30/10/2025
Ακουω συχνα απο γονεις την παρακατω φράση. "Α δεν θελουμε να γινει πρωταθλητης" & "δεν μας ενδιαφέρει να παίξει αγωνες" . Και κάθε φορά χαμογελάω.
Δεν ειναι για τους αγωνες , δεν ειναι για το μετάλλιο .... ειναι για το :
«Δεν θέλω το παιδί μου να προσπαθήσει πολύ.»
Ή ακόμα χειρότερα — «Δεν θέλω να κουραστώ κι εγώ μαζί του.»
Κανείς δεν είπε να γίνει ολυμπιονίκης.
Αλλά αν δεν έχει στόχο, σκοπό, κίνητρο, τότε… γιατί το κάνει;
Για “να περνάει η ώρα”;
Δηλαδή το ίδιο παιδί που το στέλνεις αγγλικά, δε θέλεις να μάθει να μιλάει ? απλά να πηγαίνει? ” αυτο ειναι??
Το πρόβλημα δεν είναι ο πρωταθλητισμός.
Είναι η νοοτροπία του μέτριου.
Αυτή που λέει “να κάνει κάτι, έτσι για να το κάνει”.
Και μετά απορούμε γιατί δεν βάζει στόχους, γιατί δεν έχει υπομονή, γιατί τα παρατάει εύκολα.
Το παιδί δεν χρειάζεται να γίνει πρωταθλητής.
Αλλά χρειάζεται να μάθει να σκέφτεται, να παλεύει, να εξελίσσεται.
Να θέλει κάθε μέρα να είναι λίγο καλύτερο απ’ ό,τι ήταν χθες.
Αυτη είναι η ουσία του πρωταθλητισμού . Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ .... Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ...
Κι αυτό – συγγνώμη που θα το πω –
δε μαθαίνεται από τον καναπέ, δεν μαθαίνεται με τις συχνες αλλαγες δραστηριοτητας , ούτε από το “έλα μωρέ, δεν πειράζει”.
