Praatjes op de paadjes

Praatjes op de paadjes Mijn persoonlijke hardloopblog. Lees t wanneer je het leuk vindt maar voel je vooral niet verplicht! Tot op de paadjes

De zondag is pas halverwege maar toch zit ik al na te genieten van dit weekend. Stom he, maar buitenspelen is nu eenmaal...
16/01/2022

De zondag is pas halverwege maar toch zit ik al na te genieten van dit weekend. Stom he, maar buitenspelen is nu eenmaal het allerleukste wat er is, maar gaat niet zonder slag of stoot. Wie fit wil zijn moet namelijk pijn lijden. Afgelopen maandag een spuit in mn boktorrenp**t ter grootte van een breinaald en donderdagavond volledig uit elkaar getrokken door de slager uit Breda omdat er hier en daar wat seintjes van beneden kwamen maar zaterdag stonden we vroeg en frisgeluimd op een parking in Meijendel. We moesten een beetje doorlopen omdat er in de middag wat handtekeningen gezet moesten worden maar al snel vonden we onze draai in de kilometers *tzand die het duingebied nu eenmaal rijk is. Even een andere focus, even hollen waar je normaal niet bent en even genieten van en op een andere plek. Het was klam, het was heiig, het was koud, het was geweldig. Nog net de kont van een ree kunnen spotten wat mij meteen brengt op vandaag waar de oude meester Footprint Runner ons rond zou leiden op route Mier waarin verdacht veel stukjes van de route Ree zaten verstopt.
Een mistigerieus Grenspark toonde zich weer in vol ornaat, de reünie met een 2 ruïne handvolletjes trailmaatjes was verfrissend en de route werkelijk prachtig. Zelfs het gecastreerde nulpuntnulletje na afloop smaakte als godenurine.
Het mooie van zo’n vroege start is dat je de rest van de dag straffeloos kunt lamballen….iets wat we dus nu in de praktijk gaan brengen 🤗
Dit weekend was voor een mooie test voor de dingen die a.s.zaterdag gaan komen. Iets met een stukkie van de 3 Rivers of Pain in de Hoge Venen. Het wordt vast dolletjes 😎
Fijne zondag allemaal en tot op de paadjes.

Eindelijk! Eindelijk weer eens plannetjes maken voor het weekend, eindelijk weer eens wat routes in de Feex gepleurd, ei...
09/01/2022

Eindelijk! Eindelijk weer eens plannetjes maken voor het weekend, eindelijk weer eens wat routes in de Feex gepleurd, eindelijk weer eens dat opgetogen hetisbijnakerstmis gevoel omdat je weet dat je zaterdag en zondag kadoorjes mag uitpakken.
Zaterdag begon met een schitterende zonsopkomst en eindigde met een duik in de waterbak. Tussendoor werden we door de Koning van het Grenspark ontvoerd over deels ook voor mij onbekende paadjes. Een leuk clubske, lekkere babbels en een goeie bak koffie met koek na afloop want de kofferbak is voor even op slot, de KBB is in winterslaap en de Hertog heeft voorlopig plaatsgemaakt voor zijn gecastreerde neefje Graaf nulpuntnul. Blij als ik ben met mijn hervonden loopvernogen heb ik besloten de boel even wat serieuzer aan te pakken ook omdat er een nieuw avontuur in Slovenië zit aan te komen.
Vanochtend mocht ik nog een keer op pad met onze eigen trailteddybeer die een zwemfeestje gaf in de Chaamse bossen. Een heerlijk rondje maar de eerste die nu nog begint over een neerslagtekort sluiten we op. Enkeldiepe bagger die onze pattas bevuilde maar gelukkig waren er kniediepe plassen om ze weer af te spoelen. De paadjes op kabouterhoogte waren misschien geschikt voor heer baardmans en zijn kornuiten maar voor boomlange Vikingen en Grote kale leiders was het vooral veel bukwerk. 30 kilometertjes die niet volledig uit de losse knie gingen maar mijn onderstel spinde nochtans als een krolse kat. Eindelijk weer de paadjes op; het leven ziet er ineens stukken fleuriger uit.
Fijne zondag allemaal 💚

