10/02/2026
Και κοιτάς λοιπόν αυτές τις δύο φωτογραφίες και αναπολείς με ακαριαία flashbacks τα χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ τους…
Απρίλιος 2000, με τη σχολική ποδοσφαιρική ομάδα του 40ου λυκείου Αθηνών, φτασμένοι σε τελικό σχολικού πρωταθλήματος Αθηνών.
Οι περισσότεροι παίζαμε σε ποδοσφαιρικές ομάδες, κάποιοι άλλοι ήταν masters της αλάνας και του σχολείου. Με τα πολλά φτάνουμε στον μεγάλο τελικό στο δοξασμένο γήπεδο του Ρουφ που τότε ήταν σκληρό χώμα. Το σκορ στη κανονική διάρκεια 1-1, πάμε παράταση, παραμένει ισοπαλία και τότε φτάνει η ώρα των πέναλντι.
Και εκεί εγώ κάνω το εξής τρελό.
Πιάνω το πρώτο πέναλντι. Η ομάδα χειροκροτάει.
Πιάνω το δεύτερο πέναλντι. Η ομάδα εκστασιάζεται.
Και τρελαμένος ήδη, αποκρούω και το τρίτο πέναλντι. Αυτό που θυμάμαι μετά είναι η ομάδα μου να με παίρνει και να με σηκώνει στον αέρα και να πανυγηρίζουμε τη πρόκριση αφού εμείς βάλαμε και τα τρία.
Μια σεκάνς που δε θα ξεχάσω ποτέ ακόμα και 3 δεκαετίες σχεδόν αργότερα.
Η φώτο τραβήχτηκε με δική μου φωτογραφική μηχανή πριν τον αγώνα.
Μετάλλια δεν μας έδωσαν. Μόνο μια μικρή τιμητική πλακέτα για το σχολείο.
Στη φώτο εγώ και ο John Kallioras εχτές, όπως τότε, 26 χρόνια μετά, στο ίδιο σημείο με την ομάδα των Παλαιμάχων του Π.Α.Σ. ΓΑΛΑΤΣΙ
Πέναλντι δεν έτυχε αλλά φρέναρα τα λίγα σουτ που έγιναν. Εξοπλισμός Fearless Goalkeepers
What comes around, goes around.
