Alexandra-Mindset Businesscoach

07/06/2026

Gisteren zat ik in gesprek met een meneer. De vorige keer dat ik hem ontmoet had, zei hij al dat het maar goed was dat interlandelijke adoptie was afgeschaft, want de helft van "de buitenlanders" die hier zijn, is is geadopteerd (geen idee waar hij zijn cijfers haalt) en die adoptieouders kunnen wel kinderen krijgen maar die willen dat niet. Nu konden al die Belgische kinderen die niet geadopteerd werden, wel geadopteerd worden.

Gisteren zag ik hem opnieuw en hij zei: jij bent Alexandra hé, ben je hier geboren want je spreekt zo goed Nederlands. Al lachend zeg ik "gelukkig niet nee".

Waarop hij met verbazing zegt: dat is straf, dat komt hier het zout van onze patatten eten en doet dan zo. Geadopteerden dat zijn rare mensen zei hij, ik zeg ja, wij zijn heel bijzonder.

Los van het feit dat het ongepast en zwaar erover is, slaagde ik erin om dicht bij mijzelf te blijven, dit niet persoonlijk te nemen en aan mijn bestaansrecht te gaan twijfelen, dit is een overwinning na 30. jaar België en veel discriminatie.

Btw, ik lust geen patatten.

07/06/2026

Kent ge dat? Ge zijt al moe, uw brein werkt al vertraagd en dan vindt gij er niets beters op dan ineens al uw problemen TEGELIJK te willen oplossen?

Dat is echt mijn leven hahaha.
Ik heb ontdekt dat dat mijn criticus is die vind dat ik zelfs moet blijven presteren als ik moe ben.

Als ik mezelf dan even toespreek over de absurditeit, dan komt er weer ruimte om gewoon die vermoeidheid toe te laten en dan verdwijnen de meeste problemen ook 🙃

Nog iemand die dit herkent?

06/06/2026

06/06/2026

Het moeilijkste hoofdstuk van mijn boek was een deel van hoofdstuk twee, het deel voor ik alleenstaande mama werd.

Omdat ik tijdens het schrijven besefte hoe weinig ruimte er was geweest om stil te staan.

Ik bleef functioneren.
Ik bleef zorgen.
Ik bleef doorgaan.

Maar pas jaren later besefte ik hoeveel kracht dat eigenlijk gevraagd heeft.

En misschien doen we dat allemaal wel veel te weinig,
af en toe terugkijken en beseffen wat een@weg we al hebben afgelegd en vooral trots zoals je.

06/06/2026

Een uitslover, zo kan je me wel noemen als ik terugkijk op mijn loopbaan.

Ik was daar trots op. De “moeilijke” families had ik graag. Daar zat uitdaging in. Daar kon ik mezelf nog meer bewijzen.
Terwijl collega’s wat langer pauze namen, stond ik alweer recht. Gewoon doorgaan. Nog een gesprek. Nog iets extra doen.

Vrije momenten voelden als tijdverlies. Alsof ik altijd nuttig moest zijn.
Los over mijn grenzen gaan vond ik normaal. Ik wist niet beter. Het was geen optie, maar een oncontroleerbare drang.

Ik had iets te bewijzen. Dat ik ook iets kon. Dat ik mijn plaats verdiende. En misschien nog meer dan dat: dat “wij” buitenlanders niet allemaal profiteurs zijn die leven op kap van het OCMW.

Alsof dat nog niet genoeg was, maakte ik de uitdaging voor mezelf nog groter. Ik moest het niet alleen voor mezelf bewijzen. Ik droeg onbewust ook het gewicht van vooroordelen die ik anderen hoorden en meedroegen.

Dus ik deed wat ik altijd deed.
Werken.
Meer geven.
Nog harder mijn best doen.

Tijdens het schrijven van mijn boek kwam ik heel wat van die oude patronen tegen. Dingen waarvan ik jarenlang dacht dat ze gewoon deel waren van wie ik was.

Maar wanneer je jezelf laag per laag afpelt en dichter bij je kern komt, zie je iets wat al die tijd onder de oppervlakte zat.

Wanneer je opgroeit in een land dat niet het jouwe is, leer je observeren. Je voelt sneller aan wat verwacht wordt. Je leert patronen herkennen.