En zo komt alles nog goed op de laatste dag van het jaar. Bloednerveus was ik toen ik vanochtend om half 8 een soort van...
31/12/2021

En zo komt alles nog goed op de laatste dag van het jaar. Bloednerveus was ik toen ik vanochtend om half 8 een soort van verbrandingsoven werd ingeschoven. Handjes op de buik, voetjes voorruit en een hoop geratel toen er selfies van De Knie werden gemaakt. Nog nerveuzer was ik toen ik bij dokter Bibber om de uitslag moest, immers hij had mij een soort van verteld dat mijn p**t eraf moest.
Maar toen hij mij bijna kwijlend vertelde dat ik het geilste kraakbeen ooit had en dat hij mij alleen effe een lekkere spuit (geen booster) wou geven was ik, na bleek weggetrokken te zijn, dolblij. De Knie is weer als Gerard Joling na z’n 4e Botox behandeling!
Over 2 weekjes nog n prikkie en dan kan ik zelfs weer pianospelen, iets wat ik voor die tijd nooit kon.
Ondanks dat ik vandaag blij was dat onze Vlaamse vrienden, die na afloop nog verwend werden net echte Holllandsche KBBtjes, hadden gekozen voor Klein-Schietveld in plaats van Groot, want ik liep erbij als n gepensioneerde postbode, kan mijn oudejaarsdag niet meer stuk. De flauwe grappen van Jürgen gingen erin als zoete koek want ik weet dat de zoete wraak om de hoek wacht. Dat wordt mooie doelen stellen…..ik ben de blijste mens op aarde!
Vanaf deze plek allemaal een gezond uiteinde gewenst; wij gaan lekker aan de boemel in Brugge (tot 11 uur dan) en wagen dan morgen nog ergens n piepklein trailtje. Het jaar goed beginnen noemen ze dat. Tot op de paadjes! 💚

“The swag comes back” Het kerstwonder is geschiedt; daar waar ik een paar weken geleden nog limpend door het kreupelhout...
26/12/2021

“The swag comes back”
Het kerstwonder is geschiedt; daar waar ik een paar weken geleden nog limpend door het kreupelhout hobbelde, op internet zoekend naar protheses, looprekjes en wandelstokken lijkt de ommekeer aanstaande.
Het ging al wel wat beter maar de echte joy de vivre ontbrak; lopen omdat het hoorde, omdat ik het zo leuk vond en omdat ik er van genoot maar van binnen jankte mijn lijf. Babyloopjes werden marathons, zandheuvels bergen en versnellingen gingen op tempo Mary Servaes (na haar ongeluk)
Ik was ineens het kneusje van de loopgroep die de goedbedoelde plaagstootjes lankmoedig weglachte maar de betreffende pestkoppen het liefs een peun op hun smoel had verkocht.
Ook gisteren was zo’n dag; samen met Marcella, die gelukkig ook weer op de weg terug is, mochten we 10 kilometer schrapen over de Brabantse wal…ik was blij dat ik terug was bij de kofferbak.
En dan vandaag; hoewel het onderstel nog wat lijkstijfheid vertoonde ging het vanaf de 1e meters crescendo. En dat bleef zo tot de laatste stap. Misschien moet ik wat vaker gaan pokeren en rode wijn drinken want de 15 kilometertjes van mijn favoriete rondje vlogen voorbij. De hemel brak open, de zon ging schijnen en we hoorden engelen zingen. En toen moesten de gluhwein en chocomel nog aangerukt worden 😎 Halleluja!
Het geloof is terug; niet in de kerstman of het kindeke maar in mijn eigen ouwe karkas.
Vrijdag nog effe de laatste boktorren laten wegspuiten door de kniemeneer en dan vanaf volgend jaar het gas er weer op. Trailen is in 1 keer weer leuk 🥳
Fijne 2e kerstdag en tot op de paadjes dan maar hè 💚

Onlangs werden er vraagtekens gezet bij de activiteiten die “wij” ultralopers ontplooiden. Debiele afstanden afblussen m...
19/12/2021

