15/07/2019
Ακούμε για ποδοσφαιριστές που "διαβάζουν το παιχνίδι".
Πώς τοποθετούν το σώμα τους κατά την πρώτη τους επαφή με την μπάλα έπειτα από πάσα.
Τί κάνουν με τη μπάλα όση ώρα την έχουν στην κατοχή τους.
Πώς πασάρουν. Πού πασάρουν. Πότε πασάρουν.
Τί κάνουν όταν δεν έχουν τη μπάλα.
Πώς κινούνται. Τί χώρους ανοίγουν, αξιοποιούν, εκμεταλλεύονται.
Αν αναγνωρίζουν, σκανάρουν, ακτινογραφούν, αναλύουν, με πόση επάρκεια και σε πόσο χρόνο το παιχνίδι της ομάδας του αντιπάλου.
Τί κάνουν μετά. Πώς αντιδρούν. Αλλάζουν, διατηρούν, επιταχύνουν, παγώνουν ρυθμό;
Δεν φτάνουν όμως αυτά.
Πότε παίρνουν ανάσες μέσα στον αγώνα;
Ξέρουν να κρατάνε δυνάμεις και να μην αναλώνονται; Ξέρουν να κάνουν συντήρηση δυνάμεων κατά τη διάρκεια της χρονιάς;
Ξέρουν πότε και πώς να διαμαρτυρηθούν στην αδικία;
Πώς να πανηγυρίσουν; Ναι. Πώς να πανηγυρίσουν. Γιατί ακόμη και ο τρόπος που πανηγυρίζεις δημιουργεί, χτίζει ή γκρεμίζει δεσμούς με την ομάδα, την κερκίδα και τον κόσμο.
Ξέρουν πώς και πότε να αποσυντονίζουν τον αντίπαλο, να τον κουράζουν ψυχικά και πνευματικά; Εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του χαρακτήρα του αντιπάλου; Την επιθετικότητα, την αλαζονεία, το δισταγμό, την πίεση, το φόβο;
Ούτε όμως και αυτά φτάνουν.
Ξέρουν πώς να μιλάνε στην τηλεόραση; Τί να λένε πώς να το λένε και γιατί να το λένε;
Πότε να παίρνουν θέση στα ζητήματα της ομάδας, πώς να επιχειρηματολογούν την άποψή τους και σε ποιούς;
Ξέρουν πότε πρέπει να το "βουλώνουν";
Πότε πρέπει να ζητούν περισσότερες ευθύνες, πότε και αν έρχεται ο καιρός να αλλάξουν ομάδα, πόλη, χώρα; Με ποιο τίμημα;
Ξέρουν πότε πρέπει να αποσύρθούν; Τί να κάνουν μετά;
Ούτε όμως αυτά μόνο φτάνουν.
Ξέρουν να κρατήσουν χρήμα, δόξα, κύρος, να κρατήσουν το όνομά τους ψηλά ή ζωντανό στον κόσμο του ποδοσφαίρου;
Αθλητές-προσωπικότητες που ξέρουν, έχουν επϊδραση στην ομάδα και στο άθλημα, που πηγαίνει πέρα και πάνω από τις στατιστικές.
Γιατί δεν αποτυπώνεται σε νούμερα το πώς θα σε κοιτάξουν όταν θέλουν να σε εμψυχώσουν ή να σε σπάσουν, το πώς θα σου κάνουν τάκλιν, για να μην τολμήσεις ξανά να πατήσεις στο "δικό τους βασίλειο", το πώς θα δέσουν με την παρουσία τους τα αποδυτήρια.
Στις μικρότερες ηλικίες, "διαβάζω το παιχνίδι" σημαίνει πολλά άλλα διαφορετικά πράγματα.
Σημαίνει κατανοώ ότι το φυσικό ποδοσφαιρικό ταλέντο δεν αρκεί. Χρειάζεται να αντιληφθώ και να κατανοήσω την πολυπλοκότητα των καθηκόντων που θα μου ανατεθούν στο μέλλον.
Να προετοιμάζομαι έγκαιρα και στοχευμένα.
Να διευρύνω τους πνευματικούς ορίζοντές μου.
Να καλλιεργώ την αντιληπτική μου ικανότητα, την ικανότητα λήψης σωστής απόφασης μέσα από έναν μεγάλο όγκο πληροφοριών.
Την ικανότητα να εστιάζω σε σωστά ερεθίσματα μέσα από έναν τεράστιο όγκο ερεθισμάτων.
Να μπορώ να χρησιμοποιώ επαρκώς τις νέες τεχνολογίες, τις ξένες γλώσσες, τα λεκτικά και γραπτά δεδομένα. Να επικοινωνώ, να αναλύω, να καταγράφω, να αποκτήσω κριτική σκέψη.
Άρα να μπορώ να είμαι επαρκής σε σχολικά και εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Χωρίς αυτά, ΕΙΜΑΙ ΗΔΗ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΟΣ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΝΕΑΡΟΣ.
Διαβάζω το παιχνίδι, δεν σημαίνει απλά διαβάζω τον αγώνα. Σημαίνει διαβάζω όλο το πακέτο.
Γιατί το ποδόσφαιρο ζει και θα ζει κυρίως πέρα από τους αγωνιστικούς χώρους.
Ζει στις αφίσες στα δωμάτια των μικρών παιδιών, στα γκράφιτι στους τοίχους, στις ιστορίες που λένε οι παλαιότεροι, στα όνειρα που κάνουν οι νεότεροι.
Ζει πλέον και στις κονσόλες των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ζει στα σόσιαλ μίντια, ζει στην εικονική πραγματικότητα το ίδιο έντονα όπως και στην πραγματική πραγματικότητα.
Όποιος δεν ξέρει να διαβάσει αυτό το παιχνίδι, δυστυχώς ζει σε μία αναλογική εποχή ενός άλλου παιχνιδιού.
Το αν θα έπρεπε να είναι έτσι ή όχι, το αν αυτό είναι σωστό, δίκαιο ή όχι, είναι μία άλλη ιστορία.
Η ουσία όμως είναι ότι αυτό είναι το πακέτο σήμερα.
Και όποιος εθελοτυφλεί, είναι σαν να μην ξέρει υπολογιστές στη σύγχρονη εποχή.
Δυστυχώς, θεωρείται αγράμματος.