Je past je aan zonder dat je het zelf altijd beseft.
En vaak ben je meer bezig met bewijzen dat je goed genoeg bent dan met stilstaan bij wat jij zelf nodig hebt.
Misschien omdat overpresteren zo lang als een kwaliteit voelde.
Tot ik begon te zien wat het me eigenlijk had gekost.

Denk je omg dat herken ik? In mijn boek Gemaakt voor Meer deel ik nog meer over mijn zoektocht, een verhaal van zoeken maar vooral van hoop en wat er mogelijk is als je beslist dat oude patronen jou niet hoeven te definiëren.

Wil je alvast jouw exemplaar bestellen? DM BOEK

05/06/2026

Ik groeide op in armoede, werd geadopteerd en uiteindelijk werd ik alleenstaande mama.

En jarenlang dacht ik:
"Misschien is meer gewoon niet voor mij"

Toch schreef ik een boek.
Over alles wat ik jarenlang verborgen hield.

De schaamte.
De twijfel.
Het gevoel tekort te schieten.

Maar ook de momenten waarop ik besefte:
Mijn verleden bepaalt mijn toekomst niet.

Dat boek is geschreven.
En dat blijft onwerkelijk. Voor het uit te geven, werk ik samen met

📔 221 mensen bestelden het al.
🙏🏽 301mensen steunden het project.
💰 Daardoor staat de teller vandaag op 75%.

Dat had ik nooit durven dromen.

❤️ Zoveel mensen die achter dit verhaal staan.

Echt zot om te beseffen.
Maar we zijn er nog niet.

🔥 Nog 25% te gaan.

Dus ik heb een vraag.
Ken jij een bezielde onderneemster of vrouw die zichzelf klein houdt, twijfelt en /of zichzelf saboteert, terwijl er veel meer in haar zit?

Deel deze reel dan even.

En help me meer vrouwen te bereiken en mijn verhaal te verspreiden.

05/06/2026

75% opgehaald.

Hoe zot is dat.
En nee, dat komt niet vanzelf.
Daar geloof ik ook niet in.

Dit is gewoon elke dag sturen.
Gesprekken starten.
Met ghosting. Met halve nee’s.
Met “ik ga het bekijken”.

Maar ook met 301 ja's en dan 221 verkochte exemplaren

En plots telt dat op. En sta je hier 75% van mijn boek dat al gedragen wordt door mensen die in mij en mijn boek project geloven.

Ik ga niet liegen. Dat doet wel iets.
Ik ben oprecht dankbaar voor iedereen die al gesteund heeft.
Merci daarvoor.

Van opgroeien in armoede, naar adoptie, alleenstaande mama en ten slotte onderneemster.
Ik schreef het voor bezielde vrouwen en onderneemsters die voelen dat ze gemaakt zijn voor meer maar zichzelf saboteren.

Wil je me helpen de 100% te halen?
📔 Pre-order mijn boek.
💰 Doe een donatie, alle beetjes helpen.
🙏🏽 Deel mijn bericht.

Wil je jouw exemplaar bestellen? Check het hier: https://boekfunding.nl/project/gemaakt-voor-meer/

Merci 💛

04/06/2026

Vandaag markeert het begin van iets bijzonders.

Een moment van diepe ontspanning bracht me opnieuw bij het besef dat ik eigenlijk heel goed weet wat ik wil.

De antwoorden zijn er al lang.
Alleen liet ik me onderweg soms afleiden.
Vandaag kies ik opnieuw voor wat ik al wist.

Helder.
Bewust.
Zonder compromissen.

Wat ik diep vanbinnen voel, is niet langer onderhandelbaar.

Ik mag het gewoon volgen.
Terug naar de kern.
Authentiek.
Zonder afleiding.

Ik volg het proces met nieuwsgierigheid

04/06/2026

Hoe vaak vergelijken we onszelf met anderen?

En meestal niet in ons voordeel.
We zetten de ander op een voetstuk.
En beginnen vervolgens te twijfelen aan onszelf.

Ik deed dat ook.
Tot ik het omdraaide.
Als een ander het kan, waarom zou ik het dan niet kunnen?

Die gedachte hielp me om voor een bachelor te gaan waarvan velen dachten dat ik hem nooit zou halen.
En raad eens wie daar uiteindelijk stond met een Amerikaans hoedje én onderscheiding?
Bibi.

Benieuwd welke verhalen je over jezelf moet herschrijven om jezelf niet langer te saboteren en je eigen pad te volgen?

Pre-order mijn boek Gemaakt voor Meer.
DM BOEK voor jouw exemplaar.