Onlangs werden er vraagtekens gezet bij de activiteiten die “wij” ultralopers ontplooiden. Debiele afstanden afblussen met liters bier; dat kon toch niet goed zijn. Hoewel ik het in 1e instantie niet eens was met deze stelling bleef deze toch in mijn gedachten en ik denk dat ik mijn mening moet bijstellen.
Terwijl de jaloersmakende praatjes en plaatjes van de Bello Gallico binnenstromen was het voor mij gisteren tijd om te polderen met de vriendjes van Footprint en om vandaag een autistische ritje op de MTB te doen. De overeenkomst van beide rondjes; kouwe poten en kouwe jatten. De bagger en plassen van zaterdag deden precies hetzelfde als 2 uur op de pedalen….je klauwen vriezen eraf. Hierdoor heb ik moeten besluiten dat bier na afloop inderdaad geen goed idee is maar gelukkig hebben ze gluhwein uitgevonden. Gisteren uit t kannetje van Esther, vandaag uit t stalletje bij De Berk. 2 glaasjes van het rode spul zorgden ervoor dat ik met blozende koontjes de straat in kwam fietsen. Van KBB naar KBG; zolang de R in de maand is houden we m erin. Proost!
De paadjes waren vandaag trouwens doodstil; klaarblijkelijk wordt er braaf geluisterd naar die 3 spitting image karakters die ons adviseren binnen te blijven en vadsig te worden.
Ik wens jullie een fijne zondag! Tot op de paadjes 💚

Wanneer je als ultraloper last hebt van boktorren in de knie wordt je wereld ineens een stuk kleiner. Niks geen uren dwa...
16/12/2021

Wanneer je als ultraloper last hebt van boktorren in de knie wordt je wereld ineens een stuk kleiner. Niks geen uren dwalen maar kleine blokjes om, afstanden van 3 cijfers worden gedeeld door 10 of erger en in plaats van 5 keer per week rennen zoek je andere uitlaatkleppen voor je ADHD.
Toch brengen de torren perspectief in de bovenkamer; je gaat de zaken anders bekijken. Zo was ik dolblij dat ik afgelopen zondag een rondje van 10 kilometer mocht doen in de bagger van het Voornes Duin. Gewoon weer even de modder tussen je tenen, wat stom geleuter onderweg en een lekker nazit. Want uiteindelijk trailen we voor het biertje na afloop toch? 😎
Maandag mocht naar het Duitstalige gedeelte van Europa en werd ik geconfronteerd met de alom verschillende blafhoestregels. Zo mocht ik het land van de koekoeksklok pas betreden nadat ik virusvrij was bevonden waarbij bleek dat een verlopen test in Nederland onverlooen is bij de kazensmelters. De commerciële stok in mn neus die me n half maandsalaris kostte was dus overbodig, en daar waar men buiten razzia’s houdt voor ongeprikten hangt het spul binnen in de lampen. Mijn hardloop rondje langs de Rijn was trouwens best leuk maar het asfalt bezorgde mij wel meteen weer wat last. Ook de achterhetstuuruurtjes deden De Knie niet veel best waardoor ik Frankfurt wandelend diende te doorkruisen. Daar deden ze het weer anders; muilmaskers die de snorretjes verborgen hielden zijn verplicht terwijl de Sicherheitspolizei de boel in de gaten houdt. Om zo aan de gluhwein te gaan is nog best een uitdaging en eigenlijk smaakt het zo ook een stuk minder.
De terugkeer in het Brabantse was een cultuurschok; een fietstochtje in het donker, een wandeling langs een eenzame pinguïn op de Grote Markt en sfeerverlichting die er voor de kat z’n k*t bijhangt want wie heeft er in godsnaam iets op straat te zoeken…..tenzij je natuurlijk last hebt van boktorren in je p**t en je je ADHD wilt bevredigen.
De Knie stribbelt een beetje tegen maar zaterdag gaat hij mooi effe een Polderrondje doen met de jongens en meisjes van Footprint. Het is wel even mooi geweest met het getrut.
De doorlichtfoto op oudejaarsdag moet me straks vertellen of ik voor de rest van mijn leven kreupel blijf of dat er toch nog ergens een horizon met perspectief is. Ik ga natuurlijk uit van het laatste omdat ik eigenlijk geen flauw idee heb wat ik met mezelf aan moet als het niet zo is. Dus ik sluit voor nu maar af met het bekende “tot op de paadjes” 💚
Na het weekend verveel ik jullie wel weer met nieuw geleuter. Fijne avond

