21/11/2025
Wij zaterdags 8 november met een entourage van tien richting ons favoriete Eifeldorpje Einrhur voor een tweedaagse Rhurseelauf weekend. Een playlist vol klassiekers was de geïmproviseerde methode om de Duitse taal alsnog wat onder de knie te krijgen tijdens de twee uur durende autorit. “99 luftballons”, “Whansinn”, “Du bist alles”, “Die mit dem roten halsband”, “Das Boot”, “Erika”, “Mama Lauda”, “Rote Rosen” en een tros anderen kunnen meezingen of op z’n minst afluisteren, daar kweek je karakter mee.
Op het einde van zeven weken basisperiode en begin van de wedstrijd voorbereidende fase richting de crossen en indoor valt de Rhursee loop echt ideaal. Een aanrader voor iedereen om eens deel te nemen. Hotel Haus Helene is perfect voor zo een tweedaagse. Ten midden van het dorp, op 50m van de start en aankomst, parking, een salon met ijskast en goei ontbijt. 2200 ingeschreven sportievelingen over het hele weekend, een record. Dus die parking komt goed van pas.
In de namiddag mochten Kasper Bottu, Timo Vandeuren en nieuw aangesloten lid Jolien Dusart reeds aantreden op de 5km. Een wedstrijd met ook een 50tal hoogtemeters die onze 400-800m specialisten toch een stressje bezorgden. “Als ik top 5 haal spring ik in het meer” zo beloofde Kasper. “Ik ook” zei Timo.
De steile Eifel heuvels lieten hun herfstwouden idyllisch spiegelen in het uitgestrekte bergmeer toen een lint van tweehonderd lopers de hoofdbrug brug overstaken. Onze drie wisten dat behouden vertrekken de beste optie was. Het was Kasper “Nadal” Bottu die over de beste papieren beschikte en 4e werd in een mooie 17’42”. Timo volgde op de 6e plaats in 18’23” en Jolien kwam als 41ste dame over de meet in een goeie 30minuten. Kasper hield woord en spong het koude meer in. Hoewel Timo net buiten die top zes viel, sprong hij mee. Never leave your wingman, zei hij. !
Een uitgebreid diner in Hotel/Restaurant Seemöwe, waar we elke paasstage doorbrengen, was perfect voor de recuperatie en energiestapeling voor ons zondag team. Wie de Duitse keuken beliefd, aanrader. Daarna, na drie ronden weerwolvenspel spelen in het salon van ons Helene, was het tijd om onder de dikke Duitse dons te kruipen, alle ogen dicht en op zondag gericht.
Zeg Ruben Van Baelen, en je krijgt verhalen. Tweejaar geleden scheurde zijn wedstrijdsloefkes middendoor vijf minuten voor de start. Bij deze Rhursee editie was het probleem van een ander kaliber. Hij zat met een ei bij het ontbijt. Zou je zelf ook mee zitten, als je twee uur voor de wedstrijd, met je hoos op je enkels uit de badkamer waggelt, tevergeefs je hotelkamerkast doorzoekt naar extra WC papier, maar in de plaats daarvan een knoert van een kunstroede vindt. Het onderwerp dat alle wedstrijdstress deed vergeten. Waarom? Hoe kan dit? Een onderlinge grap bleek het niet te zijn. Dus kwamen er verschillende theorieën uit de groep. Zou het fallusvormige item vergeten zijn door de vorige gasten? Misschien is het ding van Helene zelf? Maar Helene is 88 jaar en absoluut niet meer goed te been. Misschien zorgde de sluiting van de legerkazerne Vogelsang voor de hotelcrisis in het dorp -waardoor de helft op 10 jaar tijd de deuren sloot- en moeten de overgebleven hotels nu van miserie hun establishment verhuren aan de Duitse volwassen filmindustrie om hun kop boven water te houden? Dienen we met vooronderstellingen de hotelbazin te vergewissen van de vondst, of laten we dat beter zo? “Misschien heeft Helene een onlyfans account?” riep Wout nog naar de groep vanuit de startzone. Woike heeft humor en heldenmoed nog meer. Hij zou als eerste van de groep ooit, de volle marathon, de Rhursee marathon aanvangen én uitlopen. In een sterke tijd van 2u55minuten werd hij mooi 5e. Zijn derde marathon, 19minuten boven zijn PR, maar op dit parcours mag je 20min verlies rekenen, zo getuigden ervaren deelnemers reeds. Wout”s eindtijd zou in alle vorige edities genoeg zijn geweest voor een podiumplaats, aldus niet alleen de kwantiteit maar ook de kwaliteit van het deelnemersveld was op zijn hoogst dit jaar.
Op de 16.5km waren we met vijf Top Run Boys. Ruben “ThunderBoltje” Van Baelen was met zijn vierde deelname en dubbele bronzen plak, mede favoriet voor de overwinning. Gezegend met een geweldig opgebouwde aerobe capaciteit ging de strijd aan met de Andreas Keil-Forneck. De Duitser beschikte over de betere PR’s, maar moest hevige strijd leveren om onze sterke Ruben af te schudden. Dat lukte hem op het lange rechte stuk van de Urftseemauwer naar Rhurberg, waar de atleet met een tempo van 3’05”/km onze man op een twintigtal seconden achterstand wist te zetten. De supporters en trainer met de wagen naar ginds om op het 11km punt, net voor de steilste klim, de jongens aan te moedigen. Teammakkers Lode Wuyts & Lukas Borgions volgende op een kleine minuut voor het brons, met wel heel sterke tussentijden. Nog een minuutje later zagen we een voorzichtig gestarte Han Raets weliswaar met de meest comfortabele gezichtsexpressie aan de Rhurberg beginnen. Dat beloofde een snel eindstuk.
Ruben Van Baelen hield de Duitser in vizier maar kreeg geen good lock. Op dik twintig seconden werd hij mooi tweede in zijn snelste Rhursee ooit, 57’25”. Serieus ‘dil’doorgelopen dus. Een dikke minuut erna waren onze drie jongens op een zakdoek in aantocht in strijd om het brons. Het was Lukas “Friefox” Borgions, die finaal de sterkste was in een prachtdebuuttijd van 58’36”. Acht seconden later volgde Lode “Jetlegs” Wuyts. Na een sterke zomer bereid hij de form uit zo blijkt op het lange werk, want Lode deed zelfs minuten van zijn besttijd. Vier seconden later volgde Han, die het sterkste eindstuk liep en zelf onderweg twee strava segment records pakte, waaronder de Rhurberg. Ook Ruben Carchon was zeer tevreden. Gezien de lange afstand ook ver boven zijn doelstellingen lag liep een progressieve wedstrijd en kwam als 29ste over de meet in 1u10”.
Het einde van een topweekendje met topprestaties voor TOP RUN team. Nu is het uitkijken naar Wespelaar cross. Tot dan!
