28/05/2025
Αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο για το φαινόμενο του whataboutism γιατί παρατήρησα πόσο συχνά χρησιμοποιείται στον δημόσιο διάλογο – είτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε σε πολιτικές συζητήσεις, είτε ακόμη και σε καθημερινές συνομιλίες. Πρόκειται για μια ρητορική τακτική που αποπροσανατολίζει, υποβαθμίζει τη συζήτηση και τελικά εμποδίζει την ουσιαστική ανταλλαγή επιχειρημάτων και την αναζήτηση λύσεων.
Ο whataboutism λειτουργεί ως ένας τρόπος αποφυγής ευθύνης ή μετατόπισης της προσοχής, συνήθως απαντώντας σε μια κριτική όχι με επιχειρήματα, αλλά με ένα άλλο ερώτημα του τύπου: “Ναι, αλλά τι γίνεται με…;”. Αυτή η στάση δεν συμβάλλει σε μια εποικοδομητική συζήτηση – αντίθετα, οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο αλληλοκατηγοριών και συμψηφισμών.
Επέλεξα να ασχοληθώ με το θέμα, γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε αυτές τις στρατηγικές και να μάθουμε να τις εντοπίζουμε, ώστε να μην πέφτουμε στην παγίδα τους – είτε ως συνομιλητές είτε ως θεατές ενός διαλόγου. Η ενημέρωση γύρω από τέτοια φαινόμενα μπορεί να μας βοηθήσει να καλλιεργήσουμε πιο υγιείς και ουσιαστικούς τρόπους επικοινωνίας, βασισμένους στην ειλικρίνεια, τον σεβασμό και την επιχειρηματολογία.
Με το άρθρο μου ελπίζω να προσφέρω ένα εργαλείο κατανόησης, προβληματισμού και ενίσχυσης της κριτικής σκέψης, ειδικά σε μια εποχή που η ποιότητα του διαλόγου δοκιμάζεται καθημερινά.
https://shorturl.at/5oLm7
👇👇👇👇
Στην εποχή της πληροφορίας —και της παραπληροφόρησης— ένας παλιός αλλά αποτελεσματικός τρόπος αποφυγής ευθύνης και μετατόπισης της συζήτησης έχει επανέλθει δυν...