“Welkom in het land van Suske en Wiske” De melding die we kregen toen we zaterdag even de grens overpiepten om het Grens...
08/12/2021

“Welkom in het land van Suske en Wiske” De melding die we kregen toen we zaterdag even de grens overpiepten om het Grenspark van de andere zijde te bestormen. Er waren er meer met dat idee want de Wolf deed zich daar dezelfde avond tegoed aan 7 geitjes.
We waren met z’n 4tjes; Mars, Marcella en De 2 Knieën. Ons beider knoken waren lichtelijk gehandicapt dus het was best een soort van spannend. Na weken van beperking mochten we met toestemming van De Knie eindelijk weer echt naar buiten.
De langere wandelingen door het herfstbos vielen in het niet toen we de Kalmthoutse Heide opdraaiden. Tranen in mijn ogen toen ik besefte hoe ik dit had gemist. De paadjes, mijn grenspark, de wijdheid , de vrijheid. De trail is mijn passie; mijn liefde, mijn kerk. Ik kan me gewoon geen leven zonder voorstellen.
De volgende dag nog n lekker wandeltoetje in Strijen Sas waar we een palingsaurus opgroeven en bleek dat doorsteekjes en spijkerbroeken een slechte combi zijn.
Toen het knijp- en prikmeneertje mij vanochtend meldde dat ik langzamerhand weer mocht gaan nadenken over wat grotere rondjes en ik er nog eens 10% bij lulde omdat we op de paadjes altijd wat extra doen kon mijn dag niet meer stuk.
Ok…ik ben nog ver verwijderd van waar ik ooit was, ik weet waar het woord zielep**t vandaan komt en ik heb nog een fotoshoot in de Bergman Clinics tegoed maar heel stiekem denk ik alweer aan de bergen. De 6 km van vanavond was voor het moment even genoeg waarbij trainingen in dit jaargetijde geen feest zijn maar als ik deze afstand op de UTVV 27x loop ben ik een finisher 🤗
Zondag om een wat langer rondje met de aanstichter van al het leed (Olav 😉)en dan de komende maanden weer langzamerhand naar de echte afstanden toe voor deel 2; “Suske en Wiske en de Knikkende Knoken in Slovenië” Wordt vervolgd…..

Er was eens.......een eigenwijs rotjoch dat graag deed lopen. Alrijd en overal, door weer en wind en hoe langer hoe bete...
29/11/2021

Er was eens.......een eigenwijs rotjoch dat graag deed lopen. Alrijd en overal, door weer en wind en hoe langer hoe beter. Eigenwijs als hij was sloeg hij al dan niet goedbedoelde adviezen in de wind en negeerde hij pijntjes, rustsignalen en haperende ledematen. Hij was per slot van rekening geen mietje. Toch? Totdat er een grote dikke vette lelijke Belgische olifant kwam die het verhaaltje uitblies. The end.
Maar eigenwijs teringventje zou geen eigenwijs teringventje zijn als hij de moed aan Maarten zou geven of de pijp in zijn schoenen liet zakken en hoewel resultaten uit het verleden geen enkele garantie voor de toekomst geven zijn er stippen geplaatst op een horizon die ergens in de verte niet is te zien.
Zo’n blessure geeft je een lesje nederigheid want ineens moet je je stinkende best doen om een babyrondje te volbrengen en daar waar je tot voor kort lachend door het Grenspark crosste is tegenwoordig de Grote Markt al een uitdaging. Maar het biedt ook nieuwe inzichten en nieuwe mogelijkheden. Zo deed ik zaterdag een rondje op de MTB. Het voordeel van zo’n ijzeren ding is dat je kunt blijven zitten, het nadeel is dat je poten eraf vriezen. Na 1,5 uur zat ik tegen congelatio aan maar dat weerhield mij niet om met rokende banden te stoppen bij grenspaal 242. Ik ben vorig jaar weken naar dat kreng op zoek geweest toen ik de Grenspalenbingo aan het uitzetten was. Als een herrezen Feex stak hij fier omhoog achter een onzichtbaar bosje en lachte mij schamper toe. “Zo sukkel met je houten p**t en rubber pakkie......daar ben je dan eindelijk” Dat wordt dus een Grenspalenbingo 2022.
Mijn knieprothese van vkees en bot liet merken dat hij had genoten van het fietstochtje dus mochtie mee naar de Heimat. Onder het motto “da ist es noch nicht zu dus gehen wir er maar nach toe” reisden we af naar Dusseldorf voor een rondje Kerstmarkt. Voor even stapten we in de schoenen van Crocodile Dundee want daar waar we hier amechtig en slaafs om 17 uur achter de geraniums kruipen hangen ze daar tot laat in de lampen. Ok, de muilmaskertjes zijn wat groter dan bij ons maar verder doen onze Oosterbuurtjes iets wat wij al even laten; feestvieren. Al kerstmarktend stapten wij zo’n 20 kilometertjes weg hetgeen wederom goed werd verteerd door De Knie en aangezien ik vanavond een afspraak had staan bij de Butcher van Breda vond ik dat ik daarna wel om een hobbeltje kon. Godver Piet, doe eens lief! “Niet zeuren, ik doe geeneens mn best” was zijn antwoord maar daarna was ik weer als nieuw. Over het rondje van 20 minuten kan ik kort zijn; met dit teringweer ben je haast blij dat je geblesseerd bent en het duurde precies 20 minuten. En daar waar unsere Deutsche Freunden Spass haben staat de eenzame-pinguin-met-een-gat-in-zijn-smoel op de Grote Markt te wachten op olijke kindersnoetjes of dronken grimassen van (jong)volwassenen die helaas allemaal achter de bloembak zitten. Gelukkig was ik bijna thuis. De kop is er weer af.

Ruim 6 weken geleden finishte ik samen met Olav de 1e editie van Beat the Trail in de Vlaamse Ardennen. Mijn 1e 100mijle...
26/11/2021

Ruim 6 weken geleden finishte ik samen met Olav de 1e editie van Beat the Trail in de Vlaamse Ardennen. Mijn 1e 100mijler. Een monstertocht die wij in precies 27 uur en 24 minuten wisten te ronden. Vooraf wist ik al dat dit rondje zijn tol zou eisen maar ik kon niet bevroeden dat ik nu nog steeds zou kampen met de naweeën. Een fikse spierscheuring in combinatie met wat schade aan het binnenwerk hebben ervoor gezorgd dat ik er sinds die tijd bijloop als een kruising tussen Lucille Werner en Herr Flick met een stukkie erin (daar istie weer) Koorts, een olifantenp**t, opspelende ADHD en een flinke portie zelfmedelijden beheersten mijn leven sindsdien. Iejoor met een Calimerodoppie op z’n kop in het kwadraat.
Natuurlijk besef ik dat het veel erger had kunnen zijn, en dat anderen het veel slechter hebben dan ik, maar geen groter leed dan eigen leed he.
Afgelopen week kreeg ik zowat een nervous breakdown toen mij fijntjes werd medegedeeld dat mijn kraakbeen was gesmolten. 3 minuten later stond ik verbouwereerd weer buiten met een MRI afspraak op zak en tranen in mijn ogen. Die nacht droomde ik van houten poten en kunstknieën en zat ik tijdens een hardloopevenement moederziel alleen in de berm terwijl ik werd uitgelachen door mijn wel mobiele kameraadjes. De horror.
Gelukkig lijkt het inmiddels iets beter te gaan. Best stom eigenlijk. Nadat ik de afgelopen periode al een paar zuchtende en steunende wandelingen had gemaakt vond ik het gisteren tijd voor wat korte dribbeltjes en verdomd; dat lukte zonder dat mijn hoeven eraf vielen. Dit weekend word ik dan ook nog eens herenigd met mijn racefiets. Het zal even wennen worden in het lycra maar het is tenminste een begin.
Nu vragen jullie je vast af (of misschien interesseert het je geen ene r**t) waarom ik je deelgenoot maak van deze dramatiek terwijl het hier de afgelopen maanden angstvallig stil is geweest. Nou dat zal ik jullie vertellen! Op de 1e plaats was er de groep Praatjes op de Paadjes waardoor de noodzaak om hier op mijn eigen pagina te posten wat afnam. Maar ik heb mij de afgelopen periode gerealiseerd dat ik llijd aan ernstige Trail Proclivitas; een vorm van addictie die zich kenmerkt door het drukken van de neus tegen een beslagen raam, het likken aan bomen, het niet over de stoep maar door het plantsoen lopen en het moederziel alleen nuttigen van blikjes bier uit de kofferbak. Het laatste ook wel bekend als het “KBB Syndroom”
Ik moet nodig weer naar buiten en dat gaat nu eenmaal makkelijker als ik een beetje aanmoediging krijg. Dus eigenlijk heb ik jullie een beetje nodig! Daarnaast vond ik het altijd heerlijk om mijn schrijfseltjes te delen. Noem het een soort van literair exhibitionisme maar ik word er blij van. Daarom ga ik jullie weer meenemen op de paadjes in het bos en in mijn bovenkamer want hoewel mijn lijf nog tegensputtert gloeit mijn geest nog na van het waanzinnige, euforische, zinnenprikkelende, uittredende twilightzone gevoel dat die 100 mijlen in de Vlaamse Ardennen mij hebben gegeven. Het was vreselijk, het was pijnlijk, het was heftig, het was bruut, het was 1 van de gaafste dingen die ik heb mogen doen. Ik ga dus voor het volgende diploma en jullie mogen met me mee. Stelletje geluksvogels 😜
Fijn weekend allemaal en tot snel op de paadjes! 💚

Soms kom je op plekken waar de stilte oorverdovend is, de kikkers de dienst uitmaken en roofvogels als zweefvliegtuigen ...
13/06/2021

Soms kom je op plekken waar de stilte oorverdovend is, de kikkers de dienst uitmaken en roofvogels als zweefvliegtuigen zo groot boven je hoofd cirkelen.
Gras en brandnetels tot aan je heupen, muggen die je zien als lopend buffet, teken die tikkertje spelen op je enkels en het eeuwige gezang van duizenden vogels. Geen haast, geen stress….de tijd staat stil.
Een zwerfsteen die doet beseffen, verstoppertje met oeroude ossen en haasje over met een schaap.
Een vriendelijke ontmoeting met een man die nog ouder is dan ik. In zijn Adidas trainingspak onderweg op zijn eigen trail. Zou mij dat straks ook nog lukken? Een groet en een overpeinzing.
Ons theater kent geen lockdown, ons theater is altijd open. Het besef van nu en zijn en onbekommerd genieten. Wat zijn we rijk.
Donderdag ben ik jarig; alweer. Ik heb besloten er een 3 daags feestje van te maken op de plek waar ik me thuis voel; de paadjes. Jullie zijn allemaal uitgenodigd. Morgen meer.
Geniet van jullie zondag! 💚

De reden om vorig jaar naar BoZ te verhuizen had niet alleen met mijn Fe-ex te maken; de nabijheid van het Grenspark woo...
27/05/2021

De reden om vorig jaar naar BoZ te verhuizen had niet alleen met mijn Fe-ex te maken; de nabijheid van het Grenspark woog ook zwaar mee in mijn beslissing en vanochtend vroeg bleek maar weer eens waarom. Veel bewolking dus weinig bevolking.
De grenspaal stond zich net uit te rekken, bij Mont Noir was er eentje blijven liggen, het Kriekelaerven had n natte droom, Klaas Vaak was kwistig bezig geweest op het landduin, de schaapjes stonden elkaar nog steeds te tellen, Kleine Meer had in bed geplast en ik was getuige van dit ochtendtafereel.
Een goedemorgenknuffel met mijn boom en zwarte pleur met kwark bij thuiskomst. Kom maar op met deze dag! 💚

Adres

Kapellen
2950

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Praatjes op de paadjes nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Praatjes op de paadjes:

Snelkoppelingen

Delen