12/06/2026
Gisteren liep mijn training anders dan gepland.
Twee dagen eerder werkte ik een HYROX-geïnspireerde training af van 9 rondjes van 400 meter, telkens gevolgd door een oefening met eigen lichaamsgewicht.
Gisteren stond dezelfde training op het programma.
Mijn lichaam voelde vanaf het begin al vermoeid aan, maar ik besloot toch te starten.
Uiteindelijk kwam ik tot 6 rondjes.
Mijn hoofd wilde verder.
Mijn lichaam niet.
Ik probeerde nog even door te duwen, tot mijn maag plots zwaar begon aan te voelen en het leek alsof alles eruit zou komen. Op dat moment wist ik dat het genoeg was.
Eerlijk? Mijn eerste gevoel was teleurstelling.
Alsof ik gefaald had.
Alsof een training pas telt wanneer je alles geeft en je plan volledig afwerkt.
Maar achteraf bekeken was dit misschien net een van mijn sterkste trainingen.
Niet omdat ik een persoonlijk record neerzette.
Maar omdat ik luisterde.
Naar mijn lichaam. Naar de signalen die het gaf. Naar de grens die het aangaf.
We vieren vaak het doorzetten.
Terecht.
Maar soms vraagt wijsheid meer moed dan doorzetten.
Soms is stoppen op tijd de juiste keuze.
Elke training is een training.
Beter één mindere sessie waarbij je verstandig handelt, dan één sessie waarin je koste wat kost doorgaat en jezelf dagen of weken terugzet.
Vooruitgang wordt niet alleen gemaakt door hard te werken.
Maar ook door slim genoeg te zijn om te herstellen.
Herken jij het verschil tussen doorzetten en te ver doorgaan?
