30/07/2025
Χτες μας λέγανε ότι γίνονται επαφές, ότι πάμε για νέα αρχή, ότι επιστρέφουν Λαμιώτες παίχτες, ότι θα διεκδικήσουμε και άνοδο.
Και σήμερα;
Σήμερα σου λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για να κατέβουμε στη Γ’ Εθνική.
Άμα δεν είναι αυτό κοροϊδία, τότε τι είναι;
Πότε ακριβώς χάθηκε η μπάλα;
Πριν 24 ώρες μιλάγαμε για όνειρα, για σχέδια, για ενίσχυση, και τώρα μας πετάνε στη μούρη ένα τελεσίγραφο:
Ή βρίσκουμε λεφτά μέχρι την Παρασκευή ή πάμε για ΕΠΣ.
Έλεος δηλαδή. Ούτε ομάδα σε χωριό 200 κατοίκων δεν τα κάνει αυτά.
Ποιος λέει την αλήθεια και ποιος μας δουλεύει;
Δεν είναι αστείο, είναι θλιβερό
Ο ΠΑΣ Λαμία δεν είναι καφενείο. Είναι η ομάδα που επί χρόνια έφερνε χαρά στην πόλη, που γέμιζε γήπεδο, που στάθηκε απέναντι σε μεγαθήρια και δε λύγισε.
Τώρα τι; Θα τη διαλύσουμε έτσι αθόρυβα; Χωρίς ίχνος ντροπής;
Πού είναι όλοι τώρα;
Όταν παίζαμε Super League, οι φωτογραφίες και οι δηλώσεις πέφτανε βροχή.
Όταν χρειάζεται όμως πραγματική στήριξη, όταν η ομάδα ψάχνει έναν άνθρωπο να σταθεί μπροστά, κανείς δεν υπάρχει.
Μόνο οι ανακοινώσεις και τα μεγάλα λόγια έμειναν.
Ο κόσμος δεν έχει τρελές απαιτήσεις. Δε ζητάει Ευρώπες.
Ζητάει να υπάρχει μια ομάδα της προκοπής, να πηγαίνει με το παιδί του στο γήπεδο και να μη ντρέπεται.
Μη φτάσουμε να λέμε "θυμάσαι τότε που είχαμε ομάδα;"
Το ’χουμε δει το έργο.
Μια φορά γίνεται το κακό, και μετά δύσκολα μαζεύεται.
Αν η Λαμία φτάσει να παίζει τοπικό, ποιος θα κάτσει να την ξανασηκώσει μετά;
Και κυρίως, ποιος θα ενδιαφέρεται;
Γιατί αυτό είναι το πιο επικίνδυνο. Όχι να πέσεις.
Αλλά να σε ξεχάσουν.
Τώρα είναι η ώρα.
Αν υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε πραγματικά την ομάδα, τώρα να το δείξουν.
Όχι με δηλώσεις. Με παρουσία, με λεφτά, με πράξεις.
Και ο κόσμος; Ο κόσμος θα ακολουθήσει. Πάντα ακολουθούσε.
---
🔵 Η Λαμία δεν είναι απλά μια ομάδα. Είναι τα Σάββατά μας, τα κυριακάτικα απογεύματα με φωνές, είναι η πρώτη φορά που πήγαμε γήπεδο μικροί και νιώσαμε ότι ανήκουμε κάπου.
Είναι η πόλη μας. Η περηφάνια μας.
Και τώρα μας τη διαλύουν μπροστά στα μάτια μας.
Δεν θέλουμε Ευρώπες, ρε παιδιά.
Θέλουμε να υπάρχει ομάδα, να φοράει τα κυανόλευκα και να παλεύει. Να ξέρουμε ότι κάθε Κυριακή έχουμε λόγο να βρεθούμε. Να φωνάξουμε. Να πονέσουμε. Να χαρούμε.
Τώρα είναι η στιγμή. Όποιος έχει ψυχή, να μπει μπροστά.
Αλλιώς... σε λίγο θα λέμε:
"Θυμάσαι τότε που είχαμε ομάδα; Που γεμίζαμε το γήπεδο; Που παίζαμε με τον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ;”
Αλλά τότε, θα είναι αργά.
