23/09/2026
Mooi verhaal en heel herkenbaar. đ
Je wordt gepest door je beste vriendinnetje en je begrijpt er helemaal niets van. Jullie kennen elkaar al vanaf de kleutertijd en jullie hebben samen zoveel gedaan. Je speelde bijna elke dag met elkaar. Je hebt bij haar gelogeerd en jullie zijn zelfs samen op vakantie geweest. Nu zit je in groep 5 en word je gepest door, wat je dacht, je beste vriendin. Het maakt je verdrietig en boos tegelijkertijd maar toch het meeste verdrietig want je mist je vriendinnetje enorm.
Je wilt er zo graag bij horen; bij de populaire meisjes van de klas. Maar ze willen je niet. Je haar zit stom en ze zeggen dat je een huilebalk bent. Maar je geeft niet op. De twee staartjes in je haar maken plaats voor losse lokken. En ook al val je heel hard en is je knie kapot; je huilt niet want je wilt geen huilebalk zijn. De populaire meiden krijgen een beetje belangstelling voor je maarâŠâŠ je vriendinnetje die je al kent vanaf je kleutertijd, waar je bijna elke dag mee speelt, die bij je gelogeerd heeft en waarmee je op vakantie bent geweest; dat vinden ze een stom kind. Dus jij mag erbij horen maar dan moet je wel je vriendin laten vallen. Je moet haar buitensluiten, fluisteren over haar, niet naast haar willen zitten en haar negeren. Binnen in jou schreeuwt alles: NEE!!! maar je wilt er zo graag bij horen en dus doe je wat ze je opgedragen hebben. Maar het maakt je van binnen zo verdrietig en het doet zo'n pijn want je mist je vriendinnetje enorm en je ziet hoeveel pijn je haar doet. En is het groepje eigenlijk wel zo leuk en gezellig als je gedacht en gehoopt had? Nee; totaal niet, maar hoe stap je hier nou weer uit?
Beide meiden zijn bij Paard en Kind geweest. Eerst kwam Marleen die gepest werd. Zo verdrietig maar ook zo sterk zonder dat ze het zelf doorhad. Ze is geen doorsnee meisje maar maakt dat haar nu juist niet zo bijzonder? Gelukkig konden de paarden haar dat laten zien en beleven. Er zat een mooie innerlijke leider in haar en de paarden deden alles voor haar.
Nicole is een aantal weken later gekomen. Ik was daar zo blij mee en zo mooi dat de ouders van deze hartsvriendinnen dit bekokstoofd hadden.
Ook met haar heb ik eerst wat individuele sessies gedaan. Hieruit bleek al snel hoe onzeker en hoe beĂŻnvloedbaar ze was; alles om maar leuk en aardig gevonden te worden. Ook hier hebben de paarden weer een bijzondere rol gespeeld. Hier mocht ze helemaal zichzelf zijn en hoefde ze geen toneelstukje op te voeren. Ze had heel veel spanning opgebouwd en ook deze kon ze langzaamaan weer loslaten tussen de paarden.
De laatste 2 sessies hebben ze samen gedaan en wat was dat prachtig! Ze hebben gelachen en gehuild, gespeeld met de paarden, verteld was hen dwarszat en toen was het goed en waren we klaar.
Wat ik ervan geleerd heb is dat ze beiden slachtoffer waren. De één van het pesten en de ander van de groepsdruk. En weer heb ik een stukje (voor)oordeel los kunnen laten. Zowel de gepeste als de pester hebben hun eigen verhaal. Dit betekent niet dat we alles moeten tolereren maar dit betekent wel dat we iets verder mogen kijken dan wat zichtbaar is.
(Namen vd kinderen zijn fictief)