22/08/2026
இது வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் மனிதனுடைய மூச்சைப் பற்றிய பாடல். ஆனால் சித்தர் யோக மரபில் இதற்கு ஆழமான வாசியோக விளக்கம் கொடுக்கப்படுகிறது.
"சங்கிரண்டு தாரை ஒன்று சன்னல் பின்னல் ஆகையால்
மங்கி மாளுதே உலகில் மானிடங்கள் எத்தனை
சந்கிரன்டையும் தவிர்த்து தாரையூத வல்லிரேல்
கொங்கை மங்கை பங்கரோடு கூடி வாழல் ஆகுமே"
-சித்தர் சிவவாக்கியர்-
“Two conches” (சங்கு இரண்டு) refers to the two nostrils. In the yogic interpretation, these represent the Ida and Pingala nāḍīs, the two principal channels through which the vital energy flows.
“One stream” (தாரை ஒன்று) refers to the single vital breath or life-force. In certain yogic interpretations, this is associated with the Sushumna nāḍī, the central channel.
Because the breath alternates between the left and right passages, moving back and forth between Ida and Pingala, Sivavakkiyar describes it as “interwoven” or “wandering in a crisscrossing manner” (சன்னபின்னல்).
Ordinary human beings, unaware of the true nature of this breath and its movement, remain bound to the ordinary cycle of life. The Siddhar therefore says that people ultimately grow old, decline, and die without discovering the deeper secret of the life-force.
“If you can leave aside the two and make the single stream flow” refers, in the yogic interpretation, to transcending the alternating flow of Ida and Pingala and directing the prāṇa through the Sushumna, the central nāḍī. This is understood as a higher stage of yogic practice and inner realization.
“சங்கு இரண்டு” — மூக்கின் இரண்டு துவாரங்கள்; யோக விளக்கத்தில் இவை இடகலை, பிங்கலை நாடிகளைக் குறிக்கின்றன.
“தாரை ஒன்று” — ஒரே உயிர்மூச்சு; சில யோக விளக்கங்களில் இது சுழுமுனை நாடியைக் குறிக்கிறது.
இந்த மூச்சு இடது–வலது வழிகளில் மாறி மாறி செல்வதால், “சன்னபின்னல்” என்கிறார்.
சாதாரண மனிதன் இந்த மூச்சின் இயல்பை அறியாமல் வாழ்வதால், ஆயுள் குறைந்து, முதுமையும் மரணமும் வந்து சேர்கின்றன என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
“சங்கிரண்டையும் தவிர்த்து தாரை ஊத வல்லீரேல்” என்பது, இடகலை–பிங்கலை மூச்சோட்டத்தைத் தாண்டி, சுழுமுனை வழியாக பிராணனைச் செலுத்தும் யோகப் பயிற்சியை குறிக்கும் என்று விளக்கப்படுகிறது.
கடைசி வரியான “கொங்கை மங்கை பங்கரோடு” என்பது பார்வதி தேவியைத் தன் இடப்பாகத்தில் கொண்ட சிவபெருமானுடன் ஒன்றுதல் என்ற ஆன்மிக உவமை. அதாவது, இறுதியில் சிவஞான/முக்தி நிலையை அடைவது.
