Pluscoach Fie

05/06/2024

Wanneer je partner zegt dat "je zijn kinderen gewoon niet leuk vindt", zegt hij eigenlijk dat het te veel gevraagd is om rekening te houden met jouw behoeften. Wat ben jij toch vermoeiend, zeg, plusmama.
Hmm... de plusjes zijn nochtans zelden het echte probleem, hoor.
​
Misschien wil je niet dat de verblijfsregeling of jullie planning verandert, zonder dat jij er iets van weet. Misschien wil je meer quality time met je partner. Misschien wil jij meer of minder communicatie met de ex. Misschien wil je meer privacy in je slaapkamer. Misschien wil jij dat er ook nieuwe tradities gecreëerd worden in jullie gezin i.p.v. altijd passief mee te drijven op de golven van een verleden waar jij geen deel van uitmaakt.
​
Het hebben van zulke behoeften kan verkeerd begrepen of verdraaid worden, alsof het erop neerkomt dat jij je plusjes niet graag hebt. Je wordt dan afgeschilderd als de slechte. En niet omdat je werkelijk slechte bedoelingen hebt, he, nee, omdat het gemakkelijker is om van jou het probleem te maken.
​
Voor sommige van onze partners is dat makkelijker dan écht te luisteren naar wat we willen zeggen, dan onze gevoelens te valideren, dan compromissen te sluiten, dan bepaalde mensen of zichzelf te confronteren, dan grenzen te handhaven of dan zich (voor even) ongemakkelijk te voelen. Jouw behoeften vervullen vraagt om actie (en lef). Daarom is het soms gewoon makkelijker om te zeggen dat jij het probleem bent.
​
Menneke, het is niet de bedoeling dat jij zomaar alles incasseert, he. Het is niet de bedoeling dat jij een schuldgevoel aangepraat krijgt omdat jij noden of gevoelens hebt.
Beweren dat jij “de kinderen gewoon niet leuk vindt” is oh zo makkelijk en dit klopt vaak gewoonweg niet met de werkelijkheid!
​
Jij wil routine en structuur. Jij wil je gehoord voelen en je geapprecieerd voelen. Jij wil grenzen en respect. Jij wil serieus genomen worden.
​
Jij wil een partner.
​
🖤

29/05/2024

𝗠𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗿𝗼𝗹𝗲, 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲
​
Ik begrijp helemaal hoe overweldigend het kan zijn om je weg te vinden als partner van iemand die al kinderen had. Je wil grip krijgen op alles en iedereen om je heen, want er komt zoveel op je af.
Je denkt dat het je meer rust zal geven als alles maar loopt zoals jij het in je hoofd hebt, maar eigenlijk verander je je huis zo in een snelkookpan. Die hoge druk moet ergens naartoe en zal zich gegarandeerd op één of andere, onaangename manier uiten.
​
Hoe kan je een evenwicht vinden tussen betrokken zijn en het aanvaarden van de dingen zoals ze zijn? Aanvaarden betekent niet dat je je rol volledig moet opgeven, nee, aanvaarden is het los laten van dingen die je niet kan controleren of veranderen. En wauw, wat kost dat ook gewoon geweldig veel energie, al dat trekken en sleuren.
​
1. Merk situaties op waarin je de drang voelt om controle uit te oefenen.
2. Onderzoek waar deze behoefte aan controle vandaan komt. Wat triggert deze gevoelens?
3. Erken dat niet alles onder jouw controle hoeft te liggen en vertel jezelf dat dit oké is.
4. Sta jezelf toe om los te laten. Dit betekent niet opgeven, maar accepteren wat je niet kunt veranderen.
5. Gun jezelf veel liefde en geduld, want verandering kost tijd. Het is normaal dat je soms zal teruggrijpen naar oude gewoonten.
​
Het loslaten van controle is geen teken van zwakte, maar eerder een krachtige daad van zelfzorg die leidt naar innerlijke rust. Door te leren accepteren wat je niet kunt veranderen, maak je ruimte in je hoofd.
Hmm.. meer ruimte en aandacht voor leukere dingen en mensen... Wie wil dat nu niet?
​
🖤

22/05/2024

𝗭𝗲𝗱𝗱𝗶𝘀 𝗸𝗮𝗹𝗺.
​
Als plusmama voel je veel, heel veel.
En het zijn vooral lastige gevoelens die soms zo overweldigend kunnen zijn.
​
Reken jij dan soms wel eens op je partner wanneer je boosheid, verdriet of frustratie ervaart? Verwacht jij dan van hem dat hij dat gevoel weg neemt voor jou? Dat hij er iets aan doet? Vast wel, he? Ik ken het heel goed. Het is gewoon fijn als iemand je troost of naar je luistert wanneer je ergens last van hebt.
​
Maar toch is het belangrijk dat je ook jezelf kan kalmeren.
Misschien heb jij al een manier gevonden om jezelf snel tot rust te brengen wanneer je emmertje overloopt. Deel die dan gerust in de comments!
​
Of weet je niet zo goed wat je dan kan doen?
Eerlijk gezegd zou ik het 10 jaar geleden ook niet geweten hebben, want ik had dat niet nodig. Het plusmoederschap en de leeftijd (shhh) dwongen me ertoe om hier wel bij stil te staan, want wauwie, wat een nieuwe, overweldigende gevoelens ervaarde ik opeens!
​
En toen begon ik te experimenteren met ademhalingsoefeningen, die ik leerde van mijn toenmalig coach. Het was een heel korte buikademhalingsoefening. Ik deed ze toen ik opstond, voor ik ging slapen en wanneer het me op andere momenten van de dag teveel werd. Het werd makkelijker na een tijdje en ik begon te merken dat mijn lichaam eraan wende en dat het zich effectief sneller ging ontspannen wanneer ik de oefening uitvoerde. Het voelde fijn en verloste me voor even van dat overweldigend gevoel rond mijn middenrif. Waar voel jij spanning?
​
Was alles daardoor opgelost? Nee, maar het hielp me wel om weer helder te denken en me weer te focussen op iets anders, zonder dat mijn partner mij hierbij moest helpen.
​
Ken jij nog manieren om jezelf snel tot rust te brengen? Delen, please!
​
🖤

15/05/2024

"𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗸 𝗪𝗜𝗟 𝗯𝗲𝘁𝗿𝗼𝗸𝗸𝗲𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗼𝗽𝘃𝗼𝗲𝗱𝗶𝗻𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗽𝗹𝘂𝘀𝗸𝗶𝗻𝗱!"
​
Misschien ben jij een plusmama die onbewust kinderloos is.
Misschien ben jij daarom blij dat jouw partner al kinderen had, want misschien voelt het voor jou alsof je op die manier toch kan zorgen voor een kind, ook al is het niet het jouwe. Soms bots je dan op een muur of word je teruggefloten. Je mening en advies worden niet altijd aanvaard of op prijs gesteld.
​
Ik begrijp dat je graag een actieve rol wilt spelen in het leven van je stiefkind. Het is natuurlijk normaal om die wens te hebben, vooral als je veel tijd met het kind doorbrengt. Het is echter ook belangrijk om te onthouden dat de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor de opvoeding bij de biologische ouders ligt, indien die nog in het spel zijn, ook al pakken zij het niet altijd aan zoals jij dat zou doen.
​
Hoewel je een belangrijke en geliefde figuur in het leven van je plusje kan zijn, is je rol anders dan die van de biologische ouder.
Dit is geen afwijzing van jouw liefde of betrokkenheid, nee, dit hoort gewoon bij de specifieke dynamiek van jouw gezin. En bij die dynamiek hoort ook dat jij niet de 'ouder' van je pluskind bent, ook al noemen we onszelf soms 'plusouder'. Die term is eigenlijk een lege doos, zegt mijn collega vaak. Misschien hoor je dit niet graag, omdat je mee zorgt voor zijn/haar kind, maar toch is het de realiteit.
​
Je kan nog steeds een positieve invloed hebben op het leven van je plusje, zonder directe betrokkenheid bij de opvoeding.
Zoek daarom samen met je partner naar manieren waarop jij van betekenis kan zijn. Praat openlijk over de gevoelens en zorgen die deze dynamiek voor jou met zich meebrengt. Werk samen aan een plan waarin je je behoefte aan betrokkenheid kan vervullen, zonder bepaalde grenzen te overschrijden, door bv. activiteiten te plannen die jullie allebei leuk vinden, door het delen van interesses, door te praten met elkaar, door samen te spelen, sporten, koken, knutselen, gamen,...
​
🖤

08/05/2024

𝗣𝗹𝘂𝘀𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿𝗱𝗮𝗴
​
Yes! De laatste zondag van mei, de 26ste, is het weer zo ver.
​
De dag kwam voort uit de bedenking dat ook de plusouders hun pluskind met de nodige liefde omgeven en begeleiden, vandaar dat die 'plus' in plaats van 'stief'. Het is een idee van de vzw Een Nieuw Gezin, nadat kinderen op school hadden gevraagd of ze twee werkjes mochten maken voor vader- of moederdag en de leerkracht even met de handen in het haar zat.
​
Allerlei bedenkingen spoken door mijn hoofd in de aanloop naar die dag:
Verwacht ik eigenlijk iets op die dag?
Vind ik het belangrijk dat mijn pluszonen hieraan denken? En mijn partner?
Zou ik teleurgesteld zijn of niet, moest niemand eraan denken?
Moet ik hen een voorzetje geven en op voorhand al eens laten vallen dat het die dag Plusouderdag is? Want ik denk niet dat zij weten of onthouden hebben dat die dag bestaat…
Of heb ik liever “verspreide waardering” doorheen het hele jaar?
​
Ja, eigenlijk heb ik liever dat laatste. Ik heb veel meer aan af en toe een spontaan woordje van erkenning of waardering.
​
Wanneer mijn oudste pluszoon dubbel ligt wanneer we aan 't zwanzen zijn, dan weet ik dat hij mij echt waardeert als 'plus' in zijn leven.
Of wanneer mijn ventje met een warme, liefdevolle blik naar mij kijkt, wanneer ik zijn jongste zoon troost, nadat die wenend beneden staat door een boze droom, dan doet me dat veel meer dan een bos bloemen “omdat dat die dag zo hoort”.
​
Het is natuurlijk altijd fijn om een cadeautje te krijgen of mooie woorden te horen, als teken van waardering voor wat we allemaal doen als we mee zorgen voor kinderen die niet van onszelf zijn, maar ik denk dat het vooral belangrijk is dat wij ONSZELF schouderklopjes, appreciatie en complimentjes durven geven en dit niet enkel op Plusouderdag!
​
Staar je dus niet blind op wat je partner en plusjes die dag wel of niet zeggen tegen jou en wel of niet doen voor jou, want hoe hoger onze verwachtingen, hoe meer pijn het doet als die niet ingelost worden. Ik weet zeker dat jij je stinkende best doet, plusmama.
​
En als er dan tóch een verrassing komt, doet dat extra veel deugd.
​
🖤

01/05/2024

“𝗔𝗹𝘀 𝗷𝗲 𝗺𝗶𝗷 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗲 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘂𝗸𝘀𝘁𝗲 𝘃𝗶𝗻𝗱, 𝗶𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁𝘇𝗲𝗹𝗳𝗱𝗲 𝗮𝗹𝘀 𝗮𝗮𝗻 𝗺𝗶𝗷 𝘃𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝗼𝘂𝗱 𝗶𝗸 𝘇𝗮𝗹 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻. 𝗜𝗸 𝗸𝗮𝗻 𝗱𝗮𝗮𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗼𝗽 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻.”
​
Voila, 't is gezegd. En terecht!
Dit is een letterlijke uitspraak van mijn pluszoon (11) over zijn mama en papa.
​
Voor alle duidelijkheid: de vraag wie hij het leukste vindt, werd hem niet gesteld, want dat zou ik fout vinden. Ik weet niet zo goed meer wat de aanleiding was, maar deze zin kwam goed binnen. Op een goede manier, want het is niet meer dan normaal dat een kind zijn beide ouders graag ziet.
​
Vind jij die ex toch niet zo leuk? Kan!
Vind je haar manier van (of gebrek aan) communiceren ondermaats? Kan!
Vind je het vervelend dat in haar huis zomaar alles kan en mag en jullie daardoor "de strenge" lijken? Kan!
Vind je het grof tegenover je partner dat ze zich niet aan hun onderlinge afspraken houdt? Kan!
​
En tóch ziet jouw plusje haar graag en wil die haar onvoorwaardelijke liefde ontvangen. Want het is zijn/haar mama...
En omgekeerd geldt dat ook, want kinderen bestaan voor 50% uit hun moeder en voor 50% uit hun vader, of je dat nu ontkent of niet.
​
Wanneer jouw plusje uitspraken doet als "Ik vind mijn mama leuker dan jij", betekent dat niet dat jij niet van betekenis kan zijn. Dat betekent niet dat jouw plusje jou, naast zijn mama, niet graag kan zien. Maak jezelf los van die gedachten.
​
🖤

24/04/2024

𝗦𝗰𝗵𝘂𝗹𝗱𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹 𝗶𝘀 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗶𝗽𝗶𝗷𝗻.
​
Het ervaren van schuldgevoel wanneer je prioriteit geeft aan zelfzorg en voor jezelf kiest, is een veelvoorkomend fenomeen, vooral onder vrouwen die 't gewend zijn om voor anderen te zorgen en hun eigen behoeften op de achtergrond te plaatsen. Grote kans dat jij een job doet waarin je zorgt voor anderen...
​
Dit schuldgevoel kan voortkomen uit sociale normen die zelfopoffering en zorg voor anderen benadrukken, waardoor het idee ontstaat dat tijd en energie aan jezelf besteden egoïstisch is.
​
Maar eigenlijk is het omgekeerde waar!
Het is essentieel om goed voor jezelf te zorgen en je eigen behoeften te erkennen en te vervullen voordat je voor anderen kunt zorgen. Zelfzorg is geen luxe, maar een noodzaak voor welzijn en veerkracht. Het is een proces van persoonlijke groei om deze overtuigingen los te laten en jezelf toe te staan prioriteit te geven aan je eigen welzijn.
​
Dit schuldgevoel bekijken alsof het groeipijn is, is een belangrijke stap naar zelfacceptatie en empowerment. Het laat zien dat je je bewust bent van de noodzaak om jezelf te ondersteunen en je eigen grenzen te respecteren, zelfs als dat betekent dat je tegen traditionele verwachtingen ingaat.
​
Gaat zo'n schuldgevoel helemaal weg?
Dat weet ik niet. Dat hangt af van persoon tot persoon, denk ik.
Bij mij is het nooit helemaal weg, maar ik heb kunnen (en durven!) ervaren wat het resultaat is van soms 'nee' zeggen, van niet alles met ons vieren willen doen, van me af en toe af te zonderen met een koptelefoon,... en dat is veel sterker dan mijn schuldgevoel.
​
🖤

17/04/2024

"𝗛𝗶𝗲𝗿, 𝗺𝗮𝗮𝗸 𝗷𝗶𝗷 𝗵𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗯𝗹𝗶𝗷."
​
Dit zei mijn ventje tegen mij, terwijl hij zaterdagavond twee kleine zakjes paprikachips in mijn handen duwde. Ik vond dit zó tof! Ik mocht de chips-engel zijn die uit de hemel kwam neerdalen!
​
Een simpele zin als deze kan al voor connectie tussen jou en je plusje(s) zorgen.
Je kan nog zo'n toffe en gezellige vrouw zijn, je kan keigoed zijn met kinderen en zelfs een job doen waarin je zorgt, maar dan nóg heb je de hulp van je partner nodig om die stiefband en het wederzijds vertrouwen op te bouwen.
​
𝙒𝙚𝙡𝙠𝙚 𝙖𝙘𝙩𝙞𝙚𝙨 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙚𝙣 𝙚𝙧 𝙗𝙞𝙟 𝙟𝙪𝙡𝙡𝙞𝙚 𝙩𝙝𝙪𝙞𝙨 𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧𝙣𝙤𝙢𝙚𝙣 𝙤𝙢 𝙙𝙚 𝙗𝙖𝙣𝙙 𝙩𝙪𝙨𝙨𝙚𝙣 𝙟𝙤𝙪 𝙚𝙣 𝙟𝙚 𝙥𝙡𝙪𝙨𝙟𝙚𝙨 𝙩𝙚 𝙫𝙚𝙧𝙨𝙩𝙚𝙧𝙠𝙚𝙣?
​
🖤

23/03/2024

🖤

"Wat een rotte jaloerse reactie!" zeg ik tegen haar.
Ze is helemaal onzeker geworden en aangedaan door een reactie van, notabene, haar eigen zus!
Ik 'voel' haar...

Wat kunnen vrouwen voor elkaar toch hard en hatelijk zijn!
Ik heb nog nooit van een man de opmerking gekregen dat ik teveel foto's van mezelf deel,
een blote schouder of decolleté laat zien
of over het feit dat ik minder werkte dan mijn man.

Maar sommige vrouwen...
die vinden anderen vrouwen nogal 'veel' soms,
nogal vol van zichzelf,
nogal onprofessioneel,
nogal gewaagd,
nogal aanwezig,
nogal luid,
nogal bloot,
nogal...

Lieve hemel!
Weet je wat ik zou willen?

Dat sommige vrouwen ook wat voller van zichzelf zouden zijn,
zich wat meer zouden laten zien,
zouden dansen,
zouden hun plaats innemen,
zouden praten vanuit hun hart,
zouden liefhebben zonder rem...

Dus vrouw! Ja jij!!!!

Dans! Lach! Straal!
Wees lief voor mekaar!
Slik je oordeel in.
Steun mekaar.
Breek mekaar niet af.

Leef voluit!

Stel je voor hoe de wereld er zou kunnen gaan uitzien!

Deel deze gerust!!! 🤩😉

08/03/2024

Wreed content mee! 😊
Merci, schatjes, mannen van mijn leven! 🖤

Happy birthday to me! 😁🥂🍰🎉

08/03/2024

The journey
by Mary Oliver

One day you finally knew
what you had to do, and began,
though the voices around you
kept shouting
their bad advice–
though the whole house
began to tremble
and you felt the old tug
at your ankles.
“Mend my life!”
each voice cried.
But you didn’t stop.
You knew what you had to do,
though the wind pried
with its stiff fingers
at the very foundations,
though their melancholy
was terrible.
It was already late
enough, and a wild night,
and the road full of fallen
branches and stones.
But little by little,
as you left their voices behind,
the stars began to burn
through the sheets of clouds,
and there was a new voice
which you slowly
recognized as your own,
that kept you company
as you strode deeper and deeper
into the world,
determined to do
the only thing you could do–
determined to save
the only life you could save.

🖤