https://www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be/

Sterrenpootjes, Kortemark (2026)

05/09/2026

🐾 Herken jij dit?

Soms gaat het even goed…
en dan zijn daar ineens weer de tranen. ❤️

Heb jij dat ook? 🫶

Je mag het hieronder delen 👇👇😘

04/09/2026

Sommige dagen, als iemand vraagt:
“Hoe gaat het met je?”

wil ik eigenlijk antwoorden:

“Eerlijk? Ik heb nog steeds verdriet omdat mijn huisdier gestorven is. Ik wil me soms gewoon onder een deken verstoppen, weg van de emotionele druk van de wereld.”

Maar meestal zeg ik:
“Goed hoor, dank je. En met jou?”

Omdat ik soms het gevoel heb dat ik alleen ben met mijn verdriet.
Omdat ik bang ben dat anderen het niet zullen begrijpen.
Omdat niemand ooit precies zal weten hoeveel mijn dier voor mij betekende.

En dus zwijg ik.

Ik weet dat mensen het goed bedoelen wanneer ze zeggen dat ik de leegte moet opvullen, dat ik verder moet gaan of dat de tijd alle wonden heelt.
Maar soms heb ik daar helemaal geen boodschap aan.

Mijn huisdier was niet “zomaar een dier”.
Het was een deel van mijn leven.
Een aanwezigheid in mijn dagen.
Een vertrouwd gezicht.
Een maatje dat blij was om mij te zien, ook op dagen waarop ik zelf niet zo blij was met mezelf.

En ja… soms tel ik nog steeds de dagen sinds het afscheid.

Betekent dat dat ik in het verleden leef?

Misschien.
Maar soms mag ik toch gewoon even teruggaan naar mijn herinneringen?
Want daar leeft mijn dier nog.
Daar kan ik nog even voelen hoe het was.
Daar kan ik mijn liefde nog kwijt.

En soms gebeurt er iets kleins.

Een vogel die plotseling opduikt.
Een vlinder die precies op het juiste moment voorbijvliegt.
Een geluid, een geur, een plek…

En heel even denk ik:

“Ben jij dat?”

Misschien vindt iemand dat vreemd.
Misschien denkt iemand dat ik mezelf iets wijsmaak.

Maar weet je?

Als die gedachte mij troost,
als ze mij even laat glimlachen,
als ze mij het gevoel geeft dat mijn dier gelukkig is…

dan mag die gedachte er zijn. ❤️

Ik praat nog steeds over mijn huisdier.
En ja, soms word ik daar nog verdrietig van.

Maakt dat jou ongemakkelijk?

Dan hoef je niets te zeggen.

Kom gewoon even naast me zitten.
Laat me huilen.
Zonder het verdriet kleiner te maken.
Zonder het te willen oplossen.

Ik heb misschien nog steeds alle spullen bewaard.
Foto's, filmpjes, herinneringen…
Misschien heb ik zelfs een hele cloud vol foto's, omdat ik ze nooit wil verwijderen.

Dat maakt mij niet zielig.

Het betekent dat ik liefhad.
En dat ik nog steeds liefheb.

Want hoe zou je iemand vergeten die jarenlang deel uitmaakte van je dagelijks leven?

Stel je eens voor…

Iemand die elke keer weer opgewonden was wanneer je thuiskwam.
Iemand die jouw slechte dagen zachter maakte zonder één woord te zeggen.
Iemand die naar je luisterde zonder oordeel.
Iemand die er gewoon was.
Voor jaren.
Je maatje.
Je vertrouweling.
Je beste vriend.

En dan is het plots stil.

De mand is leeg.
Het geluid van pootjes ontbreekt.
Je huis voelt anders.
Je hart voelt anders.

Dus ja…

Sommige dagen vind ik het nog steeds moeilijk.

En op die dagen mag ik rouwen op mijn eigen tempo.
Zonder oordeel.
Zonder tijdslimiet.
Zonder dat iemand mij vertelt wanneer het “genoeg” moet zijn.

Vat het niet persoonlijk op als ik vandaag anders overkom.

Met mij gaat het wel.
Ik ben gewoon verdrietig.

En dat verdriet mag er zijn.

Want rouw is niet het bewijs dat je niet verder kunt.

Rouw is het bewijs van een liefde die er nog altijd is. ❤️

Bij Sterrenpootjes hoef je jouw verdriet niet uit te leggen, te verantwoorden of kleiner te maken.

Ik wandel graag met je mee…
www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

03/09/2026

Soms is afscheid nemen van je geliefde dier het moeilijkste wat je ooit moet doen. 🐾❤️

Op het moment dat je voor die verschrikkelijke keuze komt te staan, kan er zoveel door je heen gaan.

Ben ik te vroeg?
Had ik nog moeten wachten?
Doe ik dit voor hem… of omdat ik het zelf niet kan missen?
Ben ik egoïstisch als ik hem nog bij me wil houden?

Maar misschien is dat wel precies wat liefde zo moeilijk maakt.

Je wilt hem nog niet laten gaan.
Je wilt nog één dag. Nog één knuffel. Nog één wandeling.
Terwijl je diep vanbinnen weet dat hij niet meer beter wordt.

Dit gedicht raakt precies aan die pijnlijke plek.
Aan de twijfel, het schuldgevoel en de liefde die soms zo groot is dat je jezelf bijna vergeet.

Als twee grote ogen je vragen,
help me, want ik voel me niet zo fijn,
mag je dan, terwijl jezelf voelt ‘dit is het einde’
egoïstisch zijn?

Als je van de arts hoort,
dit komt nooit meer goed, mag je dan,
omdat je hem niet wilt missen,
egoïstisch zijn...

Als twee lieve bruine ogen zich sluiten gaan... voorgoed..
en je zonder hem naar huis toe moet;
met de riem in je handen en een hart vol pijn,
dan probeer je jezelf te overtuigen,
dit is het beste, ik mocht niet egoïstisch zijn...

Vele jaren was je bij ons,
elke dag was een feest...
en al die fijne jaren
is hijzelf niet één keer egoïstisch geweest....

Rust zacht, lieverd... 🐾❤️

En misschien mag je jezelf na het afscheid iets anders vertellen:

Je was niet egoïstisch omdat je hem nog bij je wilde houden.
Je was niet egoïstisch omdat je hem zo ontzettend miste.
Je was niet egoïstisch omdat loslaten pijn deed.

Je nam een beslissing vanuit liefde.
Een liefde die uiteindelijk groot genoeg was om zijn pijn boven jouw eigen verdriet te zetten.

En misschien is dát wel één van de moeilijkste vormen van liefde:
iemand laten gaan, terwijl alles in jou schreeuwt om hem nog hier te houden. 🐾✨

Wees daarom zacht voor jezelf.
Ook jij verdient troost na het afscheid.

Sterrenpootjes
Waar liefde voor een dier nooit zomaar eindigt. ❤️

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

02/09/2026

Sommigen zeggen dat sterren gemaakt zijn van vuur…
Maar misschien, heel misschien, zijn sommige sterren gemaakt van liefde. ✨

Want telkens wanneer een geliefd huisdier zijn laatste adem uitblaast, komt er in het universum een lichtje bij.

Niet zomaar een ster aan de hemel.
Maar een stukje van een liefde die zo groot was, dat ze niet zomaar verdwijnt wanneer een hartje stopt met kloppen. 🐾❤️

Misschien is dat wel waarom sommige sterren nét iets helderder lijken te stralen.

Omdat daar ergens een hondje, een katje, een konijntje of een ander geliefd maatje woont dat ooit zo dicht bij jouw hart leefde.

Ze zijn er in de stille momenten…

✨ In de stilte wanneer je voor het slapengaan nog even aan hen denkt.
✨ In het ruisen van de wind door de bomen.
✨ In een vertrouwde geur die je plotseling terugbrengt naar vroeger.
✨ In een foto waar je naar blijft kijken.
✨ In die lege plek waar ze vroeger lagen… en waar hun aanwezigheid soms nog steeds voelbaar is.

Je zult ze niet altijd kunnen zien.

Maar misschien hoef je dat ook niet.

Want liefde laat zich niet altijd zien.
Soms laat ze zich voelen.

In dat onverwachte warme gevoel in je hart.
In een herinnering die ineens bovenkomt.
In een glimlach door iets wat ze ooit deden.
In een klein teken op precies het moment waarop je ze zo mist. ✨

En misschien…

Wanneer ooit jouw eigen reis op aarde eindigt,
wanneer jij je ogen sluit en je geest verder reist…

dan staan zij daar.

Niet verloren.
Niet vergeten.
Niet verdwenen.

Maar wachtend in dat oneindige veld van sterren. 🌟

Met die vertrouwde blik.
Met dat kleine staartje dat al begint te kwispelen. 🐾

En misschien rennen ze je wel tegemoet,
zoals ze vroeger altijd deden wanneer jij thuiskwam.

Omdat sommige liefdes geen afscheid kennen.

Ze veranderen alleen van vorm.

Van pootjes naast je…
naar een sterretje boven je. ✨🐾❤️

Sterrenpootjes
Waar liefde voor een dier nooit zomaar eindigt.

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

01/09/2026

Tot we elkaar weer ontmoeten…

Ik begrijp steeds beter waarom verdriet een reis wordt genoemd.

Een reis zonder vaste route.
Soms kronkelt het pad door mooie herinneringen,
en soms voelt iedere stap zwaar.

Er zijn dagen waarop ik met een glimlach terugkijk naar alles wat jij mij hebt gegeven.
Naar de kleine momenten, de vertrouwde blik, de warmte, de liefde.
Herinneringen die ik voor altijd met me meedraag.

Maar er zijn ook dagen waarop het gemis opnieuw als een storm over me heen komt.
Dagen waarop mijn hart gewoon weer pijn doet, alsof het verlies pas gisteren gebeurde.

En misschien hoeft die storm ook niet altijd weg.

Ik hoef mijn verdriet niet te verbergen.
Ik hoef niet sterker te zijn dan ik me voel.
Want verdriet is de keerzijde van liefde.
Hoe groter de liefde, hoe dieper soms het gemis.

Dus wanneer de regen komt, laat ik hem maar komen.
Ik blijf even stilstaan.
Ik huil als ik moet huilen.
Ik mis je als ik je mis.

En daarna zet ik, stap voor stap, mijn weg verder.

Niet omdat ik je vergeet.
Maar omdat ik je meeneem.

In mijn hart.
In mijn herinneringen.
In alles wat jij in mij hebt achtergelaten.

Misschien eindigt deze reis niet echt.

Misschien is het alleen een weg die we tijdelijk zonder elkaar moeten gaan.

Tot de dag waarop onze paden elkaar opnieuw kruisen.

Tot we elkaar weer ontmoeten… ✨🐾

— Sandra | Sterrenpootjes
www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

31/08/2026

"De Schoendoos Onder het Bed"

Maggie was nooit iemand die huilde. Tweeënzestig jaar op deze aarde hadden haar geleerd om tranen binnen te houden—om sterk, stil en volhardend te zijn. Maar vandaag zat de oude vrouw op de rand van haar bed, een gehavende schoenendoos vasthoudend, gewikkeld in een oude flanellen doek... en haar handen trilden.
Niemand wist van het bestaan van deze doos.
Niet haar overleden man, niet haar volwassen dochters, niet de buurman die haar elke zondag boodschappen bracht.
Deze doos was een geheim dat ze bijna twintig jaar lang had bewaard—een doos die het hart bevatte van een kleine jongen die ze nooit gebaard had.
Zijn naam was Charlie.
Hij was een hond. Een gouden, onhandige Labrador-puppy waarmee haar man haar had verrast op een ijzige kerstavond, lang nadat hun dochters naar de universiteit waren gegaan.
Eerst was Maggie woedend. "Waar heb ik een hond voor nodig op mijn leeftijd?!" had ze geroepen.
Maar Charlie gaf er niet om. Hij stortte haar leven binnen als een wervelwind van vreugde— op pantoffels kauwend, modderige poten door het huis slepend, haar schoot verwarmend wanneer de winterkou in haar botten kroop. Maggie leerde weer lachen.
Hardop te spreken als niemand thuis was.
Blootsvoets te dansen in de keuken met een kwispelende hondenstaart achter haar aan.
Hij was haar jongen.
Maar de jaren vlogen voorbij als vallende bladeren.
Charlie werd trager. Zijn ogen werden dof. Zijn poten werden stijf. En toen... kwam de kanker.
Maggie zat naast hem op de koude vloer van de dierenarts, de dag dat ze hem liet inslapen. Ze fluisterde in zijn oor toen hij voorgoed in slaap viel, belovend dat ze zijn herinneringen veilig zou bewaren.
En dat deed ze...
Daarvoor was die doos.
Binnenin lagen Charlies favoriete versleten tennisbal... zijn gerafelde halsband... een foto van hem, onder de bloem van die keer dat hij een zak koekjes had gestolen... en een opgevouwen brief die ze hem had geschreven de dag nadat hij stierf.
Haar tranen doordrenkten de brief nu terwijl ze hem voor de duizendste keer las.
"Lieve Charlie,"
"Ik weet niet hoe ik zonder jou moet leven.
Dit huis is te stil.
Mijn botten zijn te zwaar. Mijn hart is te leeg. Ik wacht op je poten op de vloer, je zucht aan mijn voeten, je adem bij mijn oor.
Maar er is nu alleen stilte.
Ik beloof dat ik je dichtbij zal houden.
Ik beloof dat ik je nooit zal vergeten.
Ik hou van je, mijn jongen. Voor altijd."
Een zacht kloppen op de deur onderbrak haar verdriet. Het was haar buurvrouw, met een trillende kleine reddingspup die ze langs de weg hadden gevonden—mager, vies, trillend van angst.
Maggies eerste instinct was om de deur te sluiten.
Maar toen zag ze het—dezelfde bange ogen die Charlie had de dag dat hij lang geleden haar keuken binnenstrompelde.
Met trillende handen reikte ze naar de pup.
"Hallo daar, kleintje," fluisterde ze, haar stem overslaand. "Jij hebt iemand nodig... en misschien ik ook wel."
Voor het eerst in jaren glimlachte Maggie door de tranen heen.
Want liefde—echte liefde—sterft nooit.
Het wacht in oude dozen, in stille kamers, in de harten van gebroken mensen.
En soms... komt het terug wanneer je het het minst verwacht.
Heb jij ooit zo diep van een hond gehouden dat zelfs jaren later de herinneringen je nog steeds breken? Vertel me jouw verhaal... ik luister...
www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

29/08/2026

Wie herkent dit? 🐾❤️
Rouwen hoef je niet alleen te dragen.
Soms helpt het om even te kunnen praten, je verhaal te delen en samen ruimte te geven aan alles wat je voelt.
Bij Sterrenpootjes hoef je jouw rouw niet alleen te dragen.
We kunnen samen een stukje van die weg bewandelen. ✨🐾

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

28/08/2026

🌈🐾 28 augustus – Rainbow Bridge Remembrance Day 🐾🌈 Bobbientje en Snowy voor altijd in mijn ❤️

Misschien heb je nog nooit van deze dag gehoord.

Ook in België is Rainbow Bridge Remembrance Day nog niet zo bekend. Toch vind ik het een mooie dag om even bewust stil te staan bij alle geliefde huisdieren die niet meer naast ons lopen, maar voor altijd een plekje in ons hart hebben. ❤️

Een dag om hun naam nog eens uit te spreken.
Een foto erbij te nemen.
Een kaarsje te branden.
Een glimlach te voelen om een mooie herinnering.
Of misschien gewoon even stil te zijn…

Voor de hond die altijd naast je lag.
Voor de kat die je elke ochtend begroette.
Voor het konijntje, de vogel, het paard…
Voor elk dier dat ooit deel uitmaakte van jouw leven. 🐾

Maar er is iets wat ik op deze dag misschien nog belangrijker vind om te zeggen:

Je hoeft niet te wachten tot 28 augustus om je geliefde dier te herdenken.

Rouw kent geen datum.
Liefde kent geen kalender.
En gemis al helemaal niet.

Soms denk je maanden of jaren later nog aan dat ene moment.
Aan die blik.
Dat geluidje.
Dat gekke gedrag waar je toen om moest lachen.
Aan de plek waar hij of zij altijd lag.
En soms komt het gemis zomaar ineens weer binnen…

Op een gewone dinsdag.
Tijdens een wandeling.
Bij een foto op je telefoon.
Bij een geur.
Bij een liedje.
Of wanneer je heel even denkt dat je die vertrouwde pootjes weer hoort. 💔🐾

En weet je?

Dat is geen stap achteruit.

Dat is liefde die nog steeds bestaat.

Dus ja…
op 28 augustus mogen we samen extra stilstaan bij onze sterrenpootjes. 🌈✨

Maar laten we ook onthouden dat hun herinnering niet op 29 augustus hoeft te verdwijnen.

Je mag ze morgen missen.
Volgende week.
Volgend jaar.
Tien jaar later.

Je mag over hen praten.
Je mag hun foto's blijven bewaren.
Je mag nog steeds huilen.
Maar je mag vooral ook lachen om wie ze waren.

Want een dier dat zo diep in je hart heeft gewoond,
verdwijnt niet zomaar uit je leven omdat het niet meer zichtbaar is.

Sommige pootjes lopen niet meer naast ons…
maar ze blijven voor altijd met ons meelopen. 🐾❤️

Op 28 augustus denk ik bij Sterrenpootjes extra aan al die bijzondere dieren die ergens onder de sterrenhemel verder leven in onze herinneringen.

En aan alle mensen die hen missen.

Voor jullie allemaal brandt er een lichtje. 🕯️✨

Sterrenpootjes
Waar liefde voor een dier nooit zomaar eindigt.

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

27/08/2026

Hun pootjes in de sneeuw...

Er zijn voetstappen die we nooit meer zien…
Maar op de een of andere manier horen we ze nog steeds.

Een zachte plof op de vloer die je hoofd doet omdraaien.
Een kraakje in de nacht dat precies klinkt alsof ze zich weer neerleggen.

Verdriet is niet luidruchtig.

Het is het gefluister van een riem die nog aan de deur hangt.
Het is als de kilte van een winterse ochtend.
Het is een pootafdruk op je hart die zelfs de sneeuw nooit zal bedekken.

Je begint de stilte op te merken.

Niet alleen de afwezigheid van geblaf of gespin…
Maar ook de stilte in jezelf.

Daar waar zij ooit leefden.
En waar ze, op een andere manier, nog altijd leven.

Sommige dagen zou je zweren dat je hen uit je ooghoeken ziet…
Een schaduw bij de bank. Een flits bij het raam.

Maar het is gewoon het geheugen dat doet wat het moet doen:
de liefde levend houden in de ruimtes waar zij ooit ademden.

En ja… dat doet pijn.

Maar wat is het ook een bijzondere pijn.
Een bewijs dat jouw ziel ooit een veilige thuis was voor die van hen.

Je zult hen altijd met je meedragen.

Niet in je armen,
maar in de manier waarop je neerknielt om de hond van een vreemde te begroeten.

In de zachtheid van je stem wanneer je zegt:

"Ik had vroeger ook zo eentje."

Ze hebben je niet leeg achtergelaten.

Ze hebben je zachter gemaakt.
Ze hebben je moediger gemaakt.
Ze hebben je menselijker gemaakt.

Dus laat het maar pijn doen.

Maar laat het je ook herinneren hoeveel geluk je hebt gekend.

Geluk dat je zó intens mocht liefhebben, dat het gemis nu zo diep voelt.

En geluk dat je verder mag wandelen, terwijl hun liefde nog altijd met je meegaat…

Als pootafdrukken in verse sneeuw.

🌈 Ter nagedachtenis aan alle huisdieren die ooit naast ons liepen… en die in ons hart nog altijd met ons meewandelen.

Hieronder zie je een foto van mijn Snowy († 04/10/2016).

Deel gerust ook een foto van jouw lieve vriend(in) in de reacties. Zo geven we hen vandaag samen nog even een plekje. ❤️👇👇👇

🐾 Merk je dat je vastloopt in je verdriet?
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Ik wandel graag een stukje met je mee.

🌐 www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

27/08/2026

https://facebook.com/events/s/dag-voor-dieren/833476082552418/ dit is de evenementen link 🫶❤️

Dit mag gedeeld worden 😘

Sterrenpootjes

05/09/2026

04/09/2026

03/09/2026

02/09/2026

01/09/2026

31/08/2026

29/08/2026

28/08/2026

27/08/2026

27/08/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen