03/09/2026
Cała prawda o KER32C Hijackerze – recenzja po dwóch latach, kilku sukcesach i odpowiednio dużej liczbie broczy
Hijacker, czyli Ker 32, to bardzo ciekawa konstrukcja z początku lat 2000. Dzisiaj ma już 22 lata – w normalnym świecie nadal uchodziłby za młodego, ale w świecie jachtów regatowych jest już konstrukcją z innej epoki.
Szukałem jachtu o długości około 9,5 metra, który byłby wystarczająco szybki pod wiatr, aby konkurować z większymi łódkami w IRC Class 1, a jednocześnie na tyle lekki, żeby z wiatrem wchodzić w ślizg.
Hijacker okazał się dokładnie tym, czego szukałem – ale tylko w jedną stronę: pod wiatr.
Szczególnie w lekkich i średnich warunkach płynie pod wiatr naprawdę dobrze i potrafi skutecznie uprzykrzać życie znacznie większym oraz teoretycznie szybszym jachtom.
Oczywiście każda przyjemność ma swoją cenę.
Hijacker jest wąski, mokry i niespecjalnie wygodny. Pod pokładem miejsca jest mniej więcej tyle, ile potrzeba, żeby wejść, uderzyć się o coś głową i szybko przypomnieć sobie, że najlepiej jednak zostać na pokładzie. Nie jest to łódka dla ludzi szukających komfortu, ciepłej koi i spokojnego weekendu na wodzie. Wymaga od załogi dużej determinacji i pewnej odporności psychicznej.
Prawdziwy charakter pokazuje jednak dopiero wtedy, gdy wiatr przekracza około 14–15 węzłów, a kurs zaczyna prowadzić z wiatrem albo półwiatrem.
Wtedy kończy się spokojne żeglowanie, a zaczyna rozmowa z łódką. Problem polega na tym, że Hijacker nie zawsze chce słuchać.
Jest wąski, przez co gwałtownie reaguje na każdą falę nadchodzącą z boku lub od rufy. Generalnie nie lubi dużego przechyłu, więc czasami człowiek zaczyna się zastanawiać: po co właściwie jest mu ten ciężki kil?
Fala ma ogromny wpływ na przechył i stabilność kierunkową jachtu. Jedna większa fala, trochę za dużo ciśnienia w żaglach i nagle okazuje się, że łódka ma własny plan na najbliższe kilka sekund. Jeżeli sternik i trymujący nie zareagują natychmiast, kończymy broczem. Dlatego bardzo często jedynym skutecznym rozwiązaniem jest zdecydowane poluzowanie żagli – najlepiej chwilę przed tym, zanim wszyscy zaczną krzyczeć.
Hijacker wymaga dobrego sternika, szybkiej pracy na żaglach i pełnego skupienia całej załogi. Nie jest łatwo znaleźć osoby, które potrafią prowadzić go szybko w cięższych warunkach. Jeszcze trudniej znaleźć takie, które po pierwszym broczu nadal chcą sterować.
I właśnie tutaj najlepiej widać różnicę między konstrukcją sprzed ponad 20 lat a nowoczesnymi jachtami offshore.
Podczas Fastnetu w 2023 roku żeglowałem na Sun Fast 3300. Warunki były trudne, ale mimo tego czułem się na tej łódce bezpiecznie i komfortowo. Praktycznie każdy członek załogi mógł skutecznie sterować. Żagle można było ustawić, zaknagować i przez chwilę zająć się czymś innym niż desperacka walka o utrzymanie kierunku.
Podczas pięciu dni wyścigu mieliśmy chyba tylko dwa brocze. Co więcej, Sun Fast po takim broczu po prostu wracał na kurs, jakby nic szczególnego się nie wydarzyło.
Hijacker natomiast traktuje każdy brocz bardziej osobiście. Najpierw trzeba go uspokoić, potem ustalić, co właściwie się wydarzyło, a na końcu przekonać załogę, że tym razem już na pewno mamy wszystko pod kontrolą.
W cięższych warunkach Hijacker nie jest więc w stanie skutecznie konkurować offshore z nowoczesnymi konstrukcjami, takimi jak Sun Fast 3300, JPK 10.30 czy JPK 10.50. Nowoczesne jachty są szersze, stabilniejsze i znacznie łatwiejsze w prowadzeniu. Pozwalają dłużej utrzymywać pełną moc i wysoką średnią prędkość, nie wymagając przy tym pełnej mobilizacji całej załogi przez każdą minutę wyścigu.
Hijacker ma jednak coś, czego nie da się łatwo wpisać do tabeli osiągów: uczy prawdziwej sztuki żeglowania.
Nie wybacza błędów. Wymaga dobrego trymu, szybkich reakcji, komunikacji i ciągłego przewidywania, co za chwilę zrobi wiatr, fala oraz sama łódka. Czasem wydaje mi się, że ona również próbuje przewidzieć, co zrobi załoga – a następnie robi dokładnie odwrotnie.
Moim zdaniem jest to znakomita platforma szkoleniowa dla adeptów żeglarstwa offshore. Jeżeli nauczysz się szybko i bezpiecznie żeglować Hijackerem, później prawdopodobnie poradzisz sobie na każdej łódce. A przynajmniej żadna inna nie będzie już wydawała się szczególnie nerwowa.
Dlaczego więc nadal mam Hijackera?
Odpowiedź jest bardzo prosta. Nowoczesne konstrukcje offshore kosztują ogromne pieniądze, a Hijacker jest w porównaniu z nimi bardzo tani. To łódka, na którą było mnie stać, więc właśnie taką mam. Na szczęście naprawdę ją lubię.
Pierwsze sukcesy regatowe pokazują, że przy odpowiednim przygotowaniu, dobrej strategii i zaangażowanej załodze Hijacker nadal potrafi być bardzo konkurencyjny. Szczególnie wtedy, gdy trasa pozwala wykorzystać jego znakomitą prędkość pod wiatr.
Dlatego zostajemy przy tej konstrukcji. Nie jest idealną maszyną offshore i nigdy nie będzie Sun Fastem 3300 ani JPK. Jest za to szybkim, wymagającym i bardzo ciekawym jachtem regatowym. Daje ogromną satysfakcję, rozwija załogę i uczy prawdziwego żeglarskiego rzemiosła.
Czasami uczy w sposób spokojny i kulturalny.
A czasami poprzez kolejnego brocza.
Poprzedni właściciel nazywał go „małym draniem”. I chyba miał rację.
Ale przecież wszyscy trochę lubimy łobuzów.