရွာခိုင္းေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မိတၳီလာ က ျမသီတာရဲ့အေဖ ရိုးမနဂါးရယ္က သြား ေခၚလာတာပါ။ ဗ်ိဳင္းႏွစ္ေကာင္ပြဲထိုးၾကေတာ့ ေဇာ္ပ်ံနားရြက္ပါျပတ္ထြက္သြားတယ္။ နား ရြက္အဖ်ားေလးပါ။ ၀င္းနိုင္ထြန္း(ေရတာ ရွည္)က ျဖတ္အထိုး ေဇာ္ပ်ံက ေခါင္းကို လွည့္အေရွာင္ လက္သီးကစူးေတာ့ နားရြက္ အဖ်ားျပတ္သြားတယ္။ ေသြးေတြထြက္တာ ျမင္မေကာင္းဘူး။
၀င္းနိုင္ထြန္းပြဲေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္ငူမွာလည္း မိုးပုလဲတို့၊ ေဇာ္ဦး(ဦးဘႏွစ္သား)တို့ ေဇာ္ ၀င္းထြန္းတို့နဲ႔ထိုးတဲ့ပြဲေတြ ဦးေလးက်ားက လည္း ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ႀကိဳက္တယ္။ ေျခ တံလက္တံရွည္တယ္။ အရပ္အေမာင္း ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရထဲမိုး ထဲက်ရင္ စိတ္ ေလၽွာ့လိုက္တာမ်ား တယ္။ အသဲဇြဲ မ ေကာင္းဘူးေပါ့။ မွတ္ ခ်က္ျပဳတာပါ။ မႀကိဳက္ ဘူးေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရ ရင္ ထိုးတာႀကိဳက္တယ္။ အသဲ ဇြဲမႀကိဳက္ဘူးဆိုပါေတာ့။
ကိုယ္နဲ႔ မင္းဦးက ဘာျပန္ေျပာလဲဆို ေတာ့ လက္ေဝွ႕သမားတစ္ေယာက္ အသဲ ဇြဲဆိုတာကလည္းေယဘုယ်အားျဖင့္ ေလ့ က်င့္မွုနဲ႔ဆိုင္တယ္။ လက္ေဝွ႕သမားတစ္ ေယာက္ေပ ၂၀ ႀကိဳးဝိုင္းေပၚတက္လာၿပီ ဆိုကတည္းက ေတာ္႐ုံသတၱိမွမဟုတ္တာ။ အႀကီးတန္းထိုးတဲ့သူဆို ပိုဆိုးတာေပါ့။ ေတာ္ ႐ုံမေကာင္းမကန္းဆိုလို့ကေတာ့ ပထမတန္း မေျပာနဲ႔ ဒုတိယတန္းေလာက္ကို ေရာက္ မလာေတာ့ဘူး။ ပြဲစီစဥ္သူေတြကလည္း သိၾကပါတယ္။ ဘယ္ေမာင္ကေတာ့ ေရထဲ မိုးထဲဘယ္ေလာက္အထိ ေျခကုန္လက္ကုန္ ႐ုန္းတယ္ဆိုတာ သိၾကတယ္။ ေျပာခ်င္တာ က စနစ္တက်ေလ့က်င့္မွုအားေကာင္းရင္ အခ်ီရွည္တယ္။ ေတာ္႐ုံမဆင္းဘူး။ အသဲ ေကာင္းတယ္။ ဇြဲေကာင္းတယ္ေပါ့။
သတ္လုံးသက္ေပါက္ ဘယ္ေလာက္ စုံေအာင္ကစားတတ္ပါေစ။ ေလ့က်င့္မွုအား နည္းရင္ ပြဲတစ္ပြဲထိုးဖို့အဆင္သင့္မျဖစ္ရင္ အသဲလည္းမေကာင္းနိုင္ေတာ့ဘူး။ ဇြဲလည္း မေကာင္းနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေျပာဆိုေဆြးေႏြး ရင္းက ဘာျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ေနာက္လ ကုန္ေလာက္ ပြဲတစ္ပြဲရွိတယ္။ မင္းနဲ႔ မင္း ဦးေပါင္းၿပီး ၀င္းနိုင္ထြန္းကိုတာ၀န္ယူၿပီး လုပ္ၾကည့္၊ ငါ ပြဲစီစဥ္ေပးမယ္လို့ ဦးေလး က်ားက ေျပာေရာ။ အဲဒီမွာ ၀င္းနိုင္ထြန္း (ေရတာရွည္)ကိုသြားေခၚျဖစ္ဖို့ အေၾကာင္း ဖန္လာေရာဆိုပါေတာ့ . . .
ကိုယ္ ေရတာရွည္ေရာက္ၿပီး သူေနတဲ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ေတြ႕ၿပီး ၀င္း နိုင္ထြန္းအိမ္ခြဲေနေၾကာင္း၊ ရွိမယ့္ေနရာ လမ္းညႊန္လိုက္ပါတယ္။ ၿမိဳ့အ၀င္ လမ္းမ ေဘးႀကံခင္းအစပ္မွာပါ။ ေစ်းဆိုင္ေလးပါ တြဲေနတယ္။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေတြ႕ တယ္။ သူ႔မိန္းမျဖစ္ဖို့မ်ားတယ္။ က်န္းမာ ေရးေကာင္းပုံမရဘူး။ အေတာ္ေလး ခ်ဴခ်ာ ေနတဲ့ပုံ၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္လည္း ေတြ႕ တယ္။ ၀င္းနိုင္ထြန္းရွိလားဆိုေတာ့ ခုမရွိ ဘူး။ ဘူတာနားမွာ ျခင္းဝိုင္းရွိတယ္။ အဲဒီ ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းဝိုင္းမွာ သူရွိတယ္လို့ ေျပာ ပါတယ္။
ေရတာရွည္ဘူတာ႐ုံနားလိုက္သြား ေတာ့ေကာင္းလိုက္တဲ့ ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းဝိုင္း၊ သူ႔ကိုေတြ႕တယ္။ ျခင္းခတ္ေနတယ္။ ႏွစ္ ေယာက္ တစ္ေယာက္။ အသားမည္းမည္း ေျခတံလက္တံရွည္ရွည္နဲ႔ ပိုက္ေက်ာ္ျခင္း ကို အျမင့္ေလဝဲခတ္ေနတာ ဟိုဘက္က ႏွစ္ေယာက္၊ သူက တစ္ေယာက္၊ ဟိုဘက္ ႏွစ္ေယာက္က သူ႔ကိုမနည္းထိန္းေနရတယ္။
ကိုယ္လည္း ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းဝိုင္းၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွ သူ႔ကိုသြားေတြ႕တယ္။ သူက ကိုယ့္ ကို သိတယ္။ သိပ္ခင္ခင္မင္မင္ေတာ့မဟုတ္ ဘူး။ လက္ေဝွ႕ပြဲေတြမွာ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူး႐ုံ။
လာရင္းကိစၥေျပာျပဖို့စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္သြားၾကတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဗိုက္ကဆာေနၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္စာမွာတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္ စသည္ျဖင့္ ေပါ့။ သူက မွာၿပီးမွ မစားဘူး။ ေရမခ်ိဳးရ ေသးလို့ အိမ္ေရာက္မွစားမယ္လုပ္မယ္။ အဲဒီမွာ မွာၿပီးၿပီဆိုမွရတယ္အစ္ကို စားၿပီး က်န္တာ ပါဆယ္ထုပ္သြားမယ္တဲ့။ သူ ေျပာပုံက အိမ္က မိသားစုနဲ႔အတူ စားမယ့္ သေဘာေျပာတယ္။
ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းခတ္တာ ေလာင္းေၾကး ေကာင္းလိုက္တာ။ မင္းနိုင္တယ္မဟုတ္ လားလို့ေမးေတာ့ ဟုတ္တယ္။ ေငြက သူ႔ ေငြမဟုတ္ဘူး။ ေလာင္းေၾကးေငြက သူနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ သူက ၀င္ခတ္ေပးတာ(ေဂ်ာီကီ) ေပါ့။ အငွားခပ္သမား နိုင္တဲ့သူက နိုင္တဲ့ ေလာင္းေၾကးေငြေပၚမွာ သူ႔ကိုေပးသုံးတာတဲ့။ မိန္းမ က်န္းမာေရးမေကာင္းတာလည္းေျပာ တယ္။ အလုပ္က မယ္မယ္ရရမရွိေတာ့ ရတဲ့အလုပ္၊ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ဟာ ၾကဳံ သလိုလုပ္စားေနတာေပါ့။ ဆိုင္ကေလး ဖြင့္ ထားတယ္ဆိုတာကလည္း အရင္းအႏွီးမရွိ ေတာ့ ေျခာက္တီးေျခာက္ခ်က္ပါ။ မိသားစု စားဖို့မေလာက္ငွပါဘူးတဲ့ စကားေတြ အ ေတာ္ေျပာျဖစ္တယ္။ လိုရင္းကိုေသခ်ာရွင္း ျပတယ္။ ဒီၾကားထဲ ပြဲမထိုးရဘူးလားလို့ ေမးေတာ့ မထိုးရတာၾကာၿပီ။ ေတာ္႐ုံအေဝး ကလည္း တကူးတကလာမေခၚၾကဘူးေလ။ ေတာင္ငူပတ္၀န္းက်င္ အခါႀကီးရက္ႀကီး ေတြလက္ေဝွ႕ပြဲပါမွ ထိုးရတာဆိုေတာ့ ပြဲမရွိ ဘဲ ဘယ္လိုေလ့က်င့္ေနမလဲ။ စားဖို့ေသာက္ ဖို့က ရွိေသးတယ္။
ကိုယ္က မင္းကိုတာ၀န္ယူၿပီးေလ့က်င့္ ေပးမယ္။ စားတာ ေသာက္တာပါ စရိတ္ ၿငိမ္း၊ ပြဲလည္းထိုးရမယ္။ ဆုေၾကးေငြရရင္ ေတာ့ ဆယ္ရာခိုင္ႏွုန္းျပန္ေပးရမယ္။ ပြဲရ ဖို့ တာ၀န္ယူတယ္။ မင္းႀကိဳးႀကိဳးစားစား ကစားဖို့ပဲ လိုတယ္။ ပြဲမရခင္ စရံေငြသ ေဘာမ်ိဳးလည္း မိသားစုကို ေပးခဲ့မယ္ဆို ေတာ့ . . အေတာ္ေလး၀မ္းသာသြားတယ္။ ေသခ်ာလားေမးတယ္။ စဥ္းစားပါဦးဆိုေတာ့ ဘာစဥ္းစားစရာလိုလဲတဲ့။
ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်သလိုပဲ ေပါ့။ မင္းကို အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ေပးရ မလဲေမးေတာ့ မလိုဘူး။ အစ္ကိုျပန္ရင္ တစ္ ခါတည္းလိုက္မယ္။ ေနေတာ့ ဘယ္မွာေနရ မွာလဲေတာ့ ေမးပါတယ္။ မင္း ဟိုေရာက္ ရင္ ရန္ကုန္ ဘုရင့္ေနာင္ပြဲ႐ုံ၀င္းအခြန္႐ုံး မွာေနရမွာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ္ေတြ ရိုးရာ လက္ေဝွ႕အသင္းကို စည္ပင္ဘုရင့္ေနာင္ အခြန္ဌာနက ပံ့ပိုးေနတဲ့အခ်ိန္။
ေျပာဆိုစားေသာက္ၿပီး ျပန္ၾကေတာ့ စားလို့ပိုတာေတြ ပါဆယ္ထုပ္ၿပီးအျပင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေနာက္တစ္ပြဲ သူ႔မိသားစုစား ဖို့မွာေပးလိုက္ေသးတယ္။ သူ ကိုယ္နဲ႔လိုက္လာရင္ ေနာက္ မွာ မိသားစုသုံးဖို့ ေငြလည္း စရံသေဘာမ်ိဳးေပးလိုက္တယ္။ စာေတာ့ မခ်ဳပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဘာ စာခ်ဳပ္မွလည္း သူ႔ကိုလက္မွတ္ မထိုးခိုင္းပါဘူး။
အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မွုနဲ႔လုပ္ ၾကတာ။ သူလည္းအေတာ္ေလး ၀မ္းသာ သြားတယ္။ ၀င္းနိုင္ထြန္းက အေတာ္ေလး ေနတတ္ထိုင္တတ္တယ္ေျပာရမယ္။ ဘုရင့္ ေနာင္အခြန္႐ုံးေရာက္တာနဲ႔ အေဆာက္အဦ ရဲ့ အေပၚထပ္မွာ လက္ေဝွ႕အသင္းက ေန တာ။ ေအာက္မွာက အခြန္စည္းၾကပ္တဲ့႐ုံး။ ႐ုံးမွာကလည္း ပြဲ႐ုံေတြကမ်ားေတာ့ ဟိုပြဲ ႐ုံက အလွူလုပ္လို့ အစားအေသာက္ေတြ ႐ုံးကိုလာပို့လိုက္။ ဒီပြဲ႐ုံက ဆြမ္းေကၽြးလို့ အစားအေသာက္ေတြ လာပို့လိုက္ဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြစားဖို့ထည့္လာတဲ့ထမင္းခ်ိဳင့္ ေတြအျမဲပိုေနေတာ့ ကစားသမားေတြနဲ႔ ၀င္း နိုင္ထြန္းစားရတာမ်ားတယ္။
သူက မနက္ပိုင္းကစားၿပီးတာနဲ႔ ပန္း ၿခံေတြေရေလာင္း၊ ႐ုံးတြင္း႐ုံးျပင္ သန္႔ရွင္း ေရးဝိုင္းလုပ္ဆိုေတာ့ ႐ုံးက ၀န္ထမ္းေတြက ခ်စ္ၾကတယ္။ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပဲ သူ လည္း စိုစိုေျပေျပျဖစ္လာတယ္။ ကစားအား ေကာင္းေတာ့ ရက္ ၂၀ ေက်ာ္၊ တစ္လ အတြင္းမွာပဲ တင္းတင္းရင္းရင္းျဖစ္လာ ေတာ့ ေအာင္ဆန္းကြင္း မြန္အမ်ိဳးသားေန႔ မွာ တစ္ပြဲထိုးတယ္။ နိုင္တယ္။ သူ႔ၿမိဳ့ခဏ ျပန္တယ္။ အိမ္ ေငြျပန္ပို့တာေပါ့။ အေတာ္ ေလး စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္လာေတာ့ အဲဒီႏွစ္က ကရင္ျပည္နယ္ေန႔ပြဲအတြက္ ဆရာႀကီး ဦး ဗိုလ္စိန္ကေနတစ္ဆင့္ ပြဲလွမ္းေတာင္းတယ္။
ကရင္ျပည္နယ္ေန႔ေတြကို ဆရာေက်ာ္သိန္း တူ တာ၀န္ယူေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေနာက္ ဆုံးပြဲႀကီး ေနာင္လုံဖ်ံနဲ႔ပြဲရတယ္။ အေတာ္ ကေလး ေကာင္းတဲ့ပြဲပါ။ ေနာင္လုံဖ်ံနဲ႔ ၃ ခ်ီအတြင္းမွာပဲ အနိုင္ရတယ္။ ေတာက္ ေလၽွာက္ပြဲေတြရလာတယ္။ ေနာက္ မႏၲေလး မွာ ကီးမားတင္၀င္းလုပ္တဲ့ပြဲ၊ မြန္ျပည္နယ္ က ထြန္းထြန္းေဇာ္နဲ႔လည္း အနိုင္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မြန္ျပည္နယ္ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ၀မ္ခ်ိဳင္းနဲ႔ထိုးဖို့ျဖစ္လာတယ္။ ေျပာရဦးမယ္။ ၀မ္ခ်ိဳင္းကလည္း ကိုယ့္လူပဲ။ အသင္းဖ်က္ သြားေတာ့ ပ်ဥ္းမနားမွာေနရင္း ေလ့က်င့္ ရင္းပြဲေတြထိုးေနတာ။ ဘားအံမွာေတာ့ ေမာင္ေက်ာ္နဲ႔ ကစားေလ့က်င့္တယ္။
ရန္ကုန္လာရင္း ဦးေလးက်ားဆီ၀င္ ေတြ႕တုန္း၊ ေမာ္လၿမိဳင္မွာပြဲရွိတယ္။ ထိုးမ လား ေမးေတာ့ မထိုးခ်င္ေသးဘူး။ ေလ့ က်င့္မွုမရွိေတာ့ဘူး။ ခု ေကာ့ကရိတ္မွာ သူ႔ အေမေနမေကာင္းလို့ အေမနဲ႔အတူ ျပန္ေန တယ္ေျပာတယ္။ ဦးေလးက်ားကလည္း ၀မ္ခ်ိဳင္းပါရင္ လူ၀င္မယ္ဆိုတာ သိတယ္။ ၀မ္ခ်ိဳင္းကိုခံထိုးဖို့ ၀င္းနိုင္ထြန္းကလည္း နိုင္ပြဲဆက္ေနၿပီးအေျခအေနေကာင္းေနေတာ့ ပြဲေတာင္းမွာပဲဆိုၿပီးအတင္းထိုးဖို့ စည္း႐ုံး တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ၀မ္ခ်ိဳင္းက ပ်ဥ္းမနား က ဗိုလ္မွူးႀကီးေမာင္ေမာင္ၿငိမ္း(ယခင္)ျမ ၀တီ ခရကဥကၠ႒လုပ္လာရင္း ၀မ္ခ်ိဳင္းကို သံေယာဇဥ္ရွိၿပီးေခၚေမြးထားတဲ့အခ်ိန္ ပြဲေတြ ကိုေတာ့ သူ႔တူ ကိုမင္းထြဋ္က မန္ေန၈်ာ လုပ္ၿပီး စီမံေပးေနတယ္။ ကိုမင္းထြဋ္ကို အသိေပးမွ ရမယ္ေျပာေတာ့ ဖုန္းဆက္ၿပီး ၿမိဳ့ထဲ ေရႊဘဲစားေသာက္ဆိုင္မွာခ်ိန္းလိုက္ တယ္။ ဦးေလးက်ားက ထိုးဖို့ အတင္းတိုက္ တြန္းတယ္။
ကိုမင္းထြဋ္က စားရင္းေသာက္ ရင္း ၀မ္ခ်ိဳင္းသေဘာထားကိုေမးတယ္။ ပြဲ က ၀မ္ခ်ိဳင္းနိုင္မွာေသခ်ာတယ္လို့ စည္း ႐ုံးေျပာဆိုတာေပါ့။ ၀မ္ခ်ိဳင္းကလည္း ပထမ မထိုးဘူးျငင္းေသးတယ္။ ဝိုင္းေျပာတာမ်ား ေတာ့ စိတ္နည္းနည္းယိုင္လာတယ္။ ေလ့ က်င့္ဖို့အခ်ိန္လည္း နည္းနည္းရတယ္ဆို ေတာ့ ထိုးမယ္ျဖစ္ေရာ။ အလြယ္တကူ နိုင္မယ္လို့ထင္မယ္။ ဘာမွမဟုတ္ေလာက္ ဘူးေတြးမွာေပါ့။ အခု မင္းဦးနဲ႔ ကစားေန တယ္ဆိုတာသိေတာ့ အရမ္းႀကီးေတာ့ အထင္မေသးဘူး။ အရင္ သန္လ်င္မွာတုန္း က ၀မ္ခ်ိဳင္းလည္း မင္းဦးနဲ႔ပဲ ကစားလာခဲ့ တာ။ ဆုေၾကးေငြေမးတယ္။ ဦးေလးက်ားက ၀မ္ခ်ိဳင္းကို မနစ္နာေစရဘူး။ အျခားပြဲေတြ ရသလို ရရပါေစမယ္ဆိုၿပီးစာခ်ဳပ္ျဖစ္သြား ေရာဆိုပါေတာ့။
၀မ္ခ်ိဳင္းလည္း ေပါ့ေပါ့ပဲ။ သူ႔အေမ က ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ မသက္သာ ေတာ့ ေလ့က်င့္ရက္နည္းသြားတယ္။ ေမာ္ လၿမိဳင္ မိုင္ဒါကြင္းႀကီးထဲမွာ အဲဒီပြဲအ ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ၀မ္ခ်ိဳင္းအလူးအလဲပဲ။ ၀င္းနိုင္ထြန္းက ထိုးတာ၊ ကန္တာေတြ အား ပါေတာ့ ထိကုန္တာေပါ့။ ႏွစ္ခ်ီ၊ သုံးခ်ီအ တြင္း ၀မ္ခ်ိဳင္းတိုက္စစ္ေကာင္းေကာင္း မဆင္နိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ၀မ္ခ်ိဳင္းစိတ္က သိတဲ့ အတိုင္းပဲ မာန္ရွိတယ္။ လက္ရွိ ခ်န္ပီယံ ဆိုတဲ့စိတ္ကပြဲကိုအေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစတာ ပါပဲ။ အတင္းပဲ ျပန္လည္ခုခံရင္း တိုက္စစ္ ကိုရေအာင္ပုံေဖာ္ယူတယ္။ ၿပိဳင္ဘက္က ထိုးေန ကန္ေနတဲ့ၾကားက ရဲရဲဝံ့ဝံ့တုံ႔ျပန္ တယ္။ ၿပိဳင္ဘက္ရဲ့ဘယ္ေနရာရယ္လို့ ့သက္မွတ္မထားဘူး။ ေခါင္းရ ေခါင္း၊ ဗိုက္ရ ဗိုက္ မည္းမည္းျမင္ရာ အတင္း၀င္ထိုးေတာ့ ၀င္းနိုင္ထြန္းေတာင့္မခံနိုင္ေတာ့ဘူး။ လဲက် ေတာ့တာပဲ။ ျပန္မထနိုင္ေတာ့ဘူး။ ၀မ္ခ်ိဳင္း အနိုင္ရသြားေပမယ့္ အဲဒီပြဲအေတာ္အထိ နာတယ္။
ဟိုတေလာက လူမွုကြန္ယက္မွာ ၀မ္ခ်ိဳင္းနဲ႔ ၀င္းနိုင္ထြန္းပြဲေတြျပန္တက္လာ တယ္။ ၾကည့္ရွုသူလည္း အေတာ္မ်ားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဒီေဆာင္းပါးေလး အမွတ္ တရေရးျဖစ္သြားတာပါ။
အခုေတာ့ ၀င္းနိုင္ထြန္းလည္း ဆုံးရွာ ၿပီ။ လြမ္းစရာေတြပါ . . . .
PlayMaker ဂ်ာနယ္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။
---------------------
မူူရင္း post ပိုင္ရွင္္ =ဆရာေအာ္စကာ